Uzak bir ovada, yemyeşil çayırların ve berrak derelerin arasında yaşayan hayvanların kurduğu güzel bir köy vardı. Bu köyde herkes birbirine yardım eder, birlikte çalışır ve mutlu bir hayat sürerdi. Köyün en meraklı yavrularından biri de Minik adında bir eşek yavrusuydu. Minik çok sevimli, neşeli ve hareketliydi. Gün boyu koşar, oynar, toprağın üzerinde yuvarlanır, arkadaşlarıyla türlü oyunlar oynardı. Ancak onun kötü bir alışkanlığı vardı. Ellerini yıkamayı sevmez, temizliğe yeterince önem vermezdi.
Bir gün annesi ona, “Minik, oyun oynadıktan sonra ve yemek yemeden önce ellerini mutlaka yıkamalısın.” dedi. Minik ise annesinin sözlerini pek önemsemedi. “Ellerim zaten temiz görünüyor. Bir şey olmaz.” diye karşılık verdi. Bunun üzerine annesi başını salladı ve oğlunun bir gün bunun önemini anlayacağını düşündü.
Ertesi gün Minik, tavşan yavrusu Pofuduk, sincap Çıtı ve kuzu Meli ile çayırda oyun oynadı. Hep birlikte toprakta koştular, ağaçlara tırmandılar ve dere kenarında eğlendiler. Oyun bittikten sonra arkadaşları dere başına gidip ellerini güzelce yıkadı. Pofuduk, “Temizlik sağlığımızı korur.” dedi. Çıtı da, “Öğretmen Baykuş bize bunu sık sık anlatıyor.” diye ekledi. Fakat Minik onları dinlemedi. “Ben acıktım. Önce yemek yiyeceğim.” diyerek evine koştu.
Minik, ellerini yıkamadan yemeğini yemeye başladı. O sırada ellerinde bulunan görünmez kirler ve mikroplar da onunla birlikte midesine gitti. Akşam olduğunda Minik kendini iyi hissetmemeye başladı. Karnı ağrıyor, hâlsiz hissediyordu. Annesi telaşlandı ve köyün bilge doktoru olan Kaplumbağa Doktor’u çağırdı.
Kaplumbağa Doktor dikkatlice Minik’i muayene etti. Sonra yumuşak bir sesle, “Minik, bugün ellerini yıkadın mı?” diye sordu. Minik başını öne eğdi. “Hayır, yıkamadım.” dedi. Doktor gülümsedi ve ona önemli bir şey anlattı. “Gözle göremediğimiz küçük mikroplar vardır. Kirli ellerle yemek yediğimizde bu mikroplar vücudumuza girer ve bizi hasta edebilir. Bu yüzden el yıkamak çok önemlidir.”
Minik o gece uzun uzun düşündü. Arkadaşlarının ve annesinin söylediklerini hatırladı. Ertesi sabah kendini biraz daha iyi hissedince ilk iş olarak ellerini sabunla güzelce yıkadı. Parmak aralarını, tırnaklarının çevresini ve bileklerini dikkatlice temizledi. Sonra aynaya bakıp gülümsedi. Temiz olmak ona kendini daha iyi hissettirmişti.
Günler geçtikçe Minik yeni alışkanlığını sürdürdü. Oyunlardan sonra, yemeklerden önce ve gerektiğinde ellerini düzenli olarak yıkıyordu. Kısa süre sonra hiç hastalanmadığını fark etti. Arkadaşları da onun bu değişimine sevindi. Bir gün okulda Öğretmen Baykuş temizlik konusunda konuşurken Minik söz istedi. “Eskiden el yıkamanın önemini anlamıyordum. Ama şimdi biliyorum ki temiz eller bizi hastalıklardan korur.” dedi.
Öğretmen Baykuş memnuniyetle gülümsedi. “Aferin Minik. Öğrendiğini uygulamak en değerli davranıştır.” dedi. O günden sonra Minik, köydeki diğer yavrulara da el yıkamanın önemini anlatmaya başladı. Böylece köydeki bütün hayvanlar temizlik konusunda daha dikkatli oldu.
Aradan zaman geçti. Hayvanlar Köyü her zamankinden daha sağlıklı ve mutlu bir yer hâline geldi. Minik ise küçük bir alışkanlığın ne kadar büyük faydalar sağlayabileceğini öğrenmişti. Temizliğin yalnızca dış görünüş için değil, sağlık için de gerekli olduğunu artık çok iyi biliyordu.
