Bir varmış, bir yokmuş. Ormanın kıyısında, pencerelerine akşam güneşi vuran küçük bir ev varmış. Bu evde bir ayı ailesi yaşarmış. Ayıcık, odasını küçük kardeşiyle paylaşırmış. İki yatağın arasında yumuşak bir halı, pencerenin yanında oyuncak rafı bulunurmuş. Ayıcık bu halının üzerinde bazen tren yolları kurar, bazen de tahta küplerden kocaman şehirler yaparmış.
Bir öğleden sonra ayıcık, oyuncak trenine yeni bir istasyon kurmak istemiş. Kutusunu alıp odasına girmiş. Tam lokomotifi halıya koyacakken kardeşinin uyuduğunu görmüş. Küçük ayının gözleri kapalıymış, odada yalnızca hafif nefesi duyuluyormuş. Ayıcık trenini yavaşça sürmüş ama tekerlekler yere değince tıkır tıkır ses çıkarmış.
Kardeşi yatağında kıpırdanmış. Ayıcık hemen durmuş. Bu kez davulunu almayı düşünmüş, sonra onu da rafa bırakmış. Küpleri üst üste dizerken çıkardıkları sesi hatırlamış. Elinde lokomotifiyle halının ortasına oturmuş. Oyun oynamak istiyormuş ama neye uzansa kardeşini uyandıracakmış gibi geliyormuş. Sonunda kutusunu kapatıp odadan çıkmış.
Anne ayı mutfakta elma yıkıyormuş. Ayıcığın elindeki treni görünce yanına oturmuş. “Bir şey mi oldu?” diye sormuş. Ayıcık içini çekmiş. “Kardeşim uyuyor. Ben de oyun oynamak istiyorum. Odamızda ne yapacağımı bilemedim.” demiş. Anne ayı onu dinlemiş. “Senin oyun oynaman da kardeşinin dinlenmesi de önemli. Birlikte bir yol bulalım.”
Baba ayı da yanlarına gelmiş. “Odanızda daha az ses çıkaran hangi oyunları oynayabilirsin?” diye sormuş. Ayıcık biraz düşünmüş. “Resim yapabilirim. Bir de keçe parçalarından hayvanlar yapmayı seviyorum.” demiş. Ardından elindeki lokomotife bakmış. “Ama trenimle de oynamak istiyorum.” Baba ayı başını sallamış. “Tren yolunu kardeşin uyandıktan sonra birlikte kurabiliriz.”
Ayıcık, gürültülü oyunundan vazgeçmek zorunda olmadığını duyunca rahatlamış. Hep birlikte odanın kapısından sessizce bakmışlar. Pencerenin yanında, yataklardan uzakta boş bir köşe varmış. Kardeşi uyandıktan sonra orayı düzenlemeye karar vermişler. O gün ayıcık, küçük masasını oturma odasına çekip istasyonunun resmini yapmış.
Akşamüstü ailece işe koyulmuşlar. Baba ayı küçük masayı pencerenin yanına taşımış. Anne ayı altına yumuşak bir örtü sermiş. Ayıcık boya kalemlerini, kâğıtlarını ve keçe parçalarını bir sepete yerleştirmiş. Sepetin dibine de sesleri azaltması için bir parça keçe koymuşlar. Davul ve tren kutusu ise oyuncak rafında kalmış.
Ayıcık köşesine bir resim asmış. Resimde, minderin üzerinde kitap okuyan bir ayı varmış. Küçük kardeşi resmi görünce gülümsemiş. Sonra abisinin yanına oturup keçe parçalarına bakmış. Ayıcık iki uzun kulak seçmiş. “Sence bundan ne olur?” diye sormuş. Küçük ayı, “Tavşan!” deyince birlikte gülmüşler.
Ertesi gün kardeşi uykuya dalınca ayıcık sessiz oyun sepetini almış. Keçelerden bir orman yapmaya başlamış. Yeşil parçalar ağaç, mavi parça dere olmuş. Bir ara trenini hatırlamış. Onu almak için kalkmış ama sonra kâğıdını önüne çekmiş. Ormanının yanına bir istasyon çizmiş. Kardeşi uyanınca tren yolunu bu resme göre kurabilirmiş.
Bir süre sonra kapının önünde baba ayı belirmiş. Ayıcık, yaptığı ormanı ona göstermiş. Baba ayı gülümseyip yanındaki mindere oturmuş. Birlikte resimdeki dereye küçük bir köprü eklemişler. Kardeşi uyurken odanın bir köşesinde sessizce başka bir oyun büyüyormuş.
Küçük ayı uyandığında önce gerinmiş, sonra pencerenin yanına gelmiş. Ayıcık ona keçe ormanını göstermiş. Ardından tren kutusunu birlikte halıya taşımışlar. Baba ayı da söz verdiği gibi yanlarına oturmuş. Raylar kurulmuş, istasyon yerini bulmuş. Ayıcık lokomotifi yolun başına koymuş. “Yolcular hazır mı?” diye sormuş. Küçük kardeşi sevinçle el sallamış.
O akşam odalarında hem tamamlanmış bir resim hem de uzun bir tren yolu varmış. Ayıcık yatmadan önce kalemlerini sepetine koymuş. Ertesi gün sessiz köşesinde yapacağı oyunu düşünmüş: Bu kez keçelerden bir deniz kuracakmış. Trenine de daha sonra, kardeşiyle birlikte yeni bir yol bulacakmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri isteğini anlatan ayıcığa, biri birlikte çözüm bulan ailesine, biri de aynı odaya türlü oyunlar sığdıran bütün çocuklara.
