Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla dolu, kuşların neşeyle şarkı söylediği bir ormanda, Minik Ayıcık yaşardı. Minik Ayıcık’ın en sevdiği oyuncağı, yumuşacık, mavi renkli bir topu vardı. Bu top onun en yakın arkadaşı gibiydi; onunla oynar, onunla uyur, hatta bazen onunla konuşurdu.
Bir sabah Minik Ayıcık uyandığında topunu yanında bulamadı. Etrafına baktı, yatağının altına baktı, ağacın kovuğunu kontrol etti ama top yoktu!
“Ah hayır! Topum kaybolmuş!” diye üzüldü.
Ama Minik Ayıcık pes etmedi. “Onu bulmalıyım,” dedi ve aramaya başladı.
İlk olarak Tavşan’a gitti.
“Tavşan kardeş, benim mavi topumu gördün mü?” diye sordu.
Tavşan başını salladı. “Hayır ama birlikte arayabiliriz,” dedi.
Sonra Sincap’a gittiler.
“Sincap, mavi topumu gördün mü?”
Sincap da görmemişti ama o da yardım etmek istedi.
Böylece Minik Ayıcık’ın arama ekibi büyüdü. Yolda Kirpi’ye, Kuş’a ve Kaplumbağa’ya da sordular. Herkes yardım etmek istedi çünkü Minik Ayıcık hep iyi kalpli ve paylaşımcıydı.
Bir süre sonra Kaplumbağa yavaşça seslendi:
“Sanırım dere kenarında yuvarlanan bir şey gördüm.”
Herkes dereye doğru koştu. Ve orada, çimenlerin arasında Minik Ayıcık’ın mavi topu duruyordu!
Minik Ayıcık o kadar mutlu oldu ki!
“Topumu buldum! Ama aslında en güzel şey, arkadaşlarımın bana yardım etmesiydi,” dedi.
O günden sonra Minik Ayıcık bir şey öğrendi:
Birlikte çalışmak, zor zamanlarda vazgeçmemek ve arkadaşlara yardım etmek en değerli şeylerdi.
Ve o akşam Minik Ayıcık, topuyla birlikte uyurken gülümsüyordu… çünkü artık yalnız olmadığını biliyordu.
