Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil bir çayırın kıyısında, annesiyle birlikte yaşayan küçük bir kuzu varmış. Sabahları penceresine konan kuşları dinlemeyi, arkadaşlarıyla çimenlerde yuvarlanmayı pek severmiş. Fakat oyuna yetişme telaşıyla günlük bakım işlerini sık sık unuturmuş. Bazen tarağını alıp yola çıkar, bazen de dişlerini fırçalayacağını söyleyip oyuncaklarının başına otururmuş.
Bir sabah kuzu, başındaki yünleri tararken dışarıdan tavşanın sesini duymuş. Tarağı bırakıp pencereye koşmuş. Arkadaşıyla konuşmuş, çantasını hazırlamış, sonra yeniden aynanın karşısına geçmiş. “Ben başımı taramış mıydım?” diye mırıldanmış. Bir süre düşündükten sonra annesine dönmüş. “Yapacaklarımı biliyorum ama hangisini yaptığımı karıştırıyorum.” demiş.
Annesi, masanın üzerinde duran boş bir kâğıdı önüne koymuş. “İstersen kendine küçük hatırlatıcılar hazırlayabilirsin.” demiş. Kuzu, kâğıda dikkatle bakmış. Ardından boya kalemlerini getirip bir köşeye güneş, diğerine ay çizmiş. “Güneş sabahı, ay da geceyi hatırlatsın!” diye sevinmiş. Unuttuğu işleri artık resimlerle takip edebileceğini düşünmüş.
Kuzu, annesiyle birlikte çizelgesini hazırlamış. Sabah ve yatmadan önce diş fırçalamayı hatırlamak için iki küçük fırça çizmiş. Sabah bölümüne bir de tarak eklemiş. Yemekten önce, tuvaletten sonra ve dışarıdaki oyunun ardından ellerini yıkamayı hatırlatan sabun resimleri yapmış. Her resmin yanına küçük bir kutu bırakmış. Yaptığı işlerin kutusuna bir çiçek çizecekmiş.
Ertesi sabah, kuzu yataktan kalkar kalkmaz çizelgesine bakmış. Bakım işlerini tamamladıkça kutulara rengârenk çiçekler kondurmuş. Başındaki yünleri tararken bir düğümü açamamış. Eskiden olsa tarağı bırakıp gidermiş. Bu kez annesinden yardım istemiş, ardından tarağını yerine koymuş. Evden çıkarken de dönüp çizelgesine bakmış. Artık ne yaptığını uzun uzun düşünmesi gerekmiyormuş.
O gün çayırda tavşanla birlikte küçük bir bahçe hazırlamışlar. Toprağı eşelemiş, tohumları yerleştirmiş, üzerlerini nazikçe örtmüşler. Öğle vakti eve dönen kuzu, masadaki ekmeğe uzanmış. Annesi, “Bahçeden sonra ellerini yıkadın mı?” diye sormuş. Kuzu hemen çizelgesini göstermiş. “Ama sabunun yanına sabah bir çiçek çizmiştim!” demiş.
Annesi, kuzunun topraklı ellerine bakmış. “O çiçek, sabah yaptığını gösteriyor. Bahçede oynadıktan sonra ellerin yeniden kirlendi.” diye açıklamış. Kuzu bir ellerine, bir kâğıda bakmış. Sonra gülümsemiş. “Demek ki çiçek çizdim diye bütün gün temiz kalmıyorum!” demiş. Ellerini sabunla yıkadıktan sonra sofraya oturmuş. Çizelgenin düşünmenin yerini tutmadığını anlamış.
Birkaç gün sonra tavşan, kuzunun çizelgesini görmüş. Renkli çiçekleri öyle beğenmiş ki boş kutulardan birini boyamak istemiş. Kuzu önce kabul edecek olmuş, sonra başını sallamış. “O kutu akşam için. Daha dişlerimi fırçalamadım.” demiş. Tavşan kalemini indirmiş. Bunun üzerine kuzu, kâğıdın kenarındaki boşluğu göstermiş. “İstersen buraya birlikte bir bahçe çizelim!”
Akşam olduğunda kuzu çok yorulmuş. Dişlerini fırçalamış ama kutuya çiçek çizmeyi unutmuş. Ertesi sabah boşluğu görünce üzülmüş. Annesi, “Dün gece dişlerini fırçaladığını hatırlıyorum. Çiçeği unuttun diye yaptığın bakım kaybolmaz.” demiş. Kuzu rahatlamış. Meğer önemli olan kâğıdı eksiksiz süslemek değil, kendine özen göstermekmiş.
Günler geçtikçe kuzu, bakım işlerini daha kolay hatırlar olmuş. Yine de ihtiyaç duyduğunda çizelgesine bakıyor, zorlandığında yardım istiyormuş. Penceresinin yanındaki kâğıt çiçeklerle dolmuş; kenarındaki bahçeye de kelebekler eklenmiş. Bir gün tavşan, “Sana bütün bunları şu kâğıt mı öğretti?” diye sormuş. Kuzu gülümsemiş. “Kâğıt hatırlattı, ben de her gün denedim.” demiş.
