Bir varmış, bir yokmuş. Çayırların çiçeklerle süslendiği yeşil bir vadide, mavi pencereli küçük bir ev varmış. Bu evde annesiyle birlikte meraklı bir kuzu yaşarmış. Kuzu renkli kalemlerini yan yana dizmeyi, gördüğü şeylerin resmini yapmayı severmiş. Bazen bir yaprağı uzun uzun inceler, bazen de pencereden görünen bulutlara benzeyen şekiller çizermiş.
Annesiyle gün içinde birlikte yaptıkları küçük işler varmış. Sabahları saksılara su verir, akşamları bahçedeki sıraya oturup günlerini anlatırlarmış. Annesi, kuzunun resimlerine bakarken hep bir ayrıntıyı fark edermiş. Bir gün küçücük bir uğur böceğini, başka bir gün eğri çizilmiş bir ağacı gösterip sorular sorarmış. Kuzu da çizdiği her şeyin hikâyesini anlatırmış.
Bir sabah annesiyle çiçekleri sularken kuzu, pencerenin yanındaki boş yere bakmış. Annesine kendi yaptığı bir resim armağan etmek istemiş. Resimde ikisi de olacakmış. Üstelik annesi bu kez resmi bitmeden görmeyecekmiş. Düşündükçe içi kıpır kıpır olmuş. “Ben biraz resim yapacağım.” demiş. Annesi bahçedeki saksılarla ilgilenirken o, odasındaki küçük masaya geçmiş.
Önüne temiz bir kâğıt koymuş. Kâğıdı ortadan katlayınca küçük bir kart olmuş. Kuzu kartı yeniden açmış. Bir yanına bahçedeki büyük ağacı, öbür yanına da annesiyle kendisini çizmeye başlamış. Birlikte ağacın gölgesinde oturdukları bir günü hatırlıyormuş. Annesi ona masal anlatmış, kuzu da başını onun omzuna yaslamış. İşte o anı resmetmek istiyormuş.
Önce ağacın gövdesini kahverengiye boyamış. Ardından yeşil yapraklar, mavi bir gökyüzü ve kenarlara sarı çiçekler eklemiş. Annesinin yumuşacık yünlerini küçük yuvarlaklarla göstermiş. Kendisine de kocaman bir gülümseme çizmiş. Resme bakmak için biraz geri çekilince gülmüş. Kendi kulaklarından biri ötekinden uzun olmuş! Silmek yerine başını yana eğip resmi bir daha incelemiş.
Tam o sırada sarı kalemi kâğıdın üzerinde kaymış. Ağacın dalının yanında istemediği kalın bir çizgi belirmiş. Kuzunun yüzü düşmüş. Kalemi bırakıp karta bakmış. Yeni bir kâğıt almak istemiş ama çizdiği iki gülümsemeyi de sevmiş. Bir süre düşünmüş. Sonra sarı çizginin ucuna minicik bir baş, altına iki ayak eklemiş. Çizgi, dalda duran tombul bir kuşa dönüşmüş.
“Sen de masal dinlemeye gelmişsin!” diye fısıldamış. Kuşun yanına birkaç küçük yaprak daha çizmiş. Artık resimde annesiyle kendisinden başka bir dinleyici varmış. Kuzu kartı iki eliyle tutup pencerenin ışığına çevirmiş. Uzun kulak da sarı kuş da oradaymış. Resim tam düşündüğü gibi olmamış ama anlattığı anı hâlâ aynıymış. Kuzu kartı kapatıp masasına bırakmış.
Ardından kalemlerini kutusuna koymuş, masasını düzenlemiş. Bahçeye baktığında annesinin son saksıyı suladığını görmüş. Kartı alıp kapının önüne çıkmış. Bir an söyleyeceklerini unutmuş. Annesi sulama kabını yere bırakıp ona dönmüş. “Bir şey mi göstereceksin?” diye sormuş. Kuzu başını sallamış. “Bu kez senin için yaptım.” demiş ve kartı uzatmış.
Annesi kartı açınca bir süre sessizce bakmış. Sonra kuzunun yanına çömelmiş. “Bu, ağacın altında masal dinlediğimiz gün mü?” diye sormuş. Kuzu sevinçle “Evet! Sarı kuş sonradan geldi.” demiş. Kaleminin kayışını, çizgiyi nasıl kuşa çevirdiğini anlatmış. Annesi dikkatle dinlemiş. “O günü hatırlayıp bana bu resmi yapman beni çok mutlu etti.” demiş.
Birlikte pencerenin yanına gidip kartı küçük rafın üzerine yerleştirmişler. Kuzu, annesinin resimdeki uzun kulağa bakıp bakmadığını merak etmiş. Annesiyse sarı kuşu göstermiş. “Akşam bize hangi masalı dinlemek ister acaba?” diye sormuş. Kuzu hemen bir masal düşünmeye başlamış. Sonra ikisi bahçedeki sıraya oturmuşlar. Bu kez masalı kuzu anlatmış, annesi de başını ona doğru eğip dinlemiş.
Gökten üç elma düşmüş: Birinin gölgesi kâğıda, birinin kokusu bahçeye, birinin de tatlılığı o gün anlatılan masala karışmış. Mavi pencereli evde küçük bir kart, uzun süre saklanacak güzel bir anıya dönüşmüş.
