Bir varmış, bir yokmuş. Söğüt ağaçlarının gölgelediği küçük bir mahallede, neşeli bir ördek yaşarmış. Ördek, evinin önünde top oynamayı, parkta arkadaşlarıyla buluşmayı çok severmiş. Yanındaki mavi kapılı ev uzun zamandır boşmuş. Bir sabah o evin önünde kutular görünce ördeğin gözleri sevinçle parlamış.
Yeni komşusu bir kaplumbağaymış. Kaplumbağa, kapının önündeki küçük saksıyı içeri taşırken ördek yanına gitmiş. “Hoş geldin! Ben yan evde oturuyorum. Birlikte top oynayalım mı?” diye sormuş. Kaplumbağa gülümsemiş. “Teşekkür ederim. Önce eşyalarımı yerleştirmek istiyorum.” demiş. Ördek başını sallayıp bahçesine dönmüş ama aklı yeni komşusunda kalmış.
Biraz sonra ördek topunu bırakmış, renkli halkalarını almış. Kaplumbağanın penceresinin önünden geçerken seslenmiş. “Belki halka atmak istersin!” Kaplumbağa o sırada kitaplarını rafa diziyormuş. “Şimdi yerleşiyorum. Henüz oyun oynamaya hazır değilim.” diye cevap vermiş. Ördek halkalarını kanadının altına sıkıştırmış. Acaba başka bir oyun önerse komşusu kabul eder miymiş?
Az sonra aklına saklambaç gelmiş. Yeniden mavi kapıya gidip tıklatmış. Kaplumbağa, elinde katlanmış bir örtüyle kapıyı açmış. Ördek tam oyununu anlatacakken içerideki kutuları görmüş. Birinin içinden tabaklar, ötekinden yastığın köşesi görünüyormuş. Kaplumbağanın koyacağı daha pek çok eşyası varmış.
Kaplumbağa örtüyü sandalyeye bırakmış. “Ben de seni tanımak istiyorum.” demiş. “Ama her çağırdığında işimi bırakıyorum. Önce evimi düzenlemek, sonra da mahalleyi tanımak istiyorum.” Ördek kanadındaki halkalara bakmış. Komşusunu sevindirecek bir oyun ararken onun söylediklerini pek dinlemediğini anlamış.
“Ben hemen arkadaş olalım diye heyecanlandım.” demiş ördek. “Seni tekrar tekrar çağırdığım için özür dilerim. Hazır olduğunda bahçedeyim.” Kaplumbağa teşekkür etmiş ve işine dönmüş. Ördek de evinin önüne gidip halkalarını kutusuna koymuş. Ardından saksılarını sulamış, topuyla biraz oynamış. Bu kez komşusunun kapısını çalmamış.
Öğleden sonra mavi kapı açılmış. Kaplumbağa dışarı çıkıp etrafına bakmış. “Eşyalarımın çoğunu yerleştirdim.” diye seslenmiş. “Parkın nerede olduğunu gösterir misin? Çok uzaklaşmadan biraz gezmek isterim.” Ördek sevinçle yanına gitmiş. “Park hemen şu köşenin arkasında. İstersen oraya kadar yürüyüp döneriz.” demiş.
Birlikte yola çıkmışlar. Ördek önce ekmek kokuları gelen küçük fırını göstermiş. Sonra yolun ikiye ayrıldığı yerde durmuş. “Sağdaki yol parka gidiyor. Soldaki de gölete.” demiş. Kaplumbağa, köşedeki sarı çiçekli ağaca dikkatle bakmış. “Eve dönerken bu ağacı hatırlarım.” diye karşılık vermiş.
Parka vardıklarında boş bir banka oturmuşlar. Ördek, top oynadıkları çimenliği gösterirken kaplumbağa yan taraftaki çiçekleri fark etmiş. Meğer çiçek yetiştirmeyi çok severmiş. Evine getirdiği saksıda da mor menekşeler varmış. Ördek onu dinlemiş, sonra kendi bahçesindeki papatyaları anlatmış. Konuşacak ne çok şeyleri varmış!
Bir süre sonra kaplumbağa eve dönmek istediğini söylemiş. Ördek, oyuna başlamaları için üstelememiş. Birlikte sarı çiçekli ağacın yanından geçip mavi kapıya varmışlar. Kaplumbağa, “Yarın öğleden sonra topunu getirir misin?” diye sormuş. Ördek gülümsemiş. “Getiririm. Sonra da menekşelerini bana gösterirsin.”
Ertesi gün ördek, sözleştikleri vakitte topunu alıp yan eve gitmiş. Kaplumbağa onu kapıda bekliyormuş. Önce saksıdaki yeni tomurcuğa bakmışlar, sonra parka doğru yürümüşler. Mavi kapılı ev artık ördeğe boş ve sessiz görünmüyormuş. İçeride, oyunlarını da anlatacaklarını da merak ettiği bir arkadaşı varmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri komşusunu dinleyen ördeğe, biri isteğini anlatan kaplumbağaya, biri de yeni arkadaşlıklara zaman tanıyan bütün çocuklara.
