Evvel zaman içinde, geniş ovaların ve sık ağaçlı ormanların çevrelediği güzel bir ülkede güçlü bir aslan yaşarmış. Aslan, ormandaki hayvanların yöneticisiymiş. Güçlü olduğu kadar gururluymuş da. Verdiği kararların her zaman doğru olduğuna inanır, kimsenin kendisine karşı çıkmasını istemezmiş.
Bir yaz günü ormanda uzun süredir yağmur yağmamış. Dereler incelmiş, küçük göletlerin çoğu kurumuş. Hayvanlar, kalan tek büyük göletten sırayla su içmeye başlamışlar. Aslan, bütün hayvanları yaşlı meşe ağacının altında toplamış ve “Gölün suyunu dikkatli kullanmalıyız. Her hayvan yalnızca ihtiyacı kadar su içecek.” demiş.
Hayvanlar bu kararı doğru bulmuşlar. Ancak ertesi sabah aslan, gölün kıyısında çok sayıda ayak izi görmüş. İzlerin bir kısmı tavşanın yuvasına doğru gidiyormuş. Aslan hemen öfkelenmiş. Tavşanı yanına çağırarak “Geceleri gizlice göle gidip fazla su içmişsin. Kurallara uymadığın için bir hafta boyunca göle yaklaşmayacaksın!” demiş.
Tavşan şaşkınlıkla kulaklarını dikmiş. “Ben gece boyunca yuvamdaydım. Gölden fazla su içmedim.” diye karşılık vermiş. Aslan ise onu dinlememiş. “Ayak izleri yuvana kadar gidiyor. Kararım kesindir!” demiş.
Tavşan üzülerek oradan uzaklaşmış. Sincap, kaplumbağa ve ceylan, aslanın kararının aceleyle verildiğini düşünmüşler. Fakat aslan çok öfkeli olduğu için hiçbiri konuşmaya cesaret edememiş.
O gün güneş her zamankinden daha sıcakmış. Susayan tavşan, göle gidemediği için güçsüz düşmüş. Arkadaşları ona kendi paylarından biraz su getirmişler. Bu sırada kaplumbağa gölün çevresindeki izleri dikkatle incelemiş. İzlerin tavşanın ayak izlerine benzediğini ancak daha büyük olduğunu fark etmiş.
Akşam olduğunda hayvanlar çalılıkların arasına saklanıp gölü izlemeye karar vermişler. Ay gökyüzünde yükselince çalıların arasından bir yaban tavşanı çıkmış. Yaban tavşanı gölden uzun uzun su içmiş, ardından da tavşanın yuvasının bulunduğu yöne doğru koşmuş. Bir süre sonra başka bir yola saparak ormanın dışına çıkmış.
Kaplumbağa hemen aslanın yanına gitmiş. “Gölün kıyısındaki izleri bırakan hayvanı bulduk. Suyu içen bizim tavşan değil, ormandan geçen bir yaban tavşanıymış.” demiş.
Aslan önce söylenenlere inanmak istememiş. “Ben ayak izlerini kendi gözlerimle gördüm. Yanılmış olamam!” demiş. Bunun üzerine ceylan, sincap ve kaplumbağa gördüklerini tek tek anlatmışlar. Aslan gölün kıyısına giderek izleri yeniden incelemiş. Gerçekten de izler tavşanın izlerinden daha büyükmüş.
Aslanın yüzü utançtan kızarmış. Aceleyle karar verdiğini ve tavşanı haksız yere suçladığını anlamış. İçinden, “Ben ormanın yöneticisiyim. Hata yaptığımı söylersem hayvanlar bana olan saygılarını kaybeder mi?” diye düşünmüş.
Tam o sırada bilge baykuş bir dala konmuş. “Hatasını saklayan, hatasını büyütür. Hatasını kabul eden ise hem kendisini hem de başkalarını korur.” demiş.
Aslan bu sözler üzerine tavşanın yuvasına gitmiş. Tavşan susuzluktan yorgun düşmüş, bir ağacın gölgesinde dinleniyormuş. Aslan başını eğerek “Seni dinlemeden karar verdim. Ayak izlerini doğru incelemedim ve seni haksız yere suçladım. Yaptığım yanlıştı. Beni bağışlar mısın?” demiş.
Tavşan bir süre sessiz kalmış. Ardından “Özür dilemen beni sevindirdi. Ancak hatanı düzeltmek için bütün hayvanlara gerçeği anlatmalısın.” demiş.
Aslan bu isteği kabul etmiş. Ertesi sabah bütün hayvanları yaşlı meşe ağacının altında toplamış. “Tavşanı haksız yere suçladım. Onu dikkatle dinlemeden ve izleri iyice incelemeden ceza verdim. Bu benim hatamdı. Bundan sonra karar vermeden önce herkesi dinleyeceğim.” demiş.
Sonra tavşanın göle gitmesine izin vermiş ve ona kendi su payından da vermiş. Ayrıca gölün çevresine daha düzenli bir nöbet sistemi kurulmasını sağlamış. Böylece ormana dışarıdan gelen hayvanlar da susuz bırakılmamış, fakat suyu gereğinden fazla kullanmamaları için uyarılmışlar.
Hayvanlar, aslanın hatasını kabul etmesine şaşırmışlar ama ona olan saygılarını kaybetmemişler. Tam tersine, dürüst davrandığı ve yanlışını düzelttiği için ona daha çok güvenmişler. Aslan da o günden sonra bir karar vermeden önce gördüklerini dikkatle incelemiş, söylenenleri sabırla dinlemiş.
Böylece bütün orman anlamış ki hata yapmak utanç verici değildir. Asıl önemli olan, hatayı kabul etmek, özür dilemek ve verilen zararı düzeltmek için çaba göstermektir.
