Bir varmış, bir yokmuş. Uzak dağların eteklerinde, çiçek kokularının rüzgâra karıştığı yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanda birbirinden farklı hayvanlar dostça yaşar, her biri doğanın sunduğu nimetlere özen gösterirmiş. İlkbaharda ağaçlar meyvelerle dolar, dereler berrak sularıyla akarmış. Ormanın en sevimli sakinlerinden biri de küçük bir ayıcıkmış. Ayıcık oyun oynamayı çok severmiş ama sağlıklı beslenmenin neden önemli olduğunu pek düşünmezmiş.
Ayıcık, ormanda dolaşırken en çok bal yemeyi istermiş. Önüne hangi yiyecek çıkarsa çıksın, “Ben sadece bal yesem bana yeter.” dermiş. Meyveleri, sebzeleri ve kuruyemişleri görünce yüzünü buruştururmuş. Bir gün bunu gören yaşlı baykuş, “Vücudunun güçlü kalabilmesi için farklı besinlere ihtiyacın var.” demiş. Ayıcık ise gülümseyerek, “Ben kendimi çok iyi hissediyorum. Başka şeyler yememe gerek yok.” diye cevap vermiş.
Aradan birkaç gün geçmiş. Ormandaki hayvanlar büyük bir doğa yürüyüşü düzenlemeye karar vermiş. Sincap, tavşan, geyik, kirpi ve daha birçok hayvan heyecanla hazırlanmış. Ayıcık da onlara katılmış. Yolun ilk kısmında neşeyle yürümüş, şarkılar söylemiş. Ancak biraz zaman geçince ayıcığın adımları yavaşlamaya başlamış. Nefesi sıklaşmış, bacakları yorulmuş ve sık sık dinlenmek istemiş.
Bunu fark eden tavşan, “Biraz dinlenelim mi?” diye sormuş. Ayıcık başını sallayarak, “Çok çabuk yoruldum. Neden böyle oldu anlayamadım.” demiş. Bunun üzerine geyik, “Belki de vücudunun ihtiyaç duyduğu besinleri yeterince almıyorsundur.” diye düşüncesini paylaşmış. Yaşlı baykuş da yanlarına gelerek, “Tek bir besin seni uzun süre güçlü tutamaz. Meyveler vitamin verir, kuruyemişler enerji sağlar, sebzeler ise vücudunu korur.” demiş.
Ayıcık bu sözleri dikkatle dinlemiş. O güne kadar sadece sevdiği yiyeceği seçmenin doğru olduğunu sanıyormuş. Eve döndüğünde annesi ona rengârenk bir sofra hazırlamış. Masada taze orman meyveleri, cevizler, fındıklar, böğürtlenler, yaban mersinleri ve çeşitli sebzeler varmış. Ayıcık önce biraz çekinmiş. Sonra küçük bir lokma almış. Beklediğinden çok daha lezzetli olduklarını görünce şaşırmış.
Günler geçtikçe ayıcık her öğünde farklı besinler yemeye başlamış. Bol su içmeyi de alışkanlık hâline getirmiş. Yemekten sonra kısa yürüyüşler yapıyor, oyun oynuyor ve yeterince uyuyormuş. Zamanla kendisini daha dinç hissetmeye başlamış. Eskiden çabuk yorulduğu yolları artık kolayca yürüyebiliyor, arkadaşlarıyla saatlerce neşeyle oynayabiliyormuş.
Bir sabah ormanda küçük bir spor şenliği düzenlenmiş. Hayvanlar koşmuş, engelleri aşmış ve çeşitli oyunlar oynamış. Ayıcık da yarışlara katılmış. Yarış boyunca ne nefesi daralmış ne de yorulmuş. Yarış sonunda parkuru başarıyla tamamlayarak birinci olmuş. Bunu başardığı için çok mutlu olmuş. Yanına gelen sincap, “Eskisine göre çok daha enerjiksin, tebrik ederim.” demiş. Ayıcık gülümseyerek, “Artık güçlü olmanın sırrını biliyorum. Sadece sevdiğim yiyecekleri değil, vücuduma faydalı olan besinleri de yiyorum.” diye cevap vermiş.
Bu sözleri duyan diğer hayvanlar da kendi beslenme alışkanlıklarını gözden geçirmeye başlamış. Hep birlikte mevsimine uygun meyveler toplamış, sebzeler yetiştirmiş ve temiz su içmenin önemini birbirlerine hatırlatmışlar. Artık sofraları daha renkli, oyunları daha hareketli ve günleri daha neşeli olmuş.
O günden sonra ayıcık, küçük hayvanlara sık sık sağlıklı beslenmenin önemini anlatırmış. “Güçlü olmak sadece çok yemekle olmaz. Doğru besinleri seçmek de gerekir.” dermiş. Onu dinleyen herkes, dengeli beslenmenin hem bedenlerini hem de mutluluklarını güçlendirdiğini görürmüş.
Masal da burada sona ermiş. Ormanda yaşayan tüm hayvanlar, sağlıklı beslenmenin yalnızca büyümek için değil, oyun oynamak, öğrenmek ve mutlu yaşamak için de gerekli olduğunu hiç unutmamışlar.
