Bir zamanlar yemyeşil tepelerin arasında, kuş sesleriyle dolu küçük bir köy vardı. Bu köyde Lina adında iyi kalpli bir kız yaşardı. Lina, yaralı kuşlara yardım eder, susayan kedilere su verirdi. Bir gün köyün yakınındaki büyük ormandan garip fısıltılar duydu. Köydeki herkes o ormana “Konuşan Orman” derdi çünkü sadece iyi kalpli çocuklar onun sesini duyabilirdi.
Lina merakla ormanın girişine yürüdü. Ağaçların yaprakları rüzgârla sallanırken ince bir ses duydu: “Hoş geldin Lina!” Küçük kız şaşkınlıkla etrafına baktı ama kimseyi göremedi. Sonra yaşlı bir çınar ağacı konuştu: “Ormanın hayvan kralı kayboldu. Onsuz ormanda düzen bozuluyor.” Lina biraz korktu ama yardım etmek istediğini söyledi.
Ormanın içine doğru ilerlerken tavşanlar telaşla koşuyor, kuşlar sessizce dallarda bekliyordu. Küçük bir sincap Lina’nın omzuna çıktı ve “Kralı en son sisli derenin yanında gördük.” dedi. Lina sincabın gösterdiği yöne yürüdü. Yol boyunca dikenli çalılar vardı ama Lina dikkatlice geçmeyi başardı. Bir süre sonra derenin yanına ulaştığında yerde büyük pençe izleri gördü.
Tam o sırada gri tüylü yaşlı bir baykuş ağacın dalına kondu. “Bu izler kara kurtlara ait.” dedi. Lina korkuyla etrafına baktı çünkü kara kurtların huysuz olduğu söylenirdi. Baykuş yavaşça kanat çırptı ve “Ama korkarsan yardım edemezsin.” diye ekledi. Lina derin bir nefes aldı ve cesaretini topladı.
Küçük kız izleri takip ederek karanlık bir mağaranın önüne geldi. Mağaranın içinden zayıf bir kükreme sesi duyuldu. Lina dikkatlice içeri girdiğinde altın yeleli büyük aslanı gördü. Aslan, hayvan kralıydı ama ayağı ağır bir kayanın altında sıkışmıştı. Aslan üzgün bir sesle “Beni kurtarmaya çalışırken dikkatli ol küçük dostum.” dedi.
Lina kayanın çok ağır olduğunu fark etti. Tek başına başaramayacağını anlayınca ormandaki hayvanlardan yardım istedi. Tavşanlar ip gibi sarmaşıkları taşıdı, ayılar kayayı itti, kuşlar da mağarayı aydınlatmak için parlak taşlar getirdi. Hep birlikte büyük bir uğraş sonunda kayayı kaldırdılar. Aslan özgürlüğüne kavuşunca mağara neşe dolu seslerle yankılandı.
Hayvan kralı ayağa kalkıp Lina’ya minnetle baktı. “Sen sadece cesur değil, aynı zamanda çok iyi kalplisin.” dedi. Sonra ormandaki tüm hayvanlar Lina’nın etrafında toplandı. Çiçekler bir anda açtı, ağaçların yaprakları ışıldadı ve orman yeniden canlandı. Konuşan Orman neşeyle “Gerçek dostluk yardımlaşmayla büyür!” diye fısıldadı.
Lina köyüne döndüğünde güneş batmak üzereydi. Köylüler onu merak etmişti ama Lina başından geçenleri sakin bir şekilde anlattı. Bazıları konuşan ormana inanmasa da Lina bunun önemli olmadığını düşündü. Çünkü o gün iyi kalbin, cesaretin ve yardımlaşmanın en büyük güç olduğunu öğrenmişti.
O günden sonra Lina ne zaman ormanın yanından geçse yaprakların arasından tatlı sesler duyardı. Orman ona her zaman dostça selam verirdi. Lina da hiçbir canlıya kötü davranmamaya özen gösterirdi. Çünkü gerçek iyilik, sadece insanlara değil, tüm canlılara yardım etmekti.
Daha fazla 9-10 yaş masalları okumak ister misiniz? Öyleyse tıklayın: 9-10 Yaş Masalları
