Bir varmış, bir yokmuş. Uzaklarda, yemyeşil bambuların gökyüzüne uzandığı büyük bir orman varmış. Bu ormanda tavşanlar, sincaplar, kaplumbağalar, maymunlar, kuşlar ve daha pek çok hayvan bir arada yaşarmış. Her hayvanın ormanda bir işi varmış. Kimi yiyecek toplar, kimi yuvaları onarır, kimi de su yollarını temizlermiş. Böylece herkes birbirine yardım eder, ormanın düzenini birlikte korurmuş.
Bu ormanda yaşayan bir panda ise çalışmayı hiç sevmezmiş. Sabahları diğer hayvanlar erkenden kalkarken panda bambuların altında uzanır, saatlerce uyurmuş. Karnı acıkınca çevresine bakınır, yakınından geçen bir hayvandan yardım istermiş. Bir gün sincabı görünce, “Benim için birkaç bambu dalı getirir misin? Kalkacak hâlim yok.” demiş. Sincap iyi niyetli olduğu için bambuları getirip pandanın önüne bırakmış.
Ertesi gün panda bu kez tavşana seslenmiş. “Dereden biraz su getirir misin? Çok susadım ama oraya kadar yürümek istemiyorum.” demiş. Tavşan da pandayı kırmamış ve ona su getirmiş.
Günler böyle geçip gitmiş. Panda kendi yapabileceği işleri bile başkalarından istemeye başlamış. Yattığı yerin çevresi kurumuş yapraklarla dolduğunda maymunu çağırmış. “Şu yaprakları temizlesen ne güzel olur.” demiş. Maymun şaşkınlıkla, “Bunları sen de kolayca temizleyebilirsin.” deyince panda esneyerek, “Ama sen benden daha hızlısın.” diye cevap vermiş.
Ormandaki hayvanlar pandaya defalarca öğüt vermiş. Kaplumbağa bir gün yanına gelip, “Her işini başkalarına yaptırırsan kendi gücünü nasıl öğrenebilirsin?” diye sormuş. Panda gülümseyerek, “Benim güçlü olmama gerek yok. Nasıl olsa bana yardım edecek birileri her zaman vardır.” demiş.
Kaplumbağa başını iki yana sallamış. “Bugün olabilir ama yarının ne getireceğini kimse bilemez.” diyerek uzaklaşmış.
Bir sabah ormanda büyük bir telaş başlamış. Gece boyunca esen kuvvetli rüzgâr, birçok yuvanın dallarını dağıtmış. Küçük dereye yapraklar ve dallar dolduğu için suyun yolu kapanmış. Hayvanların hepsi erkenden işe koyulmuş. Sincaplar yuvalarını onarıyor, tavşanlar yiyecek taşıyor, maymunlar kırılan dalları topluyor, kuşlar ise ormanın uzak bölgelerine haber götürüyormuş.
Panda her zamanki gibi bambuların altında uyuyormuş. Öğleye doğru gözlerini açınca karnının çok acıktığını fark etmiş. Çevresinde yiyecek göremeyince seslenmiş. “Sincap! Bana biraz bambu getirir misin?”
Fakat cevap veren olmamış.
Bir süre sonra tekrar bağırmış. “Tavşan! Biraz su getirir misin?”
Yine kimse gelmemiş.
Panda yerinden doğrulmuş. Önce kızmış. “Herkes nereye gitti?” diye söylenmiş. Sonra uzaktan çalışan hayvanları görmüş. Onların ne kadar meşgul olduğunu anlayınca yanlarına gitmiş. “Ben acıktım. Bana bambu getirecek kimse yok mu?” diye sormuş.
Sincap, taşıdığı dalları yere bırakmadan, “Bugün herkesin yapması gereken bir işi var.” demiş.
Tavşan da, “Su yolu kapandı. Önce dereyi açmamız gerekiyor.” diye eklemiş.
Panda biraz beklemiş. Birinin işini bırakıp kendisine yardım edeceğini düşünmüş ama kimse gelmemiş. Sonunda karnı öyle çok acıkmış ki ayağa kalkmak zorunda kalmış. Bambu korusuna doğru yürümüş. Önce kısa bir dal koparmaya çalışmış ama becerememiş. Bir daha denemiş. Bu kez dalı kendine doğru çekmiş ve sonunda koparmayı başarmış.
Panda şaşkınlıkla elindeki bambuya bakmış. “Demek bunu kendim de yapabiliyormuşum!” demiş.
Sonra susadığını hatırlamış. Dereye gitmiş fakat suyun önünü büyük bir dalın kapattığını görmüş. Dalı kaldırmaya çalışmış. İlk denemesinde başaramamış. İkinci denemesinde biraz hareket ettirmiş. Üçüncü denemesinde ise bütün gücünü kullanınca dal kenara yuvarlanmış. Su yeniden akmaya başlamış.
Ormandaki hayvanlar bunu görünce sevinmiş. Tavşan, “Bak, yalnızca kendi işini yapmadın. Hepimizin işini de kolaylaştırdın.” demiş.
Panda ilk kez çalışmanın verdiği mutluluğu hissetmiş. O güne kadar başkalarının yaptığı işlerin ne kadar emek istediğini hiç düşünmemiş. Sincabın yanına giderek, “Sana sürekli bambu getirttiğim için özür dilerim.” demiş. Sonra tavşana dönmüş. “Senden de her gün su istemem doğru değildi. Bundan sonra yapabileceğim işleri kendim yapacağım.” diye söz vermiş.
O günden sonra panda birdenbire ormanın en çalışkan hayvanı olmamış. Bazen sabahları yataktan kalkmak yine zor geliyormuş. Bazen bir işi ertelemek istiyormuş. Fakat böyle zamanlarda dereyi tek başına açtığı günü hatırlıyormuş.
Kendi yiyeceğini toplamaya, yaşadığı yeri temizlemeye ve gerektiğinde diğer hayvanlara yardım etmeye başlamış. Bir gün küçük bir tavşan ağır bir sepet taşırken panda yanına gitmiş. “İstersen birlikte taşıyabiliriz.” demiş.
Kaplumbağa onları uzaktan görmüş ve gülümsemiş. Panda da onu görünce, “Artık anladım. Başkasından yardım istemek kötü değilmiş ama insanın yapabileceği işleri sürekli başkalarına bırakması da doğru değilmiş.” demiş.
Kaplumbağa, “İşte şimdi kendi gücünü tanımaya başladın.” diye cevap vermiş.
Böylece panda, sorumluluklarını yerine getirmenin yalnızca bir görev olmadığını öğrenmiş. Kendi işini yapabildiğini gördükçe kendine olan güveni de artmış.
O günden sonra ormanda kimse ona “Ormanın en tembel pandası.” dememiş. Çünkü panda artık biliyormuş ki başkalarının yardımını beklemek kolay olsa da kendi emeğiyle başarmanın verdiği mutluluk çok daha değerliymiş.
