Küçük bir evde, Elif adında bir kız yaşardı. Elif, altı yaşındaydı ve kardeşi Deniz ile aynı odayı paylaşıyordu. Deniz, henüz dört yaşında olduğu için oyuncaklarına çok düşkündü. Elif ise özellikle kırmızı bisikletiyle oynamayı çok severdi. Ne var ki bu bisiklet, aslında Deniz’e aitti.
Bir gün Elif, bahçede kardeşinin kırmızı bisikletini görünce dayanamadı ve ona binmek istedi. Deniz, bisikletinin üzerinde otururken kız kardeşinin yaklaştığını fark etti. Elif, “Deniz, bisikletini biraz bana verir misin? Sadece bir tur atacağım.” dedi. Deniz ise bisikletini sıkıca tutarak “Hayır, bu benim bisikletim! Sen kendi oyuncaklarınla oyna.” diye cevap verdi.
Elif bu cevaba çok üzüldü. İçinde küçük bir kıskançlık kıvılcımı belirdi. Kardeşinin her istediğini yapabildiğini, kendisinin ise hiçbir şeye sahip olamadığını düşünmeye başladı. Bu düşünceler onu üzdü ve gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Annesi, pencereden bu manzarayı görünce hemen bahçeye çıktı.
Anne, Elif’in yanına oturdu ve nazikçe sordu: “Kızım, neden bu kadar üzgünsün?” Elif, gözyaşlarını silerek “Deniz bisikletini bana vermiyor. O hep istediğini yapıyor, ben hiçbir şey yapamıyorum.” dedi. Annesi, Elif’in elini tuttu ve gülümseyerek “Bazen kıskançlık hissetmek çok doğaldır. Ama önemli olan bu duyguyla nasıl baş ettiğimizdir.” dedi.
Anne, iki kardeşi de yanına çağırdı. Deniz’e dönerek “Deniz, bu bisiklet gerçekten senin. Ama ablanla paylaşırsan o da seninle başka oyuncaklarını paylaşabilir. Böylece ikiniz de daha çok eğlenirsiniz.” dedi. Deniz, biraz düşündükten sonra “Peki, ama sadece beş dakika.” diyerek bisikletini Elif’e uzattı.
Elif, bisiklete bindiğinde çok mutlu oldu. Beş dakika dolunca bisikleti kardeşine geri verdi ve “Teşekkür ederim Deniz. Bundan sonra ben de sana oyuncak ayımı ödünç vereceğim.” dedi. Deniz’in yüzü sevinçle aydınlandı. O günden sonra iki kardeş, oyuncaklarını paylaşmayı öğrendiler. Artık kıskançlık yerine paylaşma sevinci vardı aralarında.
Akşam olduğunda anne, çocuklarına sarılarak şöyle dedi: “Paylaşmak, sahip olduklarımızı azaltmaz; aksine aramızdaki sevgiyi çoğaltır.” Elif ile Deniz, bu sözü hiç unutmadılar. Artık birlikte oynamanın yalnız oynamaktan çok daha eğlenceli olduğunu anlamışlardı.
Unutmayın çocuklar! Paylaşmak, bir şeyi kaybetmek değil, sevgiyi ve mutluluğu çoğaltmaktır. Kıskançlık hissetmek doğaldır; ancak bu duyguyla konuşarak ve anlayışla baş etmek, aile içinde huzuru getirir.
