Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman bir ağacın kökleri arasında, çalışkan karıncaların yaşadığı bir yuva varmış. Karıncalardan biri, akşamları gökyüzünü seyretmeyi çok severmiş. Fakat sık yapraklar yüzünden Ay’ı ancak küçük aralıklardan görebiliyormuş. Bir gün ağacın yukarısındaki geniş dala bakmış. “Oraya çıkabilsem gökyüzünü ne güzel izlerdim!” diye düşünmüş.
Ertesi sabah ağacın gövdesine tırmanmaya başlamış. Bir süre ilerlemiş ama kabuğun soyulduğu kaygan bölüme gelince durmuş. Sağa bakmış, sola bakmış; geçebileceği başka bir yol bulamamış. Bunun üzerine aşağı inmiş. Yerdeki ince dalları görünce aklına bir fikir gelmiş. Kaygan bölümü aşmak için küçük bir merdiven yapabilirmiş.
Karınca hemen işe koyulmuş. Önce uzun bir dal taşımaya çalışmış. Dalın bir ucunu kaldırınca öteki ucu yere takılmış. Daha kısa bir dal bulmuş, fakat bu kez de merdivenin boyu yetmemiş. Öğleye doğru çevresinde bir sürü dal birikmiş. Karınca yorulup bir yaprağın gölgesine oturmuş.
Yuvaya dönen arkadaşları onu görünce durmuşlar. “Bütün bu dalları ne yapacaksın?” diye sormuşlar. Karınca başını kaldırmış. “Ay’a bir merdiven kuruyorum!” demiş. Arkadaşlarından biri şaşkınlıkla gökyüzüne bakmış. Karınca gülümsemiş. “Ay’a gerçekten ulaşamam elbette. Şu geniş dala çıkıp onu rahatça seyretmek istiyorum. Ama merdiveni tek başıma yapamıyorum.”
Bu fikir öteki karıncaların da hoşuna gitmiş. Onlar da akşam gökyüzünü seyretmek istiyorlarmış. Hep birlikte dallara yönelmişler. Fakat herkes aynı işi yapmaya kalkınca ortalık karışmış. Bazıları uzun dallar getirirken kimse basamakları hazırlamamış. Birkaç karınca da aynı dalı farklı yönlere çekmiş. İşleri, kalabalıklaşınca kendiliğinden kolaylaşmamış.
Sonunda karıncalardan biri, “Biraz durup kimin ne yapacağını konuşalım.” demiş. Yaprağın gölgesinde toplanmışlar. Bir grup uygun dalları seçecek, bir grup bunları birlikte taşıyacakmış. Diğerleri basamakları hazırlayıp parçaları bir araya getirecekmiş. İlk fikri bulan karınca da arkadaşlarıyla birlikte dalları ayırmayı üstlenmiş.
Bu kez işler düzenli ilerlemiş. Taşıyanlar yorulduğunda arkadaşları yerlerini almış. Kısa gelen bir basamağı fark edince kimse birbirini suçlamamış; birlikte uygun olanını bulmuşlar. Karınca, sabah kıpırdatamadığı uzun dalın şimdi arkadaşlarıyla kolayca taşındığını görmüş. Merdiven yükseldikçe hepsinin sevinci de büyümüş.
Akşam yaklaşırken merdiven hazır olmuş. Karıncalar onu ağacın kaygan bölümüne yerleştirip sağlamlığını birlikte kontrol etmişler. Ardından sırayla ilerlemiş, merdiveni geçtikten sonra pürüzlü kabuk boyunca geniş dala ulaşmışlar. İlk çıkanlar, arkadan gelenlere yer açmış. Son karınca da yanlarına gelince yaprakların arasına rahatça oturmuşlar.
Az sonra Ay, tepelerin üzerinden yükselmiş. Dala gümüş renkli bir ışık yayılmış. Karıncalar bir süre sessizce gökyüzünü seyretmişler. Sonra içlerinden biri, ilk fikri bulan karıncaya dönmüş. “Merdivenin bizi güzel bir yere getirdi.” demiş. Karınca arkadaşlarına bakıp gülümsemiş. “Hepimizin merdiveni.” diye karşılık vermiş. “Ben tek başıma daha ilk dalı bile taşıyamamıştım.”
O geceden sonra karıncalar, yaptıkları merdivene “Ay merdiveni” demişler. Onları Ay’a götürmese de aynı dalda buluşturmuş. Küçük karınca da yeni bir işe başlarken yalnızca ne yapacağını değil, arkadaşlarıyla işi nasıl paylaşacağını düşünür olmuş. Çünkü ortak bir hedefe giden yol, herkesin emeğine yer açılınca kolaylaşırmış.
