Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, gökyüzünün en yumuşak köşesinde Pofuduk adında küçük bir bulut yaşarmış. Pofuduk, pamuk şekeri gibi beyaz, yastık gibi yumuşakmış. Bütün gün gökyüzünde dolaşır, kuşlarla konuşur, güneşe el sallarmış. Fakat onun diğer bulutlardan farklı bir özelliği varmış: Pofuduk polenlere karşı çok hassasmış.
Bahar gelince yeryüzündeki çiçekler birer birer açmış. Papatyalar başlarını kaldırmış, laleler renk renk süslenmiş, arılar vızıldayarak çiçekten çiçeğe uçmaya başlamış. Çiçeklerden yükselen polenler rüzgârla birlikte gökyüzüne kadar çıkmış. Pofuduk burnunu çekmiş ve şaşkınlıkla, “Burnum neden gıdıklanıyor?” demiş. Tam o sırada burnu kıpırdamış. “Hap… hap… HAPŞUUU!”
Pofuduk öyle kuvvetli hapşırmış ki içindeki bütün yağmur damlaları aşağı dökülmüş. Köy meydanında oyun oynayan çocuklar bir anda sırılsıklam olmuş. Horozun tüyleri kafasına yapışmış, kedinin kuyruğu incecik kalmış. Köyün fırıncısı gökyüzüne bakıp, “Az önce güneş vardı. Bu yağmur da nereden çıktı?” diye söylenmiş. Pofuduk ise utancından iyice küçülmüş.
Ertesi gün Pofuduk dikkatli olmaya karar vermiş. Burnunu kapatmış, çiçeklerin üzerinden uçmamaya çalışmış. Fakat yaramaz Rüzgâr, bir avuç poleni havaya savurmuş. Polenler dönüp dolaşıp Pofuduk’un burnuna konmuş. Pofuduk gözlerini kısmış. “Bu kez hapşırmayacağım!” demiş. Burnunu sıkmış, yanaklarını şişirmiş, nefesini tutmuş. Ama sonunda dayanamamış. “HAPŞUUU!”
Bu defa yağmur yalnızca köye değil, yakındaki tarlalara da yağmış. Çiftçi Hasan Amca sevinçle şapkasını havaya fırlatmış. “Tam zamanında geldi! Kabaklar susuzluktan boyunlarını bükmüştü.” demiş. Tarladaki kurbağalar da yağmurun altında zıplayarak şarkı söylemeye başlamış. Pofuduk şaşırmış. Demek ki hapşırmasının bazen işe yaradığı da oluyormuş.
Günler geçmiş. Pofuduk, Rüzgâr Dede’den hava olaylarını öğrenmeye başlamış. Rüzgâr Dede ona, “Yağmur kötü bir şey değildir. Önemli olan ne zaman ve ne kadar yağacağını bilmektir.” demiş. Pofuduk da yağmur damlalarını içinde tutmayı, rüzgârın yönünü takip etmeyi ve çiçeklerin çok olduğu yerlerden biraz uzak durmayı öğrenmiş.
Bir sabah köyde uzun süredir yağmur yağmadığı için herkes endişelenmiş. Çiçekler solmaya, dere küçülmeye başlamış. Çocuklar gökyüzüne bakıp Pofuduk’a seslenmiş: “Keşke biraz yağmur yağsa!” Pofuduk düşünmüş, sonra gülümsemiş. Papatyaların üzerine doğru süzülmüş ve derin bir nefes almış. “Hazır mısınız?” diye sormuş.
Köylüler merakla beklerken Pofuduk’un burnu kıpırdamış. “Hap… hap… HAPŞUUU!”
Gökyüzünden tatlı tatlı yağmur yağmaya başlamış. Çocuklar kahkahalar atmış, çiçekler doğrulmuş, kurbağalar yeniden şarkıya başlamış. O günden sonra köylüler yağmur görünce şemsiyelerini açmadan önce gökyüzüne bakar, “Çok yaşa, Pofuduk!” diye bağırırlarmış.
Pofuduk da yukarıdan gülerek, “Siz de görün!” dermiş.
Gökten üç damla düşmüş. Biri çiçeklere, biri çocuklara, biri de bu masalı okuyup hapşırınca ağzını kapatmayı unutmayanlara.
