Bir zamanlar, yemyeşil ağaçların göğe uzandığı, rengârenk çiçeklerin etrafa güzel kokular saçtığı Parlayan Dişler Ormanı’nda birçok hayvan birlikte yaşarmış. Bu ormanda yaşayan hayvanlar, sağlıklı ve mutlu olmalarının sırrını iyi bilirlermiş. Her sabah güneş doğarken ve her akşam yıldızlar gökyüzünü süslerken dişlerini özenle fırçarlarmış.
Bu ormanda Pofuduk adında sevimli bir tavşan yaşarmış. Pofuduk oyun oynamayı çok severmiş. Arkadaşlarıyla koşup zıplar, dere kenarında eğlenir, çayırlarda yuvarlanırmış. Ancak onun küçük bir sorunu varmış. Pofuduk diş fırçalamayı hiç sevmezmiş. Annesi her sabah, “Pofuduk, dişlerini fırçalamayı unutma.” dermiş. Pofuduk ise, “Bir şey olmaz anneciğim. Benim dişlerim zaten temiz.” diyerek koşup oyuna gidermiş.
Günler böyle geçip gitmiş. Pofuduk her gün havuç, elma ve çeşitli meyveler yer, fakat dişlerini düzenli fırçalamazmış. Bir akşam, oyun oynarken sert bir havucu ısırmış. Tam o sırada dişlerinden biri sızlamaya başlamış. Önce pek önemsememiş. Ancak gece olunca ağrı iyice artmış. Pofuduk yatağında dönüp durmuş ve bir türlü uyuyamamış.
Ertesi sabah annesi onun üzgün hâlini görünce telaşlanmış. “Ne oldu sana Pofuduk?” diye sormuş. Pofuduk, “Dişim çok ağrıyor anne. Keşke bu ağrı geçse.” demiş. Annesi onu hemen ormanın en bilge hayvanlarından biri olan Baykuş Doktor’a götürmüş.
Baykuş Doktor, Pofuduk’un dişlerini dikkatlice incelemiş. Sonra başını sallayarak, “Dişlerini düzenli fırçalamadığın için dişlerinin arasında yiyecek artıkları birikmiş.” demiş. Pofuduk şaşkınlıkla, “Sadece birkaç kez fırçalamayı unuttum.” demiş. Baykuş Doktor gülümseyerek, “Dişler her gün temizlenmek ister. Tıpkı çiçeklerin suya ihtiyaç duyması gibi.” diye cevap vermiş.
Bu konuşmayı duyan sincap Çıtır da yanlarına gelmiş. “Ben her sabah ve her akşam dişlerimi fırçalarım. Bu yüzden rahatça fındık kırabiliyorum.” demiş. Ardından kirpi Topik söze katılmış. “Ben de düzenli fırçalarım. Böylece dişlerim güçlü kalır.” demiş. Pofuduk arkadaşlarını dinledikçe hatasını anlamaya başlamış.
Baykuş Doktor ona küçük bir ayna vermiş. “Şimdi dişlerine dikkatlice bak.” demiş. Pofuduk aynaya baktığında dişlerinin eskisi kadar parlak olmadığını fark etmiş. Bu duruma çok üzülmüş. “Bundan sonra dişlerime daha iyi bakacağım.” demiş.
O günden sonra Pofuduk kendine yeni bir alışkanlık edinmiş. Sabah kahvaltısından sonra ve akşam yatmadan önce dişlerini özenle fırçalamaya başlamış. İlk günlerde bazen unutacak gibi olsa da annesinin hazırladığı küçük bir takvime işaret koyarak düzenli olmayı öğrenmiş. Her gün fırçaladıkça dişleri daha temiz görünmeye başlamış.
Aradan birkaç hafta geçmiş. Pofuduk artık havuçlarını rahatça yiyebiliyor, oyun oynarken diş ağrısı yaşamıyormuş. Bir gün arkadaşlarıyla birlikte dere kenarında otururken gülümsemiş. Dişleri güneş ışığında pırıl pırıl parlamış. Çıtır, “Dişlerin ne kadar güzel olmuş.” demiş. Topik de, “Demek ki düzenli fırçalamak işe yarıyormuş.” diye eklemiş. Pofuduk mutlulukla, “Evet. Artık dişlerimi fırçalamayı hiç unutmuyorum.” demiş.
Zamanla Pofuduk, ormandaki küçük hayvanlara da örnek olmuş. Her sabah arkadaşlarına diş fırçalamayı hatırlatırmış. Böylece Parlayan Dişler Ormanı’ndaki tüm hayvanlar sağlıklı dişlere sahip olmuş. Hiçbiri diş ağrısı çekmemiş ve gülümsemelerini özgürce paylaşmış.
Masal bu ya, o günden sonra Pofuduk her aynaya baktığında sadece parlak dişlerini değil, güzel bir alışkanlık kazanmanın mutluluğunu da görürmüş. Çünkü o, sağlıklı dişlerin sırrının düzenli diş fırçalamaktan geçtiğini öğrenmiş. Çocuklar da onun gibi dişlerini her sabah ve her akşam fırçalarsa dişleri güçlü, gülüşleri ışıl ışıl olurmuş.
Gökten üç elma düşmüş. Biri sağlıklı dişlerini koruyan çocuklara, biri güzel alışkanlıklar kazananlara, biri de bu masalı dinleyenlere.
