Bir varmış, bir yokmuş. Çiçekli bir çayırın kıyısında, sabahları kuş sesleriyle uyanan küçük bir tavşan ailesi yaşarmış. Ailenin en küçüğü, çevresinde olup biten her şeyi merak edermiş. Gündüzleri bulutlara bakar, otların arasındaki sesleri dinlermiş. Akşam olunca da pencereden gökyüzünü seyredermiş. Bir gün annesiyle babasının hazırladığı çantaları görünce kulaklarını dikmiş. O gece ilk kez birlikte kamp yapacaklarmış.
Minik tavşan çantasına yumuşak örtüsünü ve en sevdiği tahta oyuncağını koymuş. Ailesiyle yola çıkmış. Ormandaki kamp yerine vardıklarında güneş henüz batmamış. Babası çadırı kurarken annesi uyku tulumlarını sermiş. Minik tavşan da hafif eşyaları taşımış. Sonra çadırın önüne oturup hazırladıkları yiyecekleri paylaşmışlar. Ağaçların arasından görünen gökyüzü yavaşça pembeleşiyormuş.
Hava kararmaya başlarken çimenlerin üzerinde küçücük bir ışık belirmiş. Sonra bir tane daha yanmış. Minik tavşan örtüsünü bırakıp doğrulmuş. “Anne, çiçeklerin arasında yıldızlar mı var?” diye sormuş. Annesi onun yanına çömelmiş. “Bunlar ateş böcekleri. Kendi ışıklarını üretirler.” demiş. Minik tavşan, ışıklardan birinin yavaşça yer değiştirmesini izlemiş.
Annesiyle birlikte çadırın yakınındaki patikada durmuşlar. Bir ateş böceği önlerinden geçmiş, sonra ışığı bir an görünmez olmuş. Tavşan merakla beklemiş. Küçük ışık yeniden parlayınca gülümsemiş. “Sanki göz kırpıyor!” demiş. Böceğe dokunmadan, olduğu yerden seyretmiş. Çimenlerde başka ışıklar da yanıp sönüyormuş. Minik tavşan hangisine bakacağını şaşırmış.
Gece biraz daha koyulaşınca babası onları çadırın önündeki açık alana çağırmış. Kamp fenerini kısmış, yere serdikleri örtüye uzanmışlar. Minik tavşan başını kaldırınca nefesini tutmuş. Gökyüzünde, evlerinin penceresinden gördüklerinden çok daha fazla yıldız varmış. Bazıları parlak, bazıları belli belirsizmiş. “Burada gökyüzü ne kadar büyük!” diye fısıldamış.
Önce yıldızları saymaya çalışmış. Bir, iki, üç derken gözü başka bir parlak noktaya kaymış. “Ben bunu saymış mıydım?” diye sormuş. Babası gülümsemiş. “Hepsini saymak zorunda değiliz. Bir süre yalnızca bakabiliriz.” demiş. Tavşan örtüye biraz daha yerleşmiş. Yan yana duran birkaç yıldızı, uzun kulakları olan bir tavşana benzetmiş.
Tam o sırada arkalarından bir hışırtı gelmiş. Minik tavşan doğrulup annesinin yanına sokulmuş. “Orada ne var?” diye sormuş. Annesi de başını sesin geldiği yere çevirmiş. “Birlikte dinleyelim.” demiş. Hafif bir rüzgâr esince yakındaki yapraklar yeniden hışırdamış. Tavşan, fenerin loş ışığında yaprakların sallandığını görmüş. Omuzları gevşemiş.
Bir süre konuşmadan beklemişler. Bu kez uzaktan ince böcek sesleri duyulmuş. Çadırın bezi rüzgârla hafifçe kıpırdamış. Minik tavşan kulaklarını bir sağa, bir sola çevirmiş. Gündüz de buradaymış ama bu sesleri pek fark etmemiş. Babası, “Sen neler duyuyorsun?” diye sormuş. Tavşan gözlerini kapatmış. “Yaprakları, böcekleri… Bir de senin örtüyü düzeltmeni!” demiş.
Biraz sonra esnemeye başlamış. Annesiyle çadıra girip uyku tulumuna yerleşmiş. Babası çantaları toplayıp feneri girişe koymuş. Dışarıdaki ışıklardan biri çadırın önünden geçip uzaklaşmış. Minik tavşan onu görünce, “İyi geceler, küçük ışık!” diye fısıldamış. Sonra örtüsünü düzeltmiş. Ailesinin yanında, yeni sesleri dinleyerek gözlerini kapatmış.
Sabah kuş sesleriyle uyanmış. Çadırın kapısından bakınca gece ışıkların dolaştığı yerde çiy damlaları görmüş. Kahvaltıdan sonra eşyalarını ve çöplerini toplamışlar. Minik tavşan yola çıkmadan önce çayıra son kez dönmüş. Eve gidince çadırı, yıldızları ve ateş böceklerini çizecekmiş. Resminde hışırdayan yapraklara da yer ayırmaya karar vermiş.
Gökten üç elma düşmüş: Minik tavşan en parlağını çantasına koymuş. Öbür ikisini annesiyle babası almış. Dönüş yolunda elmalarını yerken geceyi yeniden anlatmaya başlamışlar.
