Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil tepelerin arasında kurulmuş küçük bir köyde Keloğlan yaşarmış. Keloğlan, iyi kalpli, çalışkan ve yardımsever bir gençmiş. Köy halkı onu çok sever, zor zamanlarında ondan yardım istermiş. Günlerden bir gün köyü büyük bir kuraklık vurmuş. Tarlalar susuz kalmış, ekinler sararmış, dereler kurumuş. Köylüler ne yapacaklarını bilemez hâle gelmişler.
Köy meydanında toplanan insanlar üzgün bir şekilde konuşurken yaşlı muhtar, “Eğer yakında yağmur yağmazsa kışa yiyeceğimiz kalmayacak.” demiş. Bunun üzerine herkes derin bir sessizliğe bürünmüş. Keloğlan ise umutlu bir şekilde, “Bir çözüm mutlaka vardır. Köyümüzü kurtarmanın bir yolunu bulacağım.” demiş.
O gece Keloğlan, köyün dışındaki eski çınar ağacının altında düşünürken karşısına beyaz sakallı bir dede çıkmış. Dede, “Evlat, uzak dağların ardında uçan sihirli bir değirmen vardır. O değirmen döndüğü yerde bereket ve bolluk getirir.” demiş. Keloğlan heyecanla, “Peki onu nasıl bulabilirim?” diye sormuş. Dede gülümseyerek, “Cesaretini ve iyiliğini yanında taşı. Yol sana kendini gösterecektir.” demiş.
Ertesi sabah Keloğlan azığını hazırlayıp yola koyulmuş. Günlerce yürümüş, yüksek tepeleri aşmış, sık ormanlardan geçmiş. Yolculuğunun üçüncü gününde yaralı bir tavşan görmüş. Tavşan acı içinde kıvranıyormuş. Keloğlan hemen yanına gidip ayağındaki dikeni çıkarmış. Tavşan rahatlayınca, “İyiliğini unutmayacağım.” diyerek ormanın derinliklerine doğru koşmuş.
Bir süre sonra Keloğlan geniş bir nehrin kıyısına ulaşmış. Nehri geçmenin yolunu ararken yaşlı bir kaplumbağa görmüş. Kaplumbağa sırtındaki ağır dallar yüzünden ilerleyemiyormuş. Keloğlan ona yardım etmiş ve dalları uygun bir yere taşımış. Kaplumbağa sevinçle, “Sen çok iyi birisin. Karşı kıyıya geçmek istersen sırtıma bin.” demiş. Böylece Keloğlan nehri kolayca geçmiş.
Yolculuk devam ederken karşısına yüksek bir dağ çıkmış. Dağın zirvesinde dönen parlak bir ışık görünüyormuş. Keloğlan bunun sihirli değirmen olduğunu düşünerek tırmanmaya başlamış. Ancak zirveye ulaştığında karşısına dev bir kaya kapısı çıkmış. Kapının üzerinde eski harflerle yazılmış bir cümle varmış: “Yalnızca iyilik edenler geçebilir.”
Tam o sırada daha önce yardım ettiği tavşan ortaya çıkmış. Tavşan, “Senin iyiliğin sayesinde kurtuldum. Bu kapının sırrını biliyorum.” demiş ve gizli bir taşı işaret etmiş. Keloğlan taşı çevirince kapı yavaşça açılmış. İçeride altın renkli kanatları olan büyük bir değirmen duruyormuş. Değirmenin kanatları rüzgâr olmadan dönüyor, etrafa ışık saçıyormuş.
Fakat değirmenin yanında huysuz bir dev bekliyormuş. Dev öfkeli bir sesle, “Bu değirmeni kimseye vermem!” diye bağırmış. Keloğlan korkmamış. “Ben onu kendim için istemiyorum. Köyüm kuraklıkla mücadele ediyor. İnsanlar zor durumda.” demiş. Dev bir süre düşünmüş. Sonra, “Birçok kişi buraya geldi ama hepsi kendi çıkarını düşündü. Sen ise başkalarını düşünüyorsun.” demiş.
Dev, Keloğlan’ın dürüstlüğünden etkilenmiş. Elini uzatarak, “Bu değirmeni götürebilirsin. Ancak onu yalnızca iyilik için kullanmalısın.” demiş. Bunun üzerine sihirli değirmen küçülerek avuç içine sığacak kadar ufalmış. Ardından hafifçe havalanıp Keloğlan’ın peşinden uçmaya başlamış.
Keloğlan günler süren yolculuğun ardından köyüne dönmüş. Köylüler onu görünce büyük sevinç yaşamışlar. Keloğlan sihirli değirmeni köy meydanına yerleştirmiş. Değirmenin kanatları dönmeye başlayınca gökyüzünde bulutlar toplanmış. Kısa süre sonra yağmur yağmış. Kuruyan dereler yeniden akmış, tarlalar canlanmış, ekinler yeşermiş.
Muhtar sevinçle, “Köyümüzü kurtardın Keloğlan!” demiş. Keloğlan ise gülümseyerek, “Beni başarıya ulaştıran şey cesaret kadar iyilik yapmak oldu.” demiş. O günden sonra köyde bolluk ve bereket eksik olmamış. Keloğlan da herkese yardım etmeye devam etmiş. İnsanlar onun hikâyesini yıllarca anlatmış ve iyiliğin en büyük güç olduğunu hiç unutmamışlar.
Gökten üç elma düşmüş; biri iyilik yapanlara, biri yardımlaşmayı sevenlere, biri de bu masalı dinleyen çocuklara.
Masalımız burada sona erdi ancak Keloğlan’ın başka serüvenlerini okumak isterseniz hemen tıklayın: Keloğlan Masalları
