Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil bir ormanın kıyısında, küçük bir okul varmış. Bu okulun öğrencileri sabahları birlikte ders çalışır, öğle vakti bahçedeki uzun masada yemeklerini yerlermiş. Öğrencilerden tavşan, o gün yapılacak resim çalışmasını öyle merak ediyormuş ki sabah erkenden hazırlanmış. Boya kalemlerini çantasına yerleştirip annesine veda etmiş.
Okula vardığında sincapla kirpi onu kapıda karşılamış. Üç arkadaş, sınıfa birlikte girmişler. Öğretmenleri baykuş, herkesten hayalindeki bahçeyi çizmesini istemiş. Tavşan kâğıdına rengârenk çiçekler, kocaman bir ağaç ve küçük bir havuz çizmiş. Resmine son kelebeği de eklediğinde yemek vakti gelmiş. Ancak beslenme çantasını almak için uzandığında eli boş kalmış.
Tavşan önce sırasının altına bakmış, sonra okul çantasını açmış. Boya kalemleri, defteri ve suluğu yerindeymiş. Beslenme çantası ise yokmuş. Birden sabah mutfak masasının üzerinde bıraktığını hatırlamış. Kulakları hafifçe düşmüş. Arkadaşları bahçeye çıkarken o, boş çantasının başında ne yapacağını düşünmüş.
Sincap, kapıdan dönüp “Yemeğe gelmiyor musun?” diye sormuş. Tavşan yavaşça yanına gitmiş. “Beslenme çantamı evde unutmuşum.” demiş. Sincap bir an düşünmüş, sonra gülümsemiş. “Gel, önce öğretmenimize söyleyelim. Birlikte bir çözüm buluruz.” demiş. Tavşan, unuttuğunu dile getirince biraz rahatlamış.
Öğretmenleriyle konuştuktan sonra ellerini yıkayıp bahçedeki masaya oturmuşlar. Sincap kutusunu açmış. İçinde iki küçük sandviç varmış. “Bunlardan birini seninle paylaşabilirim.” demiş. Kirpi de kendi kutusundaki elma dilimlerini göstermiş. “İstersen bunlardan da alabilirsin.” diye eklemiş. Öğretmenleri, paylaşacakları yiyeceklere baktıktan sonra tavşana temiz bir tabak getirmiş.
Tavşan, önüne bırakılan yiyeceklere sevinçle bakmış. “Ama bunlar sizin yemeğiniz.” demiş. Kirpi, “Kendimize de ayırdık. Hepimize yetecek.” diye karşılık vermiş. Tavşan arkadaşlarına teşekkür etmiş. Biraz önce ne yapacağını bilemezken şimdi aynı masada onlarla sohbet ederek yemeğini yiyormuş. İçindeki sıkıntının yerini sıcak bir sevinç almış.
Yemekten sonra tavşan, “Yarın size yiyecek getiririm.” demiş. Sincap başını sallamış. “Bize bir şey getirmen gerekmiyor. Biz sen aç kalma diye paylaştık.” diye karşılık vermiş. Tavşan bu sözleri yol boyunca düşünmüş. Arkadaşları yardım ederken karşılığında bir şey istememişler. Yalnızca onun da sofraya katılmasını istemişler.
Akşam olanları annesine anlatmış. Sonra mutfağa gidip unutulan beslenme çantasını almış. “Yarın çantamı kapının yanına koyacağım.” demiş. Annesiyle ertesi günün yiyeceklerini hazırlarken küçük çöreklerden arkadaşlarına da ayırmak istemiş. “Onlara borcumu ödemek için değil, birlikte yemek hoşuma gittiği için götüreceğim.” diye açıklamış.
Ertesi gün tavşan, beslenme çantasını kontrol ederek evden çıkmış. Yemek vakti geldiğinde sincapla kirpinin yanına oturmuş. Kutusunu açıp “Bugün de ben paylaşmak istedim.” demiş. Çörekleri temiz tabağın üzerine yerleştirmiş. Arkadaşları sevinmiş ama tavşan, bahçenin öbür ucunda tek başına oturan küçük kuzuyu görünce bir an durmuş.
Kuzunun yemeği varmış; fakat okula yeni geldiği için henüz kimseyle tanışmamış. Tavşan ona seslenmiş. “Bizimle oturmak ister misin?” diye sormuş. Kuzu gülümseyerek masaya yaklaşmış. Tavşan biraz yana kayıp yer açmış, ardından çöreklerden birini ona uzatmış. Çok geçmeden dört arkadaş, çizdikleri resimleri birbirlerine anlatmaya başlamış.
O gün tavşanın beslenme çantası boşalmış, masadaki sohbet ise uzadıkça uzamış. Tavşan, arkadaşlarının kendisine yalnızca yiyecek vermediğini şimdi daha iyi anlamış: Zorlandığı bir anda yanında olmuşlar. Onun başlattığı yeni paylaşım da kuzuyu sofraya katmış. Böylece küçük okulda bir iyilik, başka bir iyiliğe yol açmış.
