Bir varmış, bir yokmuş. Tepelerin ardında, küçük bir derenin kıyısında yemyeşil bir köy varmış. Bu köyde, koşup oynamayı seven bir keçi ile bahçesinde çiçek yetiştiren bir tavşan yaşarmış. Tavşan, bahçesinin ortasına düz taşlardan bir yol yapmış. Yolun iki yanına da papatyalar ve renk renk menekşeler dikmiş.
Bir sabah keçi, arkadaşını çağırmak için bahçeye gelmiş. Tavşan, kulübesinden sulama kabını alıyormuş. Keçi, kapıdan dolanmak yerine alçak çitin üzerinden atlamış. Fakat ayakları çiçeklerin arasına denk gelmiş. Birkaç menekşe ezilmiş, küçük fideler yerlerinden çıkmış. Keçi toparlanmaya çalışırken bahçeyi çevreleyen taşlardan birini de devirmiş.
Tavşan dışarı çıktığında olduğu yerde durmuş. Sulama kabını yavaşça yere bırakmış. “Bu menekşeleri günlerdir büyütüyordum.” demiş. Keçi başını eğmiş. “Özür dilerim. Seni oyuna çağırmaya gelmiştim.” diye cevap vermiş. Ardından kapıya yönelip eklemiş. “Haydi, dereye gidelim mi?” Tavşan ise ezilen çiçeklerin yanına çömelmiş. “Şimdi oyun oynamak istemiyorum. Bahçemi böyle görünce üzüldüm.”
Keçi ne yapacağını bilemeden beklemiş. Özür dileyince her şeyin düzeleceğini sanmış. Oysa menekşeler hâlâ yerdeymiş, fidelerin kökleri açıkta duruyormuş. Bir süre sonra tavşanın yanına yaklaşmış. “Bahçene zarar verdim. Çitten atlamak yerine kapıyı kullanmalıydım.” demiş. Sonra yerdeki fidelere bakmış. “Düzeltmek için ne yapabilirim?”
Tavşan derin bir nefes almış. “Önce şu fideleri yeniden dikmeliyiz. Kökleri kurumasın.” demiş. Keçi hemen toprağı eşelemeye uzanmış, sonra durmuş. “Nereye dikmemi istersin?” diye sormuş. Tavşan boş kalan yerleri göstermiş. Birlikte küçük çukurlar açmışlar. Keçi fideleri tutarken tavşan köklerin çevresine yumuşak toprak doldurmuş.
Ardından devrilen taşı yerine koymuşlar. Keçi, sulama kabını dereden doldurup getirmiş. Tavşanın gösterdiği gibi, suyu azar azar dökmüş. İşleri bittiğinde bahçe biraz toparlanmış ama ortasında hâlâ boş bir yer varmış. Ezilen menekşelerden ikisi kurtarılamamış. Keçi o boşluğa bakıp içini çekmiş. “Keşke hemen eskisi gibi olsa.” demiş. Tavşan, “Yenilerinin büyümesi zaman alacak.” diye karşılık vermiş.
Keçi ertesi sabah bahçenin kapısını çalmış. Yanında küçük bir kese çiçek tohumu varmış. “Evdeki tohumları getirdim. İstersen boş kalan yere birlikte ekebiliriz.” demiş. Tavşan kesenin içine bakmış. Bunlar sarı papatya tohumlarıymış. “Olur.” demiş. “Ama önce toprağı hazırlayalım.” Keçi keseyi bırakıp küçük tırmığı almış.
Sonraki günlerde keçi, oyuna gitmeden önce bahçeye uğramış. Bazen su taşımış, bazen yola dağılan taşları toplamış. Her gelişinde kapıyı kullanmış, çiçeklerin arasına basmadan yürümüş. Bir sabah tavşan onu bahçenin girişinde karşılamış. “Fidelere yeni yapraklar gelmiş!” demiş. İkisi de eğilip küçücük yeşil yaprakları incelemiş.
Haftalar sonra, boş kalan yerde ilk sarı papatya açmış. Keçi sevinçle arkadaşını çağırmış. Tavşan, çiçeğin yanına oturup gülümsemiş. “Bahçeyi düzeltmeme yardım etmen beni mutlu etti.” demiş. Keçi de yanına çömelmiş. “Buna özür çiçeği diyelim mi?” diye sormuş. Tavşan başını sallamış. Sonra sulama kabını birlikte kaldırıp papatyaya biraz su vermişler.
O gün işlerini bitirince dere kenarında oynamaya gitmişler. Keçi bahçeden çıkarken kapıyı usulca kapatmış. Arkasında, güneşe dönmüş küçücük sarı bir çiçek kalmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri keçiye, biri tavşana, biri de hatasını düzeltmek için emek veren bütün çocuklara.
