Bir varmış, bir yokmuş. Kökleri birbirine komşu olan ağaçlarla dolu bir ormanda küçük bir köstebek yaşarmış. Evi, yaşlı bir meşenin altındaymış. Gündüzleri tünellerini düzenler, akşamüstleri yeryüzüne çıkıp arkadaşlarıyla buluşurmuş. Tavşanın anlattığı öyküleri dinlemeyi, sincabın bulduğu kozalaklarla oyun kurmayı pek severmiş.
Bir sabah ormanda tatlı bir telaş başlamış. Tavşan çayıra minderler taşımış, sincap dalların arasına renkli kurdeleler bağlamış. Akşamüstü bahar şenliği yapılacakmış. Sincap, saatini ve yerini yazdığı davetiyeyi yol kenarındaki bir dala asmış. “Buradan geçen herkes görür.” demiş. Sonra hazırlıklara yardım etmek için çayıra koşmuş.
Köstebek o gün yer altında çalışıyormuş. Tünelindeki rafı düzeltmiş, yere dökülen toprağı toplamış. Dinlenmek için kapısına geldiğinde yukarıdan gülüşmeler duymuş. Başını dışarı uzatınca arkadaşlarının sepetlerle çayıra gittiğini görmüş. Daldaki davetiyeden haberi yokmuş. “Demek bugün birlikte eğlenecekler. Beni çağırmayı unutmuşlar.” diye düşünmüş.
Bir süre kapısının önünde beklemiş. Sonra içeri dönüp küçük taburesine oturmuş. Hazırladığı kozalak oyununu o akşam arkadaşlarına göstermek istiyormuş. Şimdi kutunun kapağını bile açmak gelmiyormuş içinden. Dışarıdaki sesler arttıkça aklına yeni sorular üşüşmüş. Acaba onu neden çağırmamışlar? Yoksa oyunu sıkıcı mı buluyorlarmış?
Köstebek, kutunun üzerinde duran bir kozalağı eline almış. Kimse ona oyunun sıkıcı olduğunu söylememişti. Şenliğe gelmemesini de istememişlerdi. Biraz düşündükten sonra ayağa kalkmış. “Ne olduğunu arkadaşlarıma soracağım.” demiş. Kapısını açıp bildiği patikadan çayıra yürümüş. Yine de meydana yaklaşırken adımları biraz yavaşlamış.
Tavşan onu görünce el sallamış. “Hoş geldin! Minderleri yeni yerleştirdik.” demiş. Köstebek yanına yaklaşmış. “Şenliği bilmiyordum. Hepinizi buraya gelirken görünce çağrılmadığımı sandım ve üzüldüm.” diye anlatmış. Sincap şaşırmış. “Davetiyeyi yolun yanındaki dala asmıştım.” demiş. Köstebek başını kaldırmış. “Ben oradan değil, ağacın altındaki tünelden geliyorum.”
Sincap, patikayla köstebeğin evine sırayla bakmış. “Davetiyeyi senin de görebileceğini düşündüm. Sana ayrıca haber vermeliydim. Özür dilerim.” demiş. Tavşan da yanlarına oturmuş. “Bir dahaki sefere haberimizin sana ulaştığından emin olalım.” diye eklemiş. Köstebek rahat bir nefes almış. Aklındaki soruların yerini, anlatabildiği için duyduğu ferahlık almış.
“Yer altındayken sana nasıl seslenebiliriz?” diye sormuş tavşan. Köstebek biraz düşünmüş. “Kapımın önünde konuşulanları her zaman duyamıyorum. Ama odamda çalacak küçük bir çanı duyabilirim.” demiş. Sincabın evinde kullanılmayan bir çan varmış. Hep birlikte bakmaya gitmişler. Çanın sesi ne çok yüksekmiş ne de belli belirsizmiş.
Köstebeğin gösterdiği yere çanı asmışlar. İpini, girişteki küçük halkaya bağlamışlar. Köstebek odasına inmiş, tavşan dışarıdaki halkayı hafifçe çekmiş. Çan tatlı tatlı çınlamış. Az sonra köstebek kapıda belirmiş. “Duydum!” demiş. Sincap gülümsemiş. “Böylece geldiğimizi anlayacaksın. Sonra haberimizi sana kendimiz anlatacağız.”
Çayıra döndüklerinde şenlik henüz başlamamış. Köstebek oyun kutusunu da getirmiş. Kozalakları minderlerin önüne dizmiş, arkadaşları sırayla yuvarlayarak küçük halkaların içine sokmaya çalışmış. Tavşanın kozalağı yana sapınca hepsi gülüşmüş. Köstebek de yeni bir halka yerleştirmiş. Biraz önce kapalı duran kutunun çevresi şimdi arkadaşlarıyla doluymuş.
Birkaç gün sonra sincap, dere kenarında yapılacak kahvaltıyı haber vermeye gelmiş. Halkayı çekmiş, kapının önünde beklemiş. Köstebek dışarı çıktığında nerede ve ne zaman buluşacaklarını anlatmış. Köstebek, “Sabah büyük söğüdün altında görüşürüz.” demiş. Sonra hazırlamak istediği sepeti almak için evine dönmüş. Bu kez buluşmadan haberi varmış; aklında da arkadaşlarına anlatacağı yeni bir oyun…
Gökten üç elma düşmüş: Biri duygularını anlatan köstebeğe, biri onu dinleyen arkadaşlarına, biri de oyunlarında herkese yer açan bütün çocuklara.
