Bir varmış, bir yokmuş. Papatyalarla çevrili küçük bir çiftlikte oyuncaklarını çok seven bir horoz yaşarmış. En sevdiği oyuncağı, iki sarı vagonu olan kırmızı bir trenmiş. Tahta küplerini yan yana dizip istasyon yapar, treni istasyonun önünde durdururmuş. Fakat o sabah aklına başka bir düşünce gelmiş: Arkadaşları da oyuna katılsa nasıl olurmuş?
Oyuncaklarını bahçedeki düzlüğe taşımış. Tam vagonları lokomotife takarken tavşanla sincap çitin yanından geçmiş. Horoz onlara seslenmiş. “Birlikte tren oynayalım mı?” diye sormuş. Tavşan hemen yaklaşmış. Sincap da elindeki üç iri kozalağı yere bırakmış. Horoz sarı vagonlardan birini tavşana uzatmış. “Buna yolcular binebilir.” demiş. Sincap kozalaklara bakmış. “Yolcularımız hazır bile!” diye karşılık vermiş.
Tavşan lokomotifi merak etmiş. “Kırmızı olanı ben de sürebilir miyim?” diye sormuş. Horoz treninin parlak tekerleklerine bakmış. Lokomotifi sürmek onun da en sevdiği şeymiş. Bir an düşünmüş, sonra gülümsemiş. “Olur. Önce sen istasyona götür, dönüşte de ben süreyim.” demiş. Tavşan treni yavaşça ilerletmiş. Horoz arkadaşını merakla izlemiş.
“Puf puf! Kozalak yolcular, yerlerinize!” diye seslenmiş tavşan. Sincap kozalakları vagona koymuş. En irisi yana yuvarlanıp öbürünün üzerine yatmış. “Bu yolcu daha yola çıkmadan uyudu!” demiş horoz. Üçü de gülmüş. Horozun aklına daha önce uyuyan bir kozalak yolcusu gelmemiş. Trenin başında başka bir ses duymak oyunu değiştirmiş.
Biraz sonra sincap küpleri üst üste koyup yüksek bir kule yapmış. Tavşan, trenin kulenin altından geçmesini istemiş ama orada boşluk yokmuş. Horoz da yanına bir istasyon kurmaya başlamış. Her biri başka bir şey yapınca tren ortada kalmış. Bir vagon kuleye takılmış, kozalaklardan biri çimene düşmüş. Durup birlikte bakmışlar.
“Ben bir kule yapmak istiyordum.” demiş sincap. Tavşan da tren için uzun bir yol istediğini anlatmış. Horoz ikisini dinlemiş. Sonra küplerden ikisini aralıklı yerleştirmiş. “Kulenin yanında bir geçit yapabiliriz. Yol da buradan istasyona gider.” demiş. Sincap üstüne uzun bir tahta parçası koymuş. Tavşan treni boşluktan geçirmiş. Bu kez vagonlar hiçbir yere takılmamış.
Birlikte yollarını uzatmışlar. Küçük taşlarla dönüş yerlerini belirlemiş, bir yaprağı da istasyonun çatısına koymuşlar. Yaprak rüzgârla kıpırdayınca horoz, “Çatımız yolculara el sallıyor!” demiş. Tavşan yaprağı düzeltmiş. Sincap ise kozalakları yeniden yerleştirmiş. Horoz lokomotifi devralıp ilk seferini yapmış. Arkadaşları ona durakları göstermiş. Oyunları hepsinin fikirleriyle büyümüş.
Sıra sincaba geldiğinde horoz sarı vagondan ince bir ses duyulduğunu fark etmiş. Eğilip bakmış. Vagonun tekerleğine küçük bir yaprak sıkışmış. “Biraz durabilir miyiz? Bunu çıkarmak istiyorum.” demiş. Sincap hemen durmuş. Tavşan da vagonu tutmuş. Yaprağı birlikte çıkarmışlar. Horoz rahatlamış. Arkadaşları onun sevdiği oyuncağa dikkat ediyormuş. Oyunlarına sonra kaldıkları yerden devam etmişler.
Güneş alçalmaya başlayınca sincap evine dönmek istemiş. Tavşan da son bir sefer yapıp oyunu bitirmiş. Horoz trenini kutusuna koyarken arkadaşları küpleri toplamış. Kozalak yolcuları çitin yanına bırakmışlar. Bahçedeki uzun yol boşalmış ama horozun aklında yeni oyunlar dolaşıyormuş. “Bir dahaki sefere istasyonun yanına pazar kurabiliriz.” demiş. Arkadaşları bu fikri konuşarak vedalaşmışlar.
O akşam horoz kırmızı lokomotifini rafına yerleştirmiş. Tekerleklerini bir kez daha çevirip gülümsemiş. Ama artık ona bakınca tavşanın sesini, sincabın kulesini ve uyuyan kozalak yolcusunu da hatırlıyormuş. Arkadaşlarına oyunda yer açınca oyunlarına yeni sesler ve fikirler katılmış. Horoz yuvasına sokulup gözlerini kapatmış. Rüyasında yaprak çatılı istasyondan neşeli bir tren kalkmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri oyununa arkadaşlarını çağıran horoza, biri birlikte oynarken birbirini dinleyenlere, biri de bu masalı dinleyen tüm çocuklara.
