Bir varmış, bir yokmuş. Bambuların arasındaki küçük bir evde minik bir panda yaşarmış. Sabahları annesiyle birlikte hazırlanır, sonra bahçede arkadaşlarıyla buluşurmuş. Bir sabah güneş, perdenin arasından incecik bir çizgi gibi odasına süzülmüş. Minik panda gözlerini açmış. O gün hazırlıklarının bir bölümünü kendi başına yapmak istiyormuş.
Yatağında doğrulup annesine seslenmiş. “Bugün önce ben deneyeyim mi?” diye sormuş. Annesi kapıdan gülümsemiş. “Elbette. Yardım istersen yakındayım.” demiş. Minik panda yastığını düzeltmiş, örtüsünü iki ucundan tutup çekmiş. Örtünün bir köşesi kıvrılmış. Onu da düzeltince yatağı pek güzel görünmüş. Üstelik yastığının altındaki oyuncak tavşanı bulmuş. “Sen de uyanmışsın!” diye fısıldamış.
Dolabından turkuaz tişörtünü ve sarı pantolonunu seçmiş. Tişörtün kolunu bulmaya çalışırken başı bir an kumaşın içinde kalmış. “Burada pencere yok mu?” diye mırıldanmış. Sonra tişörtü çıkarıp yakasını incelemiş. Bu kez başını doğru yerden geçirmiş. Kollarını da uzatınca yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Pantolonunu giymek için küçük taburesine oturmuş.
Çoraplarını almak üzere çekmeceyi açmış. Bir kırmızı çorap bulmuş ama eşini görememiş. Çekmeceyi karıştırırken mavi bir çift karşısına çıkmış. Minik panda onları seçmiş. İlk çorabı kolayca giymiş. İkincisi topuğunda toplanmış. Acele etmeden kumaşı düzeltmiş, yeniden denemiş. İki ayağını yan yana uzatıp bakmış. “İkiniz de hazırsınız!” demiş. Sonra neşeyle ayağa kalkmış.
Banyoya gidip yüzünü yıkamış. Havluyu yerine asarken bir köşesi aşağı sarkmış; minik panda iki ucunu eşitlemiş. Ardından mutfağa geçmiş. Annesi kahvaltıyı hazırlıyormuş. “Peçeteleri masaya koyabilir miyim?” diye sormuş. Peçetelerden birini kendi yerine, öbürünü annesinin yerine bırakmış. Sandalyesine oturunca sabah yaptığı işleri anlatmış. Annesi de onu dinleyerek yanına oturmuş.
Kahvaltıdan sonra dişlerini fırçalamış. Musluğu kapatmış, fırçasını yerine koymuş. Aynada ağzının kenarında kalan köpüğü görünce gülmüş. Onu da temizleyip odasına dönmüş. Bahçeye götüreceği kırmızı çantasını açmış. Resim defterini içine yerleştirmiş ama boya kutusu bir türlü sığmamış. Kutuyu zorlamak yerine çantadaki kocaman oyuncak yastığını çıkarmış. Şimdi boyalara da yer varmış.
Çantasının fermuarını çekmeye çalışmış. Fermuar biraz ilerleyip durmuş. Minik panda bir daha denemiş, sonra annesine seslenmiş. “Burada takıldı. Birlikte bakabilir miyiz?” diye sormuş. Annesi yanına gelmiş. Çantanın içindeki defterin köşesi fermuara değiyormuş. Defteri biraz aşağı yerleştirmişler. Minik panda yeniden çekince fermuar kapanmış. Çantasını omzuna takmış. Biraz önce yardım istemiş olması, sabahki sevincini azaltmamış.
Kapının yanında ayakkabılarını giymiş. Annesiyle birlikte hazır olup olmadığına bakmışlar. Minik panda çantasını kaldırıp omzuna takmış. Fakat tam çıkarken durup odasına dönmüş. Oyuncak tavşanı yatağın kenarına oturtmuş. “Ben gelene kadar burada dinlen.” demiş. Annesi kapıda bekliyormuş. Minik panda onun yanına geldiğinde güneş bahçenin taşlarını ısıtmaya başlamış.
Bahçede sincap onu karşılamış. Birlikte gölgeli masaya oturup resim yapmışlar. Minik panda kâğıdına kendi yatağını, mavi çoraplarını ve kırmızı çantasını çizmiş. Sincap resimdeki çorapları göstermiş. “Bunlar neden yan yana duruyor?” diye sormuş. Minik panda sabah onlarla konuştuğunu anlatmış. Sincap gülümsemiş. Sonra kendi resmine kocaman, sarı bir güneş çizmiş.
Eve döndüğünde minik panda resmini annesine göstermiş. Sabah her şeyi tek başına yapmamış ama pek çok şeyi deneyebilmiş. Kimi iş kolay olmuş, kimi işte yeniden denemiş, birinde de yardım istemiş. Annesi resmi mutfakta görünür bir yere asmış. Minik panda mavi çoraplarına bakıp gülümsemiş. Ertesi sabah neleri deneyeceğini merak ediyormuş.
Gökten üç elma düşmüş: Biri denemekten sevinç duyan minik pandaya, biri küçük adımlara sabırla eşlik edenlere, biri de bu masalı dinleyen çocuklara.
