Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçların göğe uzandığı, rengârenk çiçeklerin mis gibi kokular yaydığı, berrak derelerin usul usul aktığı güzel bir ormanda yaşayan sevimli bir kapibara varmış. Bu kapibaranın adı Tarçın’mış. Tarçın, yumuşacık kahverengi tüyleri, güler yüzü ve hiç bitmeyen merakıyla ormandaki herkesin sevgisini kazanmış. Onun en değer verdiği eşyası ise geniş kenarlı, sarı renkli hasır şapkasıymış. Tarçın bu şapkayı güneşli günlerde takar, yağmur yağınca başını onunla korur, hatta bazen aynaya bakıp kendi kendine gülümseyerek, “Şapkam beni ne kadar da şık gösteriyor!” dermiş. Arkadaşları da onun bu hâline gülümser, Tarçın’ın neşesine ortak olurmuş.
Bir sabah Tarçın, kuş cıvıltıları eşliğinde uyanmış. Şapkasını almak için her zamanki yerine bakmış ama şapkası ortada yokmuş. Önce gözlerini ovuşturmuş, sonra yatağın altına, dolabın arkasına ve pencerenin önüne bakmış. Şapkası hiçbir yerde görünmüyormuş. Tarçın şaşkınlıkla başını kaşımış ve, “Eyvah! Şapkam kaybolmuş olabilir mi?” diye söylenmiş. O kadar telaşlanmış ki telaşla koşarken büyük bir yaprağa takılmış ve yumuşacık çimenlerin üzerine yuvarlanmış. Bu komik hâlini gören serçeler cıvıl cıvıl ötmeye başlamış, kelebekler ise sanki dans eder gibi Tarçın’ın etrafında uçuşmuş.
Tarçın derin bir nefes almış. Telaşın hiçbir işe yaramayacağını anlamış. Önce derenin kıyısına gitmiş. Belki sabah yürüyüşünde şapkasını orada unutmuş olabileceğini düşünmüş. Derede yaşayan kurbağa gülümseyerek, “Günaydın Tarçın! Neyi arıyorsun?” diye sormuş. Tarçın, “Şapkamı bulamıyorum. Onu gören oldu mu?” demiş. Kurbağa başını iki yana sallamış. “Ben görmedim ama acele etmeden dikkatlice ararsan mutlaka bir iz bulursun.” diye cevap vermiş. Tarçın teşekkür ederek yoluna devam etmiş.
Biraz ileride çalışan karıncalar, yere düşen tohumları düzenli bir sırayla yuvalarına taşıyormuş. Tarçın onların yanına eğilmiş ve, “Merhaba arkadaşlar! Sarı hasır şapkamı gördünüz mü?” diye sormuş. Karıncalar hep bir ağızdan, “Hayır görmedik. Ama ararken etrafını dikkatle incele. Küçük ayrıntılar büyük ipuçları verir.” demişler. Tarçın bu öğüdü çok beğenmiş. Bu kez koşmak yerine yavaş yavaş yürümeye başlamış. Toprağın üzerindeki küçük ayak izlerini, kırılmış dalları ve rüzgârın savurduğu yaprakları dikkatle incelemiş.
Tam o sırada hafif bir rüzgâr esmiş. Ağaçların dalları sallanmış, yapraklar hışırdamış. Tarçın başını kaldırınca yüksek bir ağacın dalında sarı bir şeyin parladığını fark etmiş. “Acaba bu benim şapkam olabilir mi?” diye heyecanlanmış. Hemen ağaca tırmanmayı denemiş ama kapibaralar ağaçlara tırmanmakta pek usta değilmiş. Birkaç denemeden sonra aşağı kaymış ve yine çimenlerin üzerine yuvarlanmış. O sırada yakındaki sincap kahkahasını tutamamış. “Tarçın, ağaca tırmanmak yerine başka bir çözüm bulsak daha iyi olmaz mı?” demiş. Tarçın da gülmeye başlamış. “Sanırım haklısın. Bazen tek başıma uğraşmak yerine yardım istemeliyim.” diye cevap vermiş.
Sincap uzun kuyruğunun yardımıyla çevikçe ağaca tırmanmış. Dalın ucuna ulaştığında gülerek, “Müjde! Şapkan burada ama bir kuş ailesi onu gölgelik sanmış.” demiş. Küçük kuşlar şapkanın altında serin serin dinleniyormuş. Anne kuş mahcup bir ifadeyle, “Özür dileriz Tarçın. Şapkanın sana ait olduğunu bilmiyorduk. Yavrularımı güneşten koruduğunu görünce burada bıraktık.” demiş. Tarçın yumuşak bir sesle, “Hiç önemli değil. Siz bilmeden kullandınız. Yavrularınızın rahat etmesine sevindim.” diye karşılık vermiş.
Kuşlar teşekkür ederek şapkayı dikkatlice Tarçın’a uzatmış. Tarçın şapkasını başına takmış ama bu kez eskisi gibi ona sıkı sıkı bağlanması gerektiğini anlamış. Şapkasını rüzgârın uçurmaması için ince bir kurdeleyle sabitlemiş. Sonra sincap, kurbağa, karıncalar ve kuşlarla birlikte derenin kenarında küçük bir piknik yapmışlar. Tarçın gülümseyerek, “Bugün sadece şapkamı bulmadım. Sabırlı olmayı, dikkatli bakmayı ve gerektiğinde arkadaşlarımdan yardım istemeyi de öğrendim.” demiş. Ormandaki herkes bu güzel sözleri alkışlamış.
O günden sonra Tarçın şapkasını nereye koyduğunu hep hatırlamaya özen göstermiş. Bir şey kaybettiğinde ise telaşlanmak yerine önce sakinleşmiş, çevresini dikkatle incelemiş ve dostlarının desteğini istemekten çekinmemiş. Böylece hem şapkası hep güvende kalmış hem de dostluklarının değeri her geçen gün daha da artmış. Gökten üç yaprak düşmüş; biri sabırlı olanlara, biri yardımsever dostlara, diğeri de bu masalı gülümseyerek dinleyen tüm çocuklara.
