Bir varmış, bir yokmuş. Çam ağaçlarının arasındaki küçük bir evde, annesiyle yaşayan minik bir ayı varmış. Her sabah penceresine gün ışığı dolar, bahçedeki serçeler cıvıldarmış. Minik ayı giyinirken annesi ona yardım edermiş. Son günlerdeyse bazı işleri kendisi yapmaya başlamış: Önce pantolonunu çekmiş, sonra çoraplarını giymeyi denemiş.
Bir akşam annesiyle ertesi gün giyeceklerini seçmişler. Minik ayı sarı gömleğini, mavi pantolonunu ve kırmızı ayakkabılarını istemiş. Çoraplarını da alçak rafın üzerine koymuş. Annesi, “Sabah kendi başına giyinmeyi deneyebilirsin. Yardım istersen buradayım.” demiş. Minik ayı, gömleğinin iri düğmelerine bakıp parmağını üzerlerinde gezdirmiş.
Sabah uyandığında serçeler yine pencerenin önündeymiş. Minik ayı gerinmiş, yatağından kalkmış. Annesi kahvaltı masasını hazırlıyormuş. “Bugün kendim hazırlanmak istiyorum.” demiş minik ayı. Annesi gülümsemiş. “Peki. Ben mutfaktayım.” demiş. Minik ayı pijamalarını çıkarıp yatağının ucuna bırakmış. Sonra giysilerini yatağının üzerine sermiş.
Pantolonunu giymek için yatağın kenarına oturmuş. Bir ayağını ilk paçaya, ötekini ikinci paçaya geçirmiş. Ayağa kalkınca pantolonunu beline kadar çekmiş. Eskiden iki ayağını aynı paçaya soktuğu olurmuş. Şimdi önce paçaları ayırıyormuş. Mavi pantolonunun içinde dizlerini büküp doğrulmuş. Rahatça hareket edebildiğini görünce çoraplarına uzanmış.
İlk çorabını kolayca giymiş. İkincisinin topuğuysa ayağının üzerine gelmiş. Minik ayı aşağı bakmış. Çorabı çekiştirmek yerine çıkarıp elinde çevirmiş. Kırmızı topuk bölümünü bulmuş, bu kez doğru yöne getirerek yeniden giymiş. İki ayağını yan yana uzatmış. İkisinin de kırmızı topuğu artık doğru yerdeymiş. Parmaklarını oynatıp gülümsemiş.
Sıra sarı gömleğine gelmiş. Kollarını geçirmiş, düğmeleri iliklemeye başlamış. Bitirdiğinde gömleğinin bir yanı aşağı sarkıyormuş. Küçük aynasının karşısına gidip bakmış. “Bir düğme komşusunun evine girmiş!” demiş. Kendi sözüne gülmüş ama hangi düğmenin yanlış yerde olduğunu hemen anlayamamış.
Annesine seslenmek üzereyken gömleğinin iki ucunu yan yana getirmiş. Biraz daha denemek istiyormuş. Yatağına oturup düğmeleri çözmüş. Bu kez en üstteki düğmeyle karşısındaki iliği bulmuş. Sonrakileri de sırayla eşleştirmiş. Bir düğme parmaklarının arasından kayınca yeniden tutmuş. Acele etmeden son iliği de kapatmış. Aynaya döndüğünde gömleğinin iki yanı aynı hizada duruyormuş.
Mutfağın kapısına geldiğinde annesi tabakları masaya koyuyormuş. Minik ayı iki kolunu açmış. “Bak, kendim giyindim!” demiş. Annesi yanına eğilmiş. “Sarı gömleğini de kendin iliklemişsin.” demiş. Minik ayı gömleğine bakmış. “İlk düğmeyle başlayınca oldu. Çorabımı da çevirip tekrar giydim.” diye anlatmış. Sonra masaya oturup kahvaltısını yapmış.
Kahvaltıdan sonra bahçeye çıkmak için evin girişine gitmişler. Minik ayı, kırmızı ayakkabılarını görünce alçak sıraya oturmuş. Birinin dilini düzeltmiş, ayaklarını yerleştirip bantlarını kapatmış. Bantların uçlarına iyice bastırmış. Ayağa kalkıp birkaç adım atmış. Topuklarını oynatmış; ayakkabıları rahatmış. Annesi kendi ayakkabılarını giyerken o kapının yanında beklemiş.
Birlikte bahçeye çıkmışlar. Minik ayı kırmızı ayakkabılarıyla taş yolda yürürken sarı gömleğinin eteği hafifçe sallanıyormuş. Annesinin elini tutmuş. “Yarın yine kendim deneyeceğim.” demiş. Annesi başını sallamış. “İstersen birlikte de yapabiliriz.” demiş. Minik ayı, biraz önce tek başına kapattığı bantlara bakmış. İçinde, anlattıkça büyüyen tatlı bir sevinç varmış.
O akşam giysilerini ertesi gün için seçip rafa koymuş. Annesi örtüsünü düzeltirken minik ayı bir kez daha sabahını anlatmak istemiş. Düğmelerden söz ederken esnemiş. “Gerisini yarın anlatırım.” diye mırıldanmış. Az sonra ev sessizleşmiş; pencereden gelen ay ışığı, raftaki çorapları aydınlatmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri sabırla deneyen minik ayıya, biri denemesine zaman tanıyanlara, biri de bu masalı dinleyen çocuklara.
