Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, deve tellal iken pire berber iken uzak diyarlarda küçük bir köy varmış. Bu köyde annesiyle birlikte yaşayan iyi kalpli, çalışkan ve biraz da meraklı bir çocuk varmış; adı Keloğlan’mış. Keloğlan’ın başı kel olsa da aklı parlak, kalbi temizmiş. Bir gün annesi ona, “Oğlum Keloğlan, şu dünyada aklını ve iyiliğini kaybetmezsen her zorluğu aşarsın,” demiş. Keloğlan da annesinin sözünü aklına yazıp yeni maceralar hayal etmeye başlamış.
Bir sabah köy meydanına gelen bir tellal yüksek sesle bağırmış: “Duyduk duymadık demeyin! Dağın ardındaki eski kalede saklı bir hazine varmış ama kaleyi koruyan gizemli bir bilmece varmış!” Bu haberi duyan köylüler korkudan kaleye gitmek istememiş. Keloğlan ise merakla annesine dönüp, “Anneciğim, belki de bu hazine köyümüze yardım eder. Ben gidip denemek istiyorum,” demiş. Annesi biraz düşünmüş ve “Git oğlum ama aklını ve iyiliğini yanında götür,” diye öğüt vermiş.
Keloğlan azığını torbasına koyup yola düşmüş. Az gitmiş, uz gitmiş; dere tepe düz gitmiş, altı ay bir güz gitmiş. Yolun ortasında yaşlı bir dervişle karşılaşmış. Derviş ona bakıp, “Evlat, bu yolda yalnız akıllı olan değil, iyi kalpli olan da kazanır,” demiş ve cebinden küçük bir düdük çıkarıp vermiş.
Keloğlan merakla sormuş: “Bu düdük ne işe yarar dede?” Derviş gülümseyerek, “Zor durumda kalırsan çal; yardım bulursun ama yalnızca iyilik için kullan,” diye cevap vermiş. Keloğlan teşekkür ederek yoluna devam etmiş. Dağın ardındaki kaleye vardığında kapının önünde kocaman bir taş kapı ve üzerinde yazılı bir bilmece görmüş.
Taş kapının üstünde şu sözler yazıyormuş: “En güçlü şey nedir; ne demirle kırılır ne de ateşle yanar?” Keloğlan uzun uzun düşünmüş. Sonra annesinin sözlerini hatırlayıp gülümsemiş ve yüksek sesle, “En güçlü şey iyiliktir ve sevgidir,” demiş. Kapı gıcırdayarak yavaşça açılmış.
Keloğlan içeri girince karşısına bir ejderha çıkmış. Ama ejderha öfkeli değil, üzgün görünüyormuş. Ejderha kısık bir sesle, “Yıllardır bu kaleyi koruyorum çünkü kimse bilmeceyi çözemedi,” demiş. Keloğlan cesurca, “Ben hazineyi almak için değil, köyüme yardım etmek için geldim,” diye cevap vermiş.
Ejderha Keloğlan’ın sözlerinden etkilenmiş ve “Kalbi temiz olanın yolu açıktır,” diyerek ona kalenin içindeki sandığı göstermiş. Sandığın içinde altınlar değil, sihirli tohumlar varmış. Ejderha, “Bu tohumlar ekildiğinde bereketli tarlalar olur,” demiş. Keloğlan sevinmiş çünkü köyünün en çok ihtiyacı olan şey buydu.
Keloğlan tohumları alıp köyüne dönmüş. Köylüler önce şaşırmış ama sonra hep birlikte tarlalara bu tohumları ekmişler. Bir süre sonra köyün tarlaları yemyeşil olmuş, buğdaylar başak vermiş. Herkes Keloğlan’a teşekkür etmiş.
Annesi gururla oğluna bakıp, “Gördün mü oğlum, akıl ve iyilik birlikte olunca kapılar açılır,” demiş. Keloğlan da gülerek, “Doğru anneciğim, en büyük hazine iyilikmiş,” diye cevap vermiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.
Bu masaldan çıkarılacak ders şudur: İnsan aklını ve iyiliğini kullanırsa en zor kapıları bile açabilir ve gerçek hazine paylaşmak ile iyilik yapmaktır.
Bir Keloğlan masalının daha sonuna geldik. Keloğlan’ın yeni maceralarına ortak olmak için hemen tıklayın: Keloğlan Masalları
