Bir varmış, bir yokmuş. Kar tepelerinin denize doğru uzandığı bir koyda küçük bir penguen yaşarmış. Sabahları atkısını takarken, yürürken, hatta yuvasının önündeki karı düzeltirken bile şarkı söylermiş. Şarkılarının sözlerini kendisi uydururmuş. Bazen bir bulutu anlatır, bazen de turuncu ayaklarına iki ayrı dize ayırırmış.
Bir sabah yavru fok, koyun kıyısında uzun, yumuşacık bir ezgi mırıldanmış. Sesi suyun üstünde kayıp gidiyormuş gibi gelmiş penguene. Küçük penguen hayranlıkla durmuş. “Ben de böyle söylemek istiyorum.” demiş. Yavru fok gülümseyip ezgiyi yeniden mırıldanmış. Penguen ona katılmış ama kendi sesi daha kısa, daha kıpır kıpır çıkmış.
Bir daha denemiş. Sonra başını eğip atkısının ucuna bakmış. Dün severek söylediği şarkı bugün ona tuhaf geliyormuş. “Benim sesim seninki gibi akmıyor.” demiş. Yavru fok yanına yaklaşmış. “Senin şarkıların da bana yürüyüşümüzü hatırlatıyor.” diye karşılık vermiş. Fakat penguen o sırada yalnızca uzun ezgiyi düşünüyormuş. Biraz sessiz kalmak istemiş.
Annesi onu kar tepesinin yanında bulmuş. Birlikte oturmuşlar. Küçük penguen, “Kendi sesimi eskisi kadar sevmiyorum.” diye anlatmış. Annesi hemen bir şarkı istememiş. Bir süre yanında durmuş, sonra koydan gelen sesleri dinlemişler. Rüzgâr hafifçe uğulduyor, su kıyıya küçük dalgalarla vuruyormuş. Uzakta yürüyen penguenlerin ayakları karda yumuşak sesler çıkarıyormuş.
“Hangisi yavru fokun sesine benziyor?” diye sormuş küçük penguen. Annesi gülümsemiş. “Bana hiçbiri tam benzemiyor. Sen neler duyuyorsun?” demiş. Penguen başını yana eğmiş. Dalgaların sesini, ardından kendi ayaklarını dinlemiş. İki küçük adım atmış, durmuş, sonra bir adım daha atmış. Bu yürüyüşün içinde sanki minicik bir şarkı saklıymış.
Penguen kanatlarını hafifçe yanlarına vurup yürüyüşüne bir ezgi eklemiş. Kısa sesler, kısa adımlara pek yakışmış. Ardından durup uzun bir ses denemiş. İkisini yan yana getirince daha önce söylemediği bir şey çıkmış ortaya. Tam devam edecekken susmuş. “Bu, benim sabah şarkıma benziyor.” demiş. Annesi başını sallamış. “Onu söylerken nasıl hissediyorsun?” diye sormuş.
Küçük penguen düşünmüş. Şarkısının içinde kar, ayak sesleri ve o sabah gördüğü pembe bulut varmış. “İçim kıpır kıpır oluyor.” diye cevap vermiş. Sonra ezgiyi bu kez başkasına benzetmeye çalışmadan söylemiş. Bir yerinde sözü unutmuş, yerine bulutun rengini eklemiş. Bu ona komik gelmiş. Gülünce şarkısı da bir anlığına kesilmiş.
Yavru fok sesini duyup yanlarına gelmiş. “Yeni bir şarkı mı buldun?” diye sormuş. Penguen başını sallamış. “Ayaklarım yardım etti.” demiş. Yavru fok onun turuncu ayaklarına bakmış. “İkisi de söz yazabiliyor mu?” diye sorunca ikisi de gülmüş. Penguen şarkısını yeniden söylemiş. Yavru fok bu kez kendi uzun ezgisini aralara yavaşça eklemiş.
Birlikte söylerken bazen durmuş, birbirlerini dinlemişler. Penguen kısa bir bölüm söylemiş, yavru fok ona uzun bir sesle karşılık vermiş. Sesleri aynı değilmiş ama yan yana geldiklerinde ikisine de yer varmış. Annesi biraz ötede onları dinliyormuş. Küçük penguen, arkadaşının ezgisini severken kendi şarkısını da sevebildiğini fark etmiş. Söyleyecek yeni sözler bulmak için koya bakmış.
Akşam yuvasına dönerken kimse ona eşlik etmiyormuş. Küçük penguen yine de sabahki ezgiyi mırıldanmış. Bu kez şarkısına yavru fokla gülüştükleri anı da eklemiş. Kendi sesini duydukça adımları hafiflemiş. Yuvasında annesine sokulup atkısını çıkarmış. Dışarıda dalgalar kıyıya usulca vururken gözleri kapanmış. İçinde, ertesi gün de söylemek istediği bir şarkı varmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri kendi sesinin sevincini bulan küçük penguene, biri arkadaşını dinleyerek şarkısına yer açanlara, biri de bu masalı dinleyen bütün çocuklara.
