Bir varmış, bir yokmuş. Uzaklarda, çam ağaçlarının göğe uzandığı, berrak bir derenin kıvrıla kıvrıla aktığı büyük bir orman varmış. Bu ormanda tavşanlar, sincaplar, geyikler, kirpiler ve daha birçok hayvan huzur içinde yaşarmış. Ormanın kıyısındaki kayalıkların arasında ise oldukça kurnaz bir tilki yaşarmış.
Tilki, arkadaşlarının dikkatini çekmeyi çok severmiş. Başından geçen sıradan olayları anlatırken bile onları olduğundan daha ilginç göstermeye çalışırmış. Bazen görmediği şeyleri görmüş gibi söyler, bazen de yapmadığı işleri kendisi yapmış gibi anlatırmış. Diğer hayvanlar başlangıçta onun anlattıklarına inanırmış.
Bir sabah tilki derenin kenarında tavşanla karşılaşmış. Tavşan, “Bu sabah neden bu kadar erken uyandın?” diye sormuş. Tilki biraz düşünmüş ve kendini önemli göstermek için, “Ormanın öteki ucunda kocaman bir kartalla yarıştım. Yarışı da ben kazandım!” demiş.
O anda tilkinin kuyruğunda tuhaf bir şey olmuş. Kuyruğu bir karış kadar uzamış. Tilki arkasına bakmış ama bunun nedenini anlayamamış.
Ertesi gün sincap, tilkinin yanına gelip, “Dün gece büyük bir fırtına çıktı. Sen duydun mu?” diye sormuş. Tilki yine övünmek istemiş. “Elbette duydum. Hatta rüzgâr o kadar güçlüydü ki devrilecek bir ağacı tek başıma tuttum!” demiş.
Tilkinin kuyruğu birden biraz daha uzamış.
Günler geçtikçe tilkinin yalanları da kuyruğu da çoğalmış. Kirpiye bir mağarada hazine bulduğunu, geyiğe tek sıçrayışta derenin üzerinden atladığını, sincaba ise bir gecede yüz tane ceviz topladığını söylemiş. Söylediği her gerçek dışı sözün ardından kuyruğu biraz daha uzamış.
Bir süre sonra tilki kuyruğunu taşımakta zorlanmaya başlamış. Yürürken kuyruğu çalılara takılıyor, koşarken ayaklarına dolanıyor, yuvasına girmek istediğinde ise kapının önünde yığılıp kalıyormuş.
Bir sabah tilki ormanda dolaşırken kuyruğu dikenli bir çalının dallarına dolanmış. Ne kadar çekse de kurtaramamış. Tam o sırada oradan geçen kaplumbağa tilkiyi görmüş. “Kuyruğun nasıl bu kadar uzadı?” diye sormuş.
Tilki utanmış. Gerçeği söylemek yerine, “Gece uyurken kuyruğuma sihirli bir ay ışığı düştü. Sabah kalktığımda böyle olmuş!” demiş.
Tilki sözünü bitirir bitirmez kuyruğu yeniden uzamış ve başka bir çalıya daha dolanmış.
Kaplumbağa dikkatle tilkiye bakmış. “Belki de kuyruğunu uzatan şey ay ışığı değildir. Söylediğin sözleri bir düşün.” demiş.
Tilki önce kaplumbağanın sözlerine önem vermemiş. Fakat o gün ne zaman gerçeği çarpıtsa kuyruğunun biraz daha uzadığını fark etmiş. Akşama doğru kuyruğu öylesine büyümüş ki artık doğru düzgün yürüyemez olmuş.
Tilki yorgun bir hâlde büyük meşe ağacının altına oturmuş. Kendi kendine, “Bu kuyruğu daha fazla taşıyamayacağım. Ama neden böyle olduğunu da biliyorum.” diye mırıldanmış.
Tam o sırada tavşan, sincap, kirpi ve geyik yanından geçiyormuş. Tilki onları görünce başını eğmiş. Bir süre sessiz kaldıktan sonra, “Size söylemem gereken bir şey var. Kartalla yarışmadım. Ağacı tek başıma tutmadım. Hazine de bulmadım. Anlattığım birçok şey doğru değildi. Beni daha önemli görmenizi istediğim için yalan söyledim.” demiş.
Hayvanlar şaşkınlıkla birbirlerine bakmışlar.
Tilki sözlerine devam etmiş. “Sizi kandırdığım için özür dilerim. Bundan sonra doğruyu söylemeye çalışacağım.” demiş.
O anda kuyruğunun ucundan küçük bir parça kısalmış.
Tilki hayretle arkasına bakmış. Gerçeği söyledikçe kuyruğunun eski hâline döndüğünü anlamış. Bunun üzerine daha önce söylediği bütün yalanları birer birer itiraf etmiş. Her doğru sözde kuyruğu biraz daha kısalmış.
Sonunda tilkinin kuyruğu eskisi gibi olmuş. Tilki sevinmiş ama öğrendiği dersi hiç unutmamış. Artık başından geçen bir olayı anlatırken onu büyütmüyor, bilmediği bir şey sorulduğunda “Bilmiyorum.” demekten utanmıyormuş.
Bir gün tavşan ona, “Artık neden eskisi kadar çok hikâye anlatmıyorsun?” diye sormuş. Tilki gülümseyerek, “Az olsun ama doğru olsun. Çünkü bir yalanı saklamak, uzun bir kuyruğu taşımaktan daha zormuş.” demiş.
O günden sonra ormandaki hayvanlar tilkiye yeniden güvenmeye başlamışlar. Tilki de güven kazanmanın uzun zaman aldığını, onu kaybetmenin ise yalnızca birkaç yanlış söze baktığını anlamış.
Böylece ormanda herkes şu gerçeği hatırlamış: İnsanları etkilemek için söylenen yalanlar bir süre işe yarıyor gibi görünse de sonunda sahibine yük olur. Doğru söz ise bazen zor olsa bile insanın başını dik, gönlünü rahat tutarmış.
