Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, yemyeşil bir ormanın kıyısında küçük bir açıklık varmış. İlkbahar gelince burada papatyalar açar, kelebekler uçuşurmuş. Bir gün yavru tavşan, sincap, kirpi ve kaplumbağa bu açıklığa dört elma fidanı dikmiş. Çukurları birlikte kazmış, kökleri birlikte örtmüşler. Sonra her biri bir fidanın bakımını üstlenmiş.
Yavru hayvanlar, fidanlarını karıştırmamak için küçük tahta etiketler hazırlamış. Herkes kendi etiketine türünü yazmış, yanına da bir resim çizmiş. Tavşan uzun kulaklar, sincap kıvrık bir kuyruk, kirpi dikenler, kaplumbağa ise yuvarlak bir kabuk yapmış. Etiketleri dallara gevşekçe bağlamışlar. O akşam açıklıktan ayrılırken dönüp dönüp incecik fidanlarına bakmışlar.
Geceleyin yağmur başlamış. Damlalar yaprakları yıkarken etiketlerdeki yazıları ve resimleri de silip götürmüş. Ardından güneşli, sıcak günler gelmiş. Yavrular yeniden açıklığa vardıklarında dört boş etiketin rüzgârda sallandığını görmüşler. Tavşan bir fidana yaklaşmış. “Benimki buydu galiba.” demiş. Sincap hemen yanına koşmuş. “Ama ben de bunu suladığımı hatırlıyorum!” diye karşılık vermiş.
Kirpi, öteki fidanın çevresinde dolaşmış. “Benim fidanımın yanında beyaz bir taş vardı.” demiş. Eğilip bakmışlar; her fidanın yanında birkaç beyaz taş duruyormuş. Kaplumbağa da yaprakları incelemiş. “Benimkinin yaprağı biraz eğriydi.” demiş. Ne var ki rüzgâr estikçe bütün yapraklar eğilip bükülüyormuş. Bir türlü karar verememişler.
Tavşan sulama kabını kendine doğru çekmiş. “Önce benim fidanımı bulalım.” demiş. Sincap kollarını kavuşturmuş. “Ya yanlış olanı sularsak?” diye sormuş. Her biri bir şey söylüyor, kimse ötekini sonuna kadar dinlemiyormuş. Kaplumbağa ise yerdeki kuru bir yaprağı kaldırırken toprağın çatladığını fark etmiş. Ön ayağıyla toprağı hafifçe eşelemiş; altı da kuruymuş.
“Biraz buraya bakar mısınız?” diye seslenmiş kaplumbağa. Diğerleri yanına toplanmış. Fidanlardan birinin yaprakları aşağı doğru sarkmış. Kirpi boş sulama kabına, sonra arkadaşlarına bakmış. “Biz hangisi kimin diye konuşurken hepsi susuz bekliyor.” demiş. Tavşanın kulakları düşmüş. Kabı ortaya bırakıp “Ben de yalnız kendi fidanımı düşündüm.” diye mırıldanmış.
Sincap, sarkmış yaprağın ucuna usulca dokunmuş. “Etikette ne yazdığını bilmesek de suya ihtiyacı olduğunu biliyoruz.” demiş. Bunun üzerine dört arkadaş işe koyulmuş. Tavşanla sincap yakındaki çeşmeden su taşımış. Kirpi, fidanların çevresindeki sulama çanaklarını düzeltmiş. Kaplumbağa da suyu yavaş yavaş dökmüş. Su toprağa sindikçe sıradaki fidana geçmişler.
Son kabı da boşalttıklarında güneş iyice yükselmiş. Dört fidanın çevresi de sulanmış, yavruların ayakları çamura bulanmış. Sincap, tavşanın burnundaki çamur lekesini görünce gülümsemiş. Tavşan da gülmüş. Az önceki tartışma artık ikisine de pek uzak geliyormuş. Yine de kirpinin aklında bir soru varmış. “Peki, yarın ne yapacağız?” diye sormuş.
Kaplumbağa biraz düşünmüş. “Hepimiz her gün gelemeyebiliriz. Bir bakım çizelgesi hazırlayalım.” demiş. Düz bir tahta bulmuş, üzerine haftanın günleri için kutular çizmişler. Kutulara sırayla kendi resimlerini yapmışlar. O gün kimin resmi varsa dört fidanı da kontrol edecekmiş. Toprak kuruysa sulayacak, nemliyse bekleyecekmiş. Gelemeyen de bir arkadaşından yardım isteyecekmiş.
Çizelgeyi yağmurdan korumak için üstüne küçük bir çatı yapmışlar. Sonra boş etiketleri toplamışlar. Tavşan birini elinde çevirirken “Bunlara yeniden ne yazalım?” diye sormuş. Sincap arkadaşlarına bakmış. “İsterseniz büyüyünce karar verelim. Belki birinin dalı salıncak gibi kıvrılır.” demiş. Bu düşünce hepsinin hoşuna gitmiş. Şimdilik açıklığın girişine tek bir levha asmışlar: “Elma Bahçemiz”.
Günler geçmiş, mevsimler değişmiş. Çizelgenin kutuları yenilenmiş, fidanlar dal budak salmış. Yıllar sonra ilk elmaları birlikte toplamışlar. Tavşan, sepetine koyduğu elmaya bakıp “Acaba bu, benim diktiğim fidandan mı?” diye sormuş. Sonra arkadaşlarının merakla kendisine baktığını görünce elmayı dört parçaya bölmüş. Her biri bir dilim almış. Ağaçların gölgesinde oturup bahçeyi ilk gördükleri günü anlatmaya başlamışlar.
