Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında kurulu küçük bir köyde Ela adında meraklı bir kız yaşardı. Ela’nın en büyük hayali, her sabah gökyüzünde pamuk gibi süzülen bulutların nereye gittiğini öğrenmekti. Özellikle gün batımında bulutların arasında parıldayan altın renkli ışıkları görünce, “Orada mutlaka gizli bir yer olmalı.” diye düşünürdü. Köyde yaşayan büyükler ise gülümseyerek, “Bulutların üzerinde yalnızca rüzgâr dolaşır.” derlerdi. Ama Ela’nın kalbi bunun doğru olmadığına inanıyordu.
Bir sabah erkenden uyanan Ela, bahçede rengârenk çiçekleri sularken gökyüzünden incecik, gümüş renkli bir tüy süzüldüğünü gördü. Tüy, usulca avucuna kondu. Tam o anda tatlı bir ses duyuldu. “Cesur yürekli çocuk, eğer hayal kurmaktan vazgeçmediysen beni takip et.” Ela şaşkınlıkla etrafına bakındı ama kimseyi göremedi. Ardından gümüş tüy hafifçe havalanıp gökyüzüne doğru yükselmeye başladı.
Ela merakına yenildi. Tüyü takip ederek köyün dışındaki eski rüzgâr tepesine çıktı. Tepenin zirvesinde daha önce hiç fark etmediği, gökkuşağından yapılmış ince bir merdiven belirdi. Merdiven bulutların arasına kadar uzanıyordu. Ela derin bir nefes aldı ve, “Sanırım macera şimdi başlıyor.” diyerek ilk basamağa çıktı.
Yükseldikçe dünya küçülüyor, kuşlar onunla aynı yükseklikte uçuyordu. Bir süre sonra bembeyaz bulutların üzerinde, ışıl ışıl parlayan muhteşem bir saray gördü. Sarayın kuleleri kristalden yapılmış gibiydi. Duvarları gökyüzünün mavisini yansıtıyor, pencereleri yıldız tozlarıyla süslenmiş gibi parlıyordu. Kapının önünde uzun sakallı, güler yüzlü bir bulut bekçisi duruyordu. Bekçi gülümseyerek, “Hoş geldin Ela. Bulutların Üzerindeki Saray seni uzun zamandır bekliyordu.” dedi.
Ela şaşkınlıkla, “Beni mi bekliyordunuz?” diye sordu.
Bekçi başını salladı. “Evet. Çünkü bu saraya yalnızca merakını hiç kaybetmeyen çocuklar ulaşabilir.”
Sarayın içine girdiklerinde Ela gördüklerine inanamadı. Koridorlarda gökkuşağı tavşanları zıplıyor, yıldız kuşları neşeli şarkılar söylüyor, küçük bulutlar kahkahalar atarak oyun oynuyordu. Tavandan aşağı doğru ışık şelaleleri akıyor, yerde ise yumuşacık bulut halılar uzanıyordu.
Tam o sırada sarayın büyük salonundan üzgün sesler yükseldi. Bulut Kraliçesi endişeyle pencereye bakıyordu. Ela yaklaşınca Kraliçe, “Hoş geldin küçük misafir. Tam zamanında geldin.” dedi.
Ela merakla, “Bir sorun mu var?” diye sordu.
Kraliçe iç çekti. “Gökyüzünün Neşe Kristali kayboldu. O olmadan bulutlar grileşiyor, gökkuşakları soluyor ve çocukların güzel hayalleri gökyüzüne ulaşamıyor.”
Ela hiç düşünmeden, “Onu birlikte bulabiliriz.” dedi.
Kraliçe gülümsedi. “İşte gerçek cesaret budur.”
Böylece Ela’nın büyük macerası başladı. Yanına konuşkan bir bulut kedisi olan Pofi ile minik yıldız kuşu Lila verildi. Üçlü, uçan bulut kayıklarıyla gökyüzünün en uzak köşelerine doğru yola çıktı.
Önce Fısıldayan Rüzgâr Vadisi’ne ulaştılar. Burada rüzgârlar sürekli bilmeceler soruyordu. Vadinin yaşlı rüzgârı, “Ne paylaştıkça çoğalır, sakladıkça azalır?” diye sordu.
Ela biraz düşündü ve gülümseyerek, “Sevgi ve mutluluk.” dedi.
Rüzgâr neşeyle dönmeye başladı. “Doğru cevap!” diyerek önlerindeki sis bulutlarını dağıttı.
Yolculuklarına devam ederken bu kez Kayıp Yıldızlar Ormanı’na vardılar. Burada minik yıldızlar ağaç dallarına takılmıştı. Pofi, “Onları tek başımıza kurtaramayız.” dedi.
Ela dalları dikkatlice eğdi, Lila yıldızları tek tek topladı, Pofi ise bulut kuyruğuyla onları gökyüzüne fırlattı. Kurtulan yıldızlar hep bir ağızdan, “Teşekkür ederiz!” diye bağırınca gökyüzü bir anda ışıl ışıl parladı.
Tam o sırada uzakta koyu gri bir bulutun içinde parlayan mavi bir ışık gördüler. Yaklaştıklarında bunun Neşe Kristali olduğunu fark ettiler. Ancak kristali kocaman bir Fırtına Devi koruyordu.
Dev öfkeli görünüyordu ama gözleri üzgündü. Ela korkmadan yaklaştı ve, “Neden kristali saklıyorsun?” diye sordu.
Dev başını eğdi. “Kimse benimle arkadaş olmak istemedi. Ben de herkes benim kadar üzgün olsun istedim.”
Ela yumuşak bir sesle, “Üzgün olmak başkalarını da üzmek zorunda olduğun anlamına gelmez. İstersen bizim arkadaşımız olabilirsin.” dedi.
Dev şaşkınlıkla gülümsedi. İlk kez biri ona sevgiyle yaklaşmıştı. Kristali dikkatlice uzattı ve, “Özür dilerim.” dedi.
Ela kristali alıp saraya döndüğünde Bulut Kraliçesi onu yerine yerleştirdi. Bir anda gökyüzü rengârenk oldu. Gökkuşakları yeniden parladı, bulutlar pamuk gibi bembeyazlaştı. Çocukların kahkahaları yeryüzünden gökyüzüne yükselirken yıldızlar bile daha parlak görünüyordu.
Kraliçe, “Bugün yalnızca gökyüzünü değil, bir kalbi de aydınlattın.” dedi ve Ela’ya küçük bir bulut kolyesi hediye etti. “Ne zaman gökyüzüne umutla bakarsan bu sarayın kapıları sana yeniden açılacak.”
Ela köyüne döndüğünde kimse yaşadığı maceraya inanmadı. Ama her zaman gün batımında gökyüzünde beliren rengârenk gökkuşağına bakıp gülümsedi. Boynundaki bulut kolyesi hafifçe parlıyor, ona unutamayacağı dostlarını hatırlatıyordu.
O günden sonra Ela, hayal kurmanın en güçlü sihir olduğunu herkese anlatmaya başladı. Çünkü biliyordu ki sevgi, cesaret ve iyilik bir araya geldiğinde, bulutların üzerindeki en gizemli sarayın kapıları bile sessizce aralanırdı.
