Sıla, meraklı ve çalışkan bir çocuktu. Okulda öğretmenini dikkatle dinler, derslerde hep söz almak isterdi. Bir gün içinden, “Acaba öğretmen olmak nasıl bir şey?” diye geçirdi. O gece uyumadan önce aynı dileği tekrar etti ve hayal kurarak gözlerini kapattı.
Sabah uyandığında kendini okulun kapısında buldu ama her şey biraz farklıydı. Üzerinde öğretmenlerin giydiği gibi şık bir kıyafet vardı ve elinde bir yoklama defteri tutuyordu. Şaşkınlıkla etrafına bakarken okul müdürü yanına gelip “Günaydın Sıla öğretmen, bugün sınıf sizin.” dedi. Sıla önce ne diyeceğini bilemedi ama sonra heyecanla “Günaydın, elimden gelenin en iyisini yapacağım.” diye cevap verdi.
Sınıfa girdiğinde öğrencilerin hepsi yerlerine oturmuştu ve ona dikkatle bakıyordu. Sıla biraz heyecanlandı ama öğretmeni gibi davranmaya karar verdi. Tahtaya adını yazdı ve “Merhaba çocuklar, bugün dersimizi birlikte işleyeceğiz.” dedi. Öğrencilerden biri “Öğretmenim, oyun oynayacak mıyız?” diye sordu, Sıla gülümseyerek “Önce ders, sonra oyun.” diye yanıt verdi.
Ders anlatmaya başladığında işlerin düşündüğü kadar kolay olmadığını fark etti. Bazı öğrenciler konuşuyor, bazıları dikkatini toparlayamıyordu. Sıla bir an durdu ve öğretmeninin sabrını hatırladı. “Lütfen sessiz olalım ve birbirimizi dinleyelim.” dedi, sesi bu kez daha kararlıydı. Öğrenciler yavaş yavaş sakinleşti ve Sıla dersine devam etti.
Matematik konusunu anlatırken bir öğrenci anlamadığını söyledi. Sıla yanına gidip tekrar açıklama yaptı ve “Bak, birlikte çözebiliriz.” dedi. Öğrencinin yüzü aydınlandı ve “Şimdi anladım öğretmenim.” diye cevap verdi. Bu an Sıla’yı çok mutlu etti çünkü öğretmenin ne kadar önemli bir görev yaptığını hissetti.
Teneffüste öğrenciler etrafını sardı ve onunla konuşmak istedi. Biri “Öğretmenim, sizi çok sevdik.” dedi, diğeri “Yarın da siz ders anlatacak mısınız?” diye sordu. Sıla biraz yorulmuştu ama yüzünde sıcak bir gülümseme vardı. “Bugünlük buradayım ama siz hep böyle çalışkan olun.” dedi.
Günün sonunda zil çaldığında Sıla derin bir nefes aldı. Öğretmenliğin ne kadar sabır, emek ve sevgi gerektirdiğini anlamıştı. Sınıfa bakarak “Bugün çok güzel bir gün geçirdik.” dedi. Öğrenciler hep bir ağızdan “Teşekkür ederiz öğretmenim!” diye karşılık verdi.
Akşam olduğunda Sıla tekrar odasında uyandı. Her şey eski haline dönmüştü ama o artık farklı hissediyordu. Gülümseyerek “Öğretmenim gerçekten çok sabırlı ve güçlü biriymiş.” dedi. O günden sonra derslerine daha dikkatle katıldı ve öğretmenine daha çok saygı duydu.
Bu masalın öğrettiği şey şudur: Her meslek dışarıdan kolay görünse de içinde büyük emek ve sabır barındırır. Başkalarının yaptığı işi anlamak, onlara karşı daha anlayışlı ve saygılı olmamızı sağlar.
