Yüksek dağların en sarp tepesinde, bulutlara komşu bir kayalığın üzerinde bir kartal ailesi yaşardı. Bu ailenin yuvasında üç yavru büyüyordu ve en küçükleri, kardeşlerine göre daha ürkek, daha çekingen bir kartaldı. Diğer kartal yavruları günden güne kanat çırpmayı öğrenip güçlenirken küçük kartal hâlâ yuvanın kenarından öteye bakmaya bile cesaret edemiyordu. Aşağıda uzanan derin vadiyi, sivri kayaları ve uçsuz bucaksız gökyüzünü her gördüğünde içi ürperiyordu. Annesi her sabah güneş doğar doğmaz onu yanına çağırır, kanatlarını açmasını, denemesini isterdi. Küçük kartal birkaç kez kanat çırpsa da hemen yorulur, sonra sessizce köşesine çekilirdi.
Aradan günler geçti ve nihayet kardeşlerinin ilk uçuş günü geldi. Sabahın erken saatinde tüm yuva heyecanla uyandı. Kardeşler birer birer yuvanın kenarına dizildi, gözlerinde parıltılı bir cesaret vardı. Küçük kartal da isteksizce onların yanına gitti, fakat kalbi göğsünde küt küt atıyordu. Ablası, kanatlarını gererek ona döndü ve “Korkma, sen de yapabilirsin. Sadece denemekten vazgeçme.” dedi. Küçük kartal derin bir nefes aldı, gözlerini kapattı, kanatlarını olabildiğince açtı ve kendini boşluğa bıraktı. Rüzgâr önce onu hafifçe kaldırır gibi oldu, fakat küçük kanatlar bu ağırlığı taşımaya yetmedi. Birkaç metre süzüldükten sonra dengesini kaybetti ve aşağıdaki sık bir çalılığın üzerine gürültüyle düştü. Tüyleri karmakarışık olmuş, kanatları acımış, en çok da gururu incinmişti.
O günden sonra küçük kartal bir daha uçmaya kalkışmadı. Yuvanın en gölgeli, en karanlık köşesine büzülüp oturuyor, diğer kartalların gökyüzünde özgürce süzülüşünü uzaktan, hüzünle izliyordu. Yemek zamanları bile eskisi kadar iştahla yemiyor, kardeşleriyle oynamaya bile gönlü olmuyordu. Bir akşam annesi yanına sokulup kanadıyla onu usulca dürttü ve “Neden artık denemiyorsun, evladım?” diye sordu. Küçük kartal başını önüne eğdi, sesi titreyerek “Zaten beceremiyorum. Bir daha düşmek istemiyorum.” dedi. Gözlerinde yaşlar birikmişti.
Annesi ona sevgiyle, sabırla baktı. Yanına oturdu ve yumuşak bir sesle şöyle dedi: “Rüzgâr her zaman aynı esmez, evladım. Bugün seni taşımayan hava, yarın seni göğe kadar yükseltebilir. Önemli olan, düştüğün yerde kalmamaktır. Her kartal ilk uçuşunda sendeler, bu kötü bir şey değildir. Önemli olan, yeniden denemeye cesaret etmektir.” Bu sözler küçük kartalın yüreğine işledi. O gece uzun uzun gökyüzündeki yıldızlara baktı, annesinin sözlerini defalarca kendi kendine tekrarladı.
Ertesi sabah güneş dağların ardından yükselirken küçük kartal tüm cesaretini topladı ve yeniden yuvanın kenarına çıktı. Bacakları titriyor, kalbi hızla çarpıyordu ama bu kez içinde farklı bir kararlılık vardı. Kanatlarını sonuna kadar açtı, gözlerini kapadı ve kendini bıraktı. Yine sendeledi, yine düşecekmiş gibi oldu ancak bu kez paniklemedi. Kanatlarını daha güçlü, daha kararlı çırparak dengesini buldu. Rüzgârın kendisini nasıl kucakladığını hissetti, kanatları yavaş yavaş onu yukarı, daha yukarıya taşımaya başladı.
Küçük kartal artık masmavi gökyüzünde süzülüyordu. Aşağıda uzanan dağları, yemyeşil vadileri, kıvrıla kıvrıla akan nehirleri görebiliyordu. İçini tarifsiz bir sevinç kapladı. Kardeşlerinin yanına ulaştığında gururla gülümseyerek “Az kalsın vazgeçiyordum ama denemeye devam ettim.” dedi. Annesi de uzaktan onu izliyor, gözlerinde mutluluk parıldıyordu. O günden sonra küçük kartal, bölgenin en yükseklere uçan, en cesur kartalı oldu; çünkü o, düşmekten değil, denemekten vazgeçmemeyi öğrenmişti.
