Bir varmış, bir yokmuş. Dağların arasına uzanan yemyeşil bir vadide, küçük bir bulut yaşarmış. Bu bulut, tepenin yamacındaki çiçekli bahçeyi pek severmiş. Her sabah bahçenin üzerinde durur, papatyaların yapraklarına birkaç damla bırakırmış. Orayı öylesine benimsemiş ki kendi kendine, “Benim bahçem hep güzel kalmalı.” dermiş.
Günler geçmiş, güneş vadinin topraklarını ısıtmış. Bulutun bahçesinde çiçekler dimdik dururken öteki yamaçlardaki otlar sararmaya başlamış. Küçük derenin sesi de eskisi kadar uzağa ulaşmaz olmuş. Fakat bulut, gözünü kendi bahçesinden ayırmadığı için vadideki değişikliği pek fark etmemiş.
Bir öğleden sonra serçe, bulutun yanına kadar uçmuş. “Derenin kıyısındaki çiçekler susadı. Oraya da biraz yağmur bırakır mısın?” diye sormuş. Bulut damlalarını içine toplamış. “Yağmurumu buraya saklıyorum. Başka yerlere yağarsam bahçeme yetmez diye korkuyorum.” demiş. Serçe bir süre aşağıya bakmış, sonra dereye doğru kanat çırpmış.
O akşam bahçede alışılmadık bir sessizlik varmış. Bulut, çiçeklerin arasında dolaşan tavşana seslenmiş. “Bugün kelebekler neden gelmedi? Serçenin şarkısını da duyamadım.” Tavşan uzun kulaklarını kaldırmış. “Kelebekler derenin ötesinde çiçek arıyor. Serçe de su bulmak için uzaklara uçtu.” diye cevap vermiş.
Bulut ilk kez tepenin arkasına dikkatle bakmış. Solgun çiçekleri, kurumuş otları ve incelmiş dereyi görmüş. Kendi bahçesi yeşilmiş ama çevresindeki vadi eski neşesini yitirmiş. “Ben yalnızca buraya bakmışım.” diye mırıldanmış. O sırada hafif bir rüzgâr gelmiş, bulutun kenarını usulca kıpırdatmış.
“Biraz dolaşmak ister misin?” diye sormuş rüzgâr. Bulut önce bahçesine bakmış, sonra derenin kıyısındaki eğilmiş çiçeklere dönmüş. “İsterim. Bugün yağmurumun bir kısmını onlarla paylaşacağım.” demiş. Rüzgâr onu yavaşça taşımış. Bulut da damlalarını birden boşaltmadan, ince bir yağmur hâlinde toprağa bırakmış.
İlk damla, kuru bir yaprağın üzerine tıp diye düşmüş. Ardından topraktan hoş bir koku yükselmiş. Serçe yakındaki dala konup kanatlarını silkelemiş. Tavşan ise bir ağacın altında durmuş, yağmuru seyretmiş. Bulut, çiçeklerin dibinde oluşan küçücük su halkalarına bakarken içinin hafiflediğini hissetmiş.
Ertesi gün bulut yine vadide dolaşmış. Sonraki günlerde de bazen kendi bahçesine, bazen derenin kıyısına yağmur bırakmış. Zamanla otlar yeşermiş, çiçekler başlarını kaldırmış. Dere taşların arasından yeniden şırıldayarak akmaya başlamış. Kelebekler bir yamaçtan ötekine uçuyor, serçe dalların arasında şarkı söylüyormuş.
Bir sabah bulut, sevgili bahçesinin üzerinde dinlenirken tavşan yanına gelmiş. “Bak, kelebekler geri döndü!” diye seslenmiş. Bulut aşağıya bakmış. Papatyaların çevresinde kanatlar uçuşuyor, uzaktan derenin sesi geliyormuş. “Bahçemi hâlâ çok seviyorum.” demiş. “Ama vadi güzelleşince burası da daha neşeli oldu.”
O günden sonra bulut, yağmurunu nereye bırakacağını düşünürken bütün vadiye bakarmış. Kendi bahçesini sulamayı da öteki çiçeklere uğramayı da unutmazmış. Çünkü artık bilirmiş: Paylaşılan bir iyilik, düştüğü yerde kalmaz; sevinci çevresine de yayılırmış.
