Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, uzak ormanların birinde, yaz güneşi altında yiyecek arayan bir tilki yaşarmış. Bir sabah tilkinin karnı çok acıkmış, dili de susuzluktan damağına yapışmış. Patikanın kenarında küçük bir üzüm bağı görmüş. Dallardan mor, olgun salkımlar sarkıyormuş. Tilki birkaç adım atsa üzümlere kolayca ulaşabilecekmiş. Fakat burnunu havaya kaldırmış. “Bu küçücük bağ bana yetmez. İleride daha büyük, daha güzel bir bağ bulurum.” demiş ve arkasına bile bakmadan yoluna devam etmiş.
Tilki yürüdükçe yol uzamış. Taşlı yokuşları aşmış, dikenli çalıların arasından geçmiş. Yol kenarında dinlenen kaplumbağa, “Bu sıcakta nereye gidiyorsun?” diye sormuş. Tilki kuyruğunu gururla sallamış. “Büyük bir üzüm bağı arıyorum. Küçük şeylerle yetinmem.” demiş. Kaplumbağa, “Bazen yakındaki az şey, uzaktaki çok şeyden daha değerlidir.” demiş. Tilki bu sözü önemsememiş. Aklında yalnızca büyük salkımlar, dolu sepetler varmış. Küçük bağ gözünde iyice değersizleşmiş. Yol uzadıkça yorulsa da geri dönmeyi gururuna yedirememiş. Böylece yoluna daha hızlı adımlarla devam etmiş.
Bir süre sonra tilki, tepenin ardında kocaman bir bağ görmüş. Üzümler güneşte parlıyor, ağır salkımlar dalları eğiyormuş. Tilkinin gözleri sevinçle açılmış. “İşte bana yakışan bağ bu!” demiş. Ne var ki bağın çevresi yüksek bir taş duvarla kaplıymış. Tilki duvarın etrafında dolaşmış, geçecek bir yer aramış. Sonra sıçramış, yeniden denemiş, daha yükseğe atlamış. Ama duvarı bir türlü aşamamış. Her denemede biraz daha yorulmuş.
Öğle sıcağı bastırınca tilki gölgede soluklanmış. Karnı daha da acıkmış. “İlk gördüğüm bağa döneyim. Az olsun ama yeter ki karnım doysun.” demiş. Hızla geriye koşmuş. Fakat küçük bağa vardığında dalların boş olduğunu görmüş. Keçi, sabah erkenden bütün üzümleri toplamış, sepetlerine doldurmuş ve evine götürmüş.
Ağaçtaki serçe, “Sabah bu üzümleri neden yemedin?” diye sormuş. Tilki başını eğmiş. “Daha çoğunu isterken önümdekini küçümsedim. Sonunda ikisini de kaybettim.” demiş.
Tilki o günden sonra karşısına çıkan küçük nimetleri hor görmemiş. Çünkü elindekini küçümseyip daha çoğuna göz dikenin, sonunda ikisinden de mahrum kalabileceğini öğrenmiş.
