Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla çevrili güzel bir mahallede Mavi adında neşeli bir çocuk yaşardı. Mavi oyun oynamayı çok severdi. Özellikle akşam saatlerinde oyuncaklarıyla maceralar kurar, kitaplarına bakar ve zamanın nasıl geçtiğini fark etmezdi.
Her akşam annesi ona, “Mavi, artık uyku saati geldi.” derdi. Ancak Mavi hemen yatağına gitmek istemezdi. “Biraz daha oynayayım.” diye cevap verirdi. Sonra biraz daha, biraz daha derken saat oldukça geç olurdu.
Bir gün yine akşam olmuştu. Gökyüzünde yıldızlar parlıyor, sokak lambaları yanıyordu. Annesi odasına gelerek, “Mavi, artık uyuma vakti.” dedi.
Mavi oyuncak arabasını sürmeye devam etti. “Anneciğim, biraz daha oynayabilir miyim?” diye sordu.
Annesi gülümsedi. “Hayır yavrum, yarın erken kalkacaksın.”
Mavi isteksizce yatağına gitti. Ancak o gece de geç uyudu. Ertesi sabah alarm çaldığında gözlerini açmakta zorlandı. Yatağından kalktı ama kendini yorgun hissediyordu.
Kahvaltı masasında esnedi durdu. Babası bunu fark etti. “Bugün biraz yorgun görünüyorsun.” dedi.
Mavi başını salladı. “Evet baba. Sanki hiç uyumamış gibiyim.”
Babası gülümseyerek, “Bunun sebebini biliyor musun?” diye sordu.
Mavi merakla, “Hayır.” dedi.
Babası sandalyesine yaslandı ve anlatmaya başladı. “Vücudumuzun da dinlenmeye ihtiyacı vardır. Nasıl oyuncaklarının pilleri bittiğinde çalışmıyorsa, biz de yeterince uyumadığımızda enerjimizi kaybederiz.”
Mavi dikkatle dinliyordu.
Babası devam etti: “Uyurken bedenimiz dinlenir, büyür ve güçlenir. Beynimiz gün boyunca öğrendiğimiz bilgileri düzenler. Bu yüzden iyi uyuyan çocuklar okulda daha dikkatli olur.”
Annesi de söze katıldı. “Ayrıca erken uyuyan çocuklar sabah daha mutlu uyanır. Gün boyunca oyun oynayacak daha çok enerjileri olur.”
Mavi biraz düşündü. Son günlerde gerçekten sık sık yorgun hissettiğini fark etti. Bazen oyun oynarken bile canı çabuk sıkılıyordu.
O gün okulda da kendini halsiz hissetti. Öğretmeninin anlattıklarını dikkatle dinlemekte zorlandı. Eve dönerken anne ve babasının söylediklerini hatırladı.
Akşam olunca annesi yine odasına geldi. “Mavi, uyku saati geldi.” dedi.
Bu kez Mavi hemen itiraz etmedi. “Anne, gerçekten erken uyursam daha enerjik olur muyum?” diye sordu.
Annesi gülümseyerek, “Elbette olur. Bir deneyelim ve sonucu birlikte görelim.” dedi.
Mavi oyuncaklarını topladı, dişlerini fırçaladı ve yatağına girdi. Annesi ona kısa bir masal okudu. Sonra Mavi gözlerini kapattı.
Ertesi sabah güneş ışıkları odasına dolarken gözlerini açtı. Kendini çok farklı hissediyordu. Yorgun değildi. Esnemeden yatağından kalktı.
Kahvaltıya koşarak geldi. “Anne, baba! Kendimi harika hissediyorum!” dedi.
Babası gülerek, “Sanırım erken uyumanın faydasını gördün.” dedi.
Mavi sevinçle başını salladı. “Evet! Bugün çok enerjik hissediyorum.”
O gün okulda dersleri dikkatle dinledi. Arkadaşlarıyla uzun uzun oyun oynadı. Eve geldiğinde bile enerjisi vardı.
Akşam olduğunda saatine baktı ve gülümsedi. “Sanırım artık uyku saatimi kaçırmayacağım.” dedi.
Annesi, “Bu çok güzel bir karar.” dedi.
Babası da, “Sağlıklı büyümek için düzenli uyku çok önemlidir.” diye ekledi.
O günden sonra Mavi erken uyumaya başladı. Her sabah dinlenmiş olarak uyanıyor, gün boyunca daha mutlu ve enerjik oluyordu. Artık uykunun yalnızca dinlenmek olmadığını biliyordu. Uyku, büyümesine yardımcı olan, bedenini güçlendiren ve zihnini dinlendiren değerli bir arkadaştı.
Mavi’nin erken uyuma alışkanlığı sayesinde günleri daha güzel geçmeye başladı. O da öğrendi ki zamanında uyuyan çocuklar güne daha güçlü, daha neşeli ve daha hazır başlarlar.
Ve Mavi, her gece yıldızlara bakıp tatlı uykusuna dalarken yüzünde küçük bir gülümseme olurdu.
Gökten üç elma düşmüş; biri erken uyumanın önemini öğrenen çocuklara, biri çocuklarına güzel alışkanlıklar kazandıran anne babalara, biri de bu masalı dinleyenlere.
