Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, çan çiçeklerinin rüzgârla sallandığı yeşil bir vadide minik bir keçi yaşarmış. Sabahları annesiyle çayıra çıkar, taşların üzerinden atlar, kelebeklerin peşinden koşarmış. Merak ettiği bir şey görünce hemen yanına gitmek istermiş. Annesinin sözleriniyse bazen sonuna kadar dinlemeden zıplayıp uzaklaşırmış.
Bir sabah yağmur dinmiş, yaprakların ucunda parlak damlalar kalmış. Anne keçi yavrusuyla çayıra giderken yol ayrımında durmuş. “Bugün geniş patikadan yürüyelim. Kısa yolun toprağı ıslak. Yanındaki böğürtlen çalıları da dikenli.” demiş. Minik keçi başını sallamış ama gözü sarı bir kelebekteymiş. Kelebek, kısa yolun üzerindeki çiçeklere konup kalkıyormuş.
Anne keçi biraz ilerideki su oluğundan içerken minik keçi kelebeğin ardından birkaç adım atmış. Kısa yol, uzaktan bakınca pek kolay görünüyormuş. “Şu çiçeğe kadar gider, hemen dönerim.” diye düşünmüş. Annesine seslenmeden patikadan ayrılmış. Önce küçük bir taşın üzerine basmış, ardından çalıların arasındaki dar boşluğa sokulmuş.
Tam o sırada ayağı yumuşak toprağa gömülmüş. Çıkarmak için geri çekilince tulumunun askısı bir dala takılmış. Minik keçi durmuş. Bir yanında çamur, öbür yanında dikenli dallar varmış. Kelebekse çoktan başka bir çiçeğe uçmuş. Askısını kurtarmak için hafifçe dönmüş, fakat dal da onunla birlikte eğilmiş. Artık tek başına ilerleyemiyormuş.
Önce annesinin kızacağından çekinmiş. Başını kaldırıp geniş patikaya bakmış. Çekiştirmeye devam ederse askısı dala daha sıkı dolanabilirmiş. Derin bir nefes almış. “Anne, buradayım! Tulumum dala takıldı!” diye seslenmiş. Anne keçi sesini duyar duymaz ona doğru yürümüş. “Seni duydum. Ben gelene kadar olduğun yerde bekle.” demiş. Minik keçi kıpırdamadan durmuş.
Anne keçi çalının dışından uzanıp takılan askıyı dikkatle kaldırmış. Sonra yavrusuna ayağını nereye basacağını göstermiş. Birlikte sağlam toprağa çıkmışlar. Minik keçi annesine sokulmuş. Annesi onu kontrol ettikten sonra, “Bir yerin acıyor mu?” diye sormuş. Minik keçi başını iki yana sallamış. “Hayır. Ama çıkamayınca korktum.” demiş.
Anne keçi yavrusunun yanına çömelmiş. “Seslendiğin iyi oldu. Yardıma ihtiyacın olduğunda bana söyleyebilirsin.” demiş. Minik keçi çamurlu ayağına bakmış. “Ben yolu daha kısa sandım. Geniş patikadan gitmemiz gerektiğini söyledin ama sözünü sonuna kadar dinlemedim anneciğim.” demiş. Annesi çalıları göstermiş ve şöyle demiş: “Yağmurdan sonra toprak yumuşar. Dikenler de geçmeyi zorlaştırır. Bu yüzden öbür yolu seçtik.”
Çeşmenin başında minik keçinin ayağındaki çamuru temizlemişler. Bir damla su burnuna sıçrayınca keçi hapşırmış. Yakındaki serçe şaşkınlıkla kanat çırpmış. Minik keçiyle annesi gülümsemişler. Az önceki korkusu hafiflemiş. Yine de tulumundaki küçücük yaprak parçasını görünce çalıya nasıl takıldığını hatırlamış. Yaprağı çıkarıp rüzgâra bırakmış, ardından annesinin yanına geçmiş.
Çayıra doğru yeniden yürürlerken sarı kelebek karşılarına çıkmış. Minik keçi bir adım atmış, sonra durmuş. “Peşinden gitmek istiyorum. Buradan yürüyebilir miyiz?” diye sormuş. Annesi önce yolu incelemiş. “Evet, şu kuru bölümden birlikte gidebiliriz.” demiş. Kelebek bir papatyaya konunca ikisi de eğilip onu seyretmişler. Merak etmek hâlâ çok güzelmiş, bu kez acele etmiyormuş.
O akşam minik keçi yatağında annesine gününü anlatmış. Çalıdan, çamurdan ve sarı kelebekten söz etmiş. Ertesi gün bir uyarı duyduğunda önce durup dinlemeye, anlamadığı yerde de soru sormaya karar vermiş. Annesi örtüsünü düzeltmiş. Minik keçi gözlerini kapatmış, rüyasında geniş patikanın iki yanında sarı çiçekler açmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri durup dinlemeyi öğrenen minik keçiye, biri yardım isteyen sesi duyanlara, biri de bu masalı dinleyen çocuklara.
