Uzak diyarların birinde, rengârenk çiçeklerle süslü, kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanda yaşayan hayvanların en sevdiği arkadaş ise iri kulaklı, uzun hortumlu, sevimli bir fil olan Fiko’ymuş. Fiko iyi kalpli, yardımsever ve neşeliymiş. Ancak onun herkesi güldüren çok ilginç bir derdi varmış. Burnu, yani uzun hortumu, en çok ihtiyaç duyduğu anda kendi burnunu kaşımasına bir türlü izin vermiyormuş!
Bir sabah Fiko, tatlı bir uykudan uyanmış. Tam gerinip güne “Günaydın!” diyecekmiş ki burnunun ucunda minicik bir kaşıntı başlamış.
“Hımm… Şöyle hafifçe kaşıyayım da rahatlayayım.” demiş.
Hortumunu burnuna doğru uzatmış ama hortumu burnunun ta kendisi olduğu için neyi kaşıyacağını şaşırmış. Sağa çevirmiş olmamış. Sola çevirmiş olmamış. Kendi etrafında dönmüş, kulaklarını sallamış, zıplamış. Ama kaşıntı hâlâ devam ediyormuş.
O sırada ağacın dalındaki maymun Momo kahkahalarla gülmeye başlamış.
“Fiko! Sen dans mı ediyorsun yoksa burnunla saklambaç mı oynuyorsun?” diye sormuş.
“Keşke dans etsem. Burnum kaşınıyor ama burnumu kaşıyamıyorum!” demiş Fiko üzgün bir sesle.
Bunu duyan bütün orman merak içinde toplanmış. Tavşan Pıtı, kirpi Diken, kaplumbağa Tospik ve papağan Cici de gelmiş.
Kirpi Diken, “Benim dikenlerim çok sivridir. İstersen yardım edeyim.” demiş.
Fiko heyecanla başını uzatmış. Diken hortumun ucuna minicik bir dokunuş yapmış ama Fiko bir anda kahkahayı patlatmış.
“Hi hi hi! Çok gıdıklandım! Daha çok kaşındı!” diye gülmüş.
Sıra tavşan Pıtı’ya gelmiş.
“Benim kulaklarım yumuşacıktır. Onlarla kaşırım.” demiş.
Kulaklarını hortuma sürtmüş. Sonuç yine aynıymış. Fiko bu kez o kadar gülmüş ki yere oturup yuvarlanmaya başlamış.
En son kaplumbağa Tospik ağır ağır yaklaşmış.
“Ben acele etmem. Sorunları sakin sakin çözerim.” demiş.
Herkes umutla beklemiş. Tospik tam hortuma dokunacakken dengesini kaybedip sırtüstü dönüvermiş.
“Önce beni doğrultabilir misiniz?” deyince bütün orman kahkahaya boğulmuş.
Tam o sırada minik bir kelebek gelip Fiko’nun hortumunun ucuna konmuş. Kelebeğin minicik ayakları hortumun üzerinde gezinmeye başlayınca kaşıntı iyice artmış.
“Ay! Dayanamıyorum!” diye bağırmış Fiko.
Heyecandan hortumunu hızla havaya kaldırmış. Tam o anda istemsizce kocaman bir hapşırık gelmiş.
“Haapppşşşuuu!”
Öyle güçlü hapşırmış ki kelebek nazikçe havalanmış, ağaçların yaprakları sallanmış, kuru yapraklar uçuşmuş, maymun Momo’nun kafasına muz kabuğu düşmüş, papağan Cici’nin tüyleri havalanmış.
İşin en komik yanı ise hapşırıkla birlikte kaşıntının tamamen geçivermesiymiş.
Fiko şaşkınlıkla hortumuna bakmış.
“Yok artık! Demek bütün çözüm hapşırmakmış.” demiş.
Momo yine gülmeye başlamış.
“Fiko, sen ormanın ilk kendi hapşırığıyla burnunu kaşıyan fili oldun!”
O günden sonra ne zaman Fiko’nun burnu kaşınsa bütün hayvanlar merakla beklemeye başlarmış.
“Acaba bu kez hapşırınca neler uçacak?” diye heyecanlanırlarmış.
Bir gün muz kabukları havalanırmış, başka bir gün rengârenk çiçek yaprakları gökyüzüne savrulurmuş. Hatta bir keresinde ağaçta uyuyan tembel koalanın şapkası havalanıp tilkinin başına konmuş. Tilki ne olduğunu anlayamadan kendini aynada görünce, “Ben ne zaman bu kadar şık oldum?” demiş. Bütün orman yine kahkahalarla inlemiş.
Fiko ise artık burnunun kaşınmasına eskisi kadar üzülmüyormuş. Çünkü anlamış ki bazen küçük bir sorun, kocaman gülümsemelerin sebebi olabiliyormuş. Üstelik dostları yanında olduğu sürece en garip dertler bile eğlenceli bir maceraya dönüşebiliyormuş.
O günden sonra ormanda biri canı sıkkın olduğunda hayvanlar hemen Fiko’ya seslenirmiş.
“Fiko! Burnun biraz kaşınsa da hep birlikte gülebilsek!”
Fiko da gülümseyip hortumunu sallarmış.
“Olur ama bu kez uçan şey muz kabukları olsun. Geçen sefer tembel koalanın şapkasını üç gün aradık!”
Bunun üzerine bütün orman yine neşeyle kahkahalara boğulur, mutluluk sesleri ağaçların arasında uzun süre yankılanırmış.
Daha fazla komik masal okumak ister misiniz? Öyleyse hemen tıklayın: Komik Masallar
