Bir varmış, bir yokmuş. Söğüt ağaçlarının gölgelediği bir gölün kıyısında, babasıyla gezmeyi çok seven küçük bir ördek yaşarmış. Bir öğleden sonra birlikte parka gitmişler. Ördek, yol boyunca gördüğü çiçeklerin renklerini saymış. Babasıyla salıncakların yanından geçip büyük çınarın altındaki banka doğru yürümüşler.
Tam dinlenmek için oturacakları sırada ördek, bankın altında parlak bir şey görmüş. Eğilip bakınca bunun kırmızı bir oyuncak araba olduğunu anlamış. Arabayı yerden alıp üzerindeki tozu silkelemiş. Sarı tekerlekleri, minicik pencereleri ve çatısında mavi bir yıldızı varmış. Ördek, arabayı avucunda çevirirken gözleri sevinçle parlamış.
“Baba, bak ne buldum!” demiş. Sonra çömelip arabayı düz yolun üzerinde biraz ilerletmiş. Tekerlekler tıkır tıkır dönmüş. Ördek, evdeki oyuncaklarının arasına bu arabayı da koyduğunu hayal etmiş. “Bunu eve götürebilir miyiz? Benim böyle kırmızı bir arabam yok.” diye sormuş.
Babası yanına çömelmiş. “Çok güzel bir araba. Ama birinin burada unutmuş olabileceğini düşündün mü?” demiş. Ördek etrafına bakmış. Bankın yakınında kimse yokmuş. “Belki artık istemiyordur.” diye karşılık vermiş. Babası, “Olabilir, ama bunu bilmiyoruz. Oyuncağını arıyor da olabilir.” demiş.
Ördek, arabayı kendine biraz daha yaklaştırmış. Onu bulduğu için kendisinin sayılmasını istiyormuş. Babası bir süre bekledikten sonra “Sen tahta kayığını kaybetsen, bulan kişinin ne yapmasını isterdin?” diye sormuş. Ördek, göl kıyısında yüzdürmeyi sevdiği kayığını düşünmüş. “Bana geri vermesini isterdim. Onu her yerde arardım.” demiş.
Bir süre sessiz kalmışlar. Sonra ördek, arabanın mavi yıldızına parmağıyla dokunmuş. “Peki, sahibini nasıl bulacağız?” diye sormuş. Babası, parkın girişindeki küçük kulübeyi göstermiş. “Park görevlisine teslim edebiliriz. Eşyasını kaybedenler yardım istemek için oraya geliyor.” demiş. Ördek başını sallamış ve arabayı dikkatle taşıyarak babasıyla kulübeye yürümüş.
Park görevlisi kaplumbağa, onları gülümseyerek karşılamış. Ördek, “Bu arabayı büyük çınarın altındaki bankın altında buldum. Sahibi aramaya gelirse burada bulsun istiyorum.” demiş. Kaplumbağa arabayı teslim almış. Nerede bulunduğunu küçük defterine yazıp güvenli bir yere koymuş. “İyi düşünmüşsün. Arayan olursa yardımcı olurum.” demiş.
Kulübeden ayrılırken ördek bir kez arkasına bakmış. Arabayı hâlâ çok beğeniyormuş. Babası onun yavaşladığını fark etmiş. “İstersen biraz gölgede oturalım.” demiş. Birlikte yakındaki banka geçmişler. Ördek suluğundan birkaç yudum su içerken küçük bir farenin annesiyle birlikte kulübeye yaklaştığını görmüş.
Fare telaşlı bir sesle “Kırmızı arabamı bulamıyorum. Sarı tekerlekleri var, çatısında da mavi bir yıldız.” demiş. Kaplumbağa birkaç soru sorduktan sonra sakladığı arabayı çıkarmış. Fare oyuncağını görünce sevinçle ellerini uzatmış. “İşte burada! Onu kaybettiğimi sanmıştım!” diye bağırmış. Arabayı alıp göğsüne bastırmış.
Kaplumbağa, “Onu şu küçük ördek bulup getirdi.” diyerek bankı göstermiş. Fare, annesiyle birlikte yanlarına gelmiş. “Teşekkür ederim. Babamla her akşam bu arabayla oynarız.” demiş. Ördek gülümsemiş. “Bankın altındaydı. Seni beklesin diye görevliye bıraktık.” diye karşılık vermiş. Farenin rahatladığını görmek, ördeği de sevindirmiş.
Eve dönerlerken babası, “Şimdi nasıl hissediyorsun?” diye sormuş. Ördek bir an düşünmüş. “Arabayı çok beğenmiştim. Ama eve götürseydim fare hâlâ onu arıyor olacaktı.” demiş. O gün ördek, bulduğu bir eşyanın kendiliğinden ona ait olmadığını öğrenmiş. Kırmızı araba sahibine dönmüş, küçük ördek de doğru bir iş yapmanın huzuruyla evinin yolunu tutmuş.
