Uzak bir ormanın kenarında, yemyeşil ağaçların arasında yaşayan bir geyik ailesi vardı. Bu ailenin en küçüğü olan Minik Geyik, meraklı ve hareketli bir yavruydu. Her şeyi öğrenmek ister, gördüğü her yeni şeyin peşinden gitmeye çalışırdı. Annesi onu çok sever, her zaman dikkatli olması için öğütler verirdi.
Bir sabah güneş, ağaçların arasından altın ışıklarını gönderirken anne geyik yavrusuna dönüp, “Bugün yiyecek aramak için biraz uzağa gideceğim. Sen dere kenarında oynayabilirsin ama sakın ormanın derinliklerine gitme. Orada tehlikeli yerler vardır.” dedi. Minik Geyik başını sallayarak annesini dinlediğini gösterdi.
Anne geyik uzaklaştıktan sonra Minik Geyik dere kenarında kelebekleri izledi. Bir süre sonra parlak kanatlı bir kuş gördü. Kuş, rengârenk tüyleriyle ağaçtan ağaca konuyordu. Minik Geyik kuşa hayran kaldı. İçinden, “Biraz peşinden gidersem ne olur ki?” diye düşündü.
Önce birkaç adım attı. Sonra biraz daha ilerledi. Kuş her konduğunda Minik Geyik de ona yaklaşmaya çalışıyordu. Fakat farkında olmadan annesinin gitmemesini söylediği ormanın derin taraflarına doğru ilerliyordu. Bir süre sonra etrafındaki ağaçlar sıklaştı. Dere sesi duyulmaz oldu. Minik Geyik başını kaldırıp çevresine baktığında yolu kaybettiğini anladı.
Korkuyla etrafına bakınırken yaşlı bir baykuş onu gördü. Baykuş, “Neden tek başına buralarda dolaşıyorsun?” diye sordu. Minik Geyik üzgün bir sesle, “Annem uzaklara gitmememi söylemişti ama ben onu dinlemedim. Şimdi eve nasıl döneceğimi bilmiyorum.” dedi.
Baykuş başını salladı. “Anneler boşuna öğüt vermez. Onlar çocuklarını korumak ister.” dedi. Ardından Minik Geyik’e yardım etmeye karar verdi. Birlikte yürümeye başladılar. Ancak ormanın içinde ilerlerken dikenli çalılar yollarını kapattı. Minik Geyik bazı yerlerden geçmekte zorlandı. Birkaç kez ayağı takıldı ve korkuyla ürperdi.
Tam o sırada uzaktan bir ses duyuldu. Bu ses anne geyiğin sesiydi. Anne geyik yavrusunu her yerde arıyordu. Minik Geyik sevinçle bağırdı. Sesini duyan anne geyik hemen ona ulaştı. Yavrusunu sağ salim görünce rahatladı.
Anne geyik, “Sana ormanın derinliklerine gitmemen gerektiğini söylemiştim.” dedi. Minik Geyik başını eğdi. “Haklısın anne. Seni dinlemediğim için hem korktum hem de kayboldum. Bir daha öğütlerini unutmayacağım.” dedi.
Baykuş da onların yanına geldi. “Bugün önemli bir ders öğrendi.” dedi. Anne geyik baykuşa teşekkür etti. Daha sonra yavrusuyla birlikte evlerine döndü.
O günden sonra Minik Geyik, annesinin sözlerini dikkatle dinledi. Çünkü annesinin öğütlerinin onu kısıtlamak için değil, korumak için verildiğini anlamıştı. Artık meraklı olmaya devam ediyor, fakat büyüklerinin sözlerine kulak vermeyi de ihmal etmiyordu.
