Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, pencerelerine sabah güneşi vuran küçük bir orman evinde minik bir ayı yaşarmış. Arkadaşlarıyla kozalak yuvarlamayı, yaprak toplamayı ve rüzgârgülleri çevirmeyi çok severmiş. Bir akşam tavşanla sincap ona ertesi gün için bir sürpriz hazırladıklarını söylemişler. Minik ayı, ne olduğunu düşünerek yatağına girmiş.
Fakat sabah uyandığında kendini pek iyi hissetmiyormuş. Kolları ağırlaşmış, canı yataktan kalkmak istememiş. Annesi yanına gelip ateşini ölçmüş. Ateşi yükseldiği için doktor baykuşla görüşmüş. Minik ayıyı muayene eden doktor, annesine onun bakımı için gerekenleri anlatmış. O gün oyun yerine dinlenmesi gerekiyormuş. Minik ayı bunu duyunca yüzünü yastığına çevirmiş.
“Bugün arkadaşlarımla buluşacaktım.” demiş. Annesi yatağının yanına oturmuş. “Onları görmeyi çok istediğini biliyorum.” diye karşılık vermiş. Minik ayı, pencerenin önündeki boş saksıya bakmış. Dün oraya bir rüzgârgülü yerleştirmeyi düşünmüş. Şimdi arkadaşları sürprizi onsuz açacakmış. “Ben gidemezsem bütün eğlenceyi kaçırırım.” diye mırıldanmış. Annesi bir süre yanında sessizce durmuş.
Az sonra pencerenin dışında tavşanla sincap görünmüş. Ellerinde mavi, sarı ve kırmızı kâğıtlardan yapılmış bir rüzgârgülü varmış. Annesi, minik ayının o gün dinlendiğini onlara anlatmış. Arkadaşları uzaktan el sallamışlar. Rüzgârgülünü pencerenin dışındaki saksıya yerleştirip ayrılmışlar. Minik ayı dönen renkleri izlerken hem sevinmiş hem de onlarla oynayamadığı için üzülmüş.
Biraz sonra yatağında doğrulmuş. “Belki yalnızca bir oyun oynarım.” demiş. Fakat ayağa kalkmaya hazırlanırken ne kadar yorgun olduğunu fark etmiş. Yeniden yastığına yaslanmış. Annesi yanına gelince, “İçim oynamak istiyor ama bedenim istemiyor.” diye anlatmış. Annesi onun patisini tutmuş. “Bazen ikisi farklı şeyler ister. Bugün bedeninin dinlenmeye ihtiyacı var.” demiş.
Minik ayı içini çekmiş. Dinlenmek ona hiçbir şey yapmadan beklemek gibi geliyormuş. Annesi yatağının yanına resimli bir kitap getirmiş. “İstersen sana biraz okuyabilirim. Yorulunca da bırakırız.” demiş. Minik ayı, kapağında kocaman bir balon bulunan kitabı seçmiş. Annesi okurken balonun içinde kimlerin yolculuk edebileceğini düşünmüş. Gözleri ağırlaşınca kitabı kapatmışlar.
Uyandığında annesi hâlâ yakınındaymış. Minik ayı birkaç yudum su içmiş, sonra pencereye bakmış. Rüzgârgülü durmuş. “Rüzgâr da mı dinleniyor?” diye sormuş. Annesi gülümsemiş. “Şimdi esmiyor. Yeniden estiğinde rüzgârgülü döner.” demiş. Minik ayı bir süre renkli kanatları seyretmiş. Sürekli dönmeseler de rüzgârgülü hâlâ çok güzel görünüyormuş.
O gün kimi zaman uyumuş, kimi zaman annesinin anlattığı masalı dinlemiş. Canı sıkıldığında bunu söylemiş. Arkadaşlarını özlediğinde de annesi yanında durmuş. Minik ayının her an neşeli olması gerekmiyormuş. Akşam, tavşanla sincap bir resim bırakmışlar. Resimde üç arkadaş, kocaman bir rüzgârgülünün altında oturuyormuş. Minik ayı resmi yatağının yanına koymuş.
Sonraki günlerde annesi, doktorun söylediklerine göre onun bakımını sürdürmüş. Minik ayı da nasıl hissettiğini anlatmış ve dinlenmiş. Kendini daha iyi hissetmeye başladığında hemen koşmak istemiş ama önce annesiyle konuşmuş. Birlikte bahçede kısa ve sakin bir oyun seçmişler. Minderlere oturup renkli kâğıtlardan küçük bir rüzgârgülü hazırlamışlar. Yorulunca çalışmalarına ara vermişler.
Arkadaşlarıyla yeniden buluştuğunda tavşan, “Yeni oyunumuz için sana da bir yer ayırdık.” demiş. Minik ayı gülümsemiş. Dinlenirken unutulmadığını artık biliyormuş. Oyunların arasında durmak, oyundan vazgeçmek değilmiş. O akşam kendi rüzgârgülünü saksıya yerleştirmiş. Yatağına uzandığında dışarıdaki renkli kanatlar yavaşça dönüyormuş. Minik ayı onları seyrederek huzurla gözlerini kapatmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri bedenini dinlemeyi öğrenen minik ayıya, biri arkadaşına oyununda yer ayıranlara, biri de bu masalı dinleyen çocuklara.
