Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçlarla kaplı büyük bir ormanda çalışkan bir sincap yaşarmış. Bu sincap, sabah erkenden uyanır, dallar arasında dolaşır ve yere düşen tohumları dikkatle toplarmış. Topladığı tohumların bir kısmını kış için saklar, bir kısmını da toprağa gömerek yeni ağaçların büyümesini sağlarmış.
Ormandaki bazı hayvanlar onun bu davranışını pek anlayamazmış. Özellikle tembel bir tilki, sincabın her gün tohum taşımasına şaşırırmış. Bir gün ona, “Bu kadar uğraşmana gerek var mı? Ormanda zaten yeterince ağaç var.” demiş. Sincap gülümseyerek, “Bugün var ama yarın da olması için şimdiden çalışmak gerekir.” diye cevap vermiş.
Tilki bu sözlere aldırmamış. “Ben bugünü yaşarım, yarını düşünmem.” diyerek gölgeli bir kayanın üzerine uzanmış. Yakındaki bir tavşan ise sincabın çalışmasını merakla izliyormuş. Tavşan, “Bu küçük tohumlardan gerçekten kocaman ağaçlar çıkar mı?” diye sormuş. Sincap, “Elbette çıkar. Doğa sabırlı olanı ödüllendirir.” demiş.
Günler geçmiş, mevsimler değişmiş. Yazın sıcak günleri sona ermiş, sonbaharın serin rüzgârları başlamış. Ormanda büyük bir fırtına çıkmış. Şiddetli rüzgâr bazı yaşlı ağaçların devrilmesine neden olmuş. Fırtınadan sonra ormanın bir bölümü oldukça seyrek görünüyormuş. Tilki endişeyle etrafına bakmış ve “Keşke daha çok ağaç olsaydı. Gölgelenecek yer bulmak zorlaştı.” demiş.
Sincap ise daha önce toprağa gömdüğü tohumların filizlendiğini göstermiş. Küçük yeşil sürgünler, yağmurdan sonra topraktan başlarını çıkarmış. Tavşan hayranlıkla, “Demek sen bunları aylar önce düşünmüştün.” demiş. Sincap başını sallayarak, “Bir iyilik hemen sonuç vermeyebilir ama zamanı gelince mutlaka büyür.” diye karşılık vermiş.
Tilki yaptığının yanlış olduğunu anlamış. Utanarak sincaba yaklaşmış ve “Ben seninle alay etmiştim. Şimdi anlıyorum ki ormanı koruyanlar, geleceği düşünenlerdir.” demiş. Sincap ona kızmamış. “Önemli olan hatayı fark edip doğruyu yapmaya başlamaktır.” diyerek birkaç tohum uzatmış.
O günden sonra tilki de çalışmaya başlamış. Tavşan, kuşlar ve diğer hayvanlar da ona katılmış. Hep birlikte boş kalan yerlere tohum ekmişler, filizleri korumuşlar ve ormanı yeniden yeşertmişler. Aradan yıllar geçtiğinde, o küçük filizlerin yerinde güçlü ağaçlar yükselmiş. Hayvanlar serin gölgelerinde dinlenirken sincabın sözlerini hatırlarmış: “Bugün yapılan küçük bir iyilik, yarının büyük mutluluğu olabilir.”
