Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçlarla çevrili, berrak bir dere kenarında kurulu küçük bir orman köyü varmış. Bu köyde pek çok hayvan birlikte yaşar, birbirlerine yardım eder, huzur içinde günlerini geçirirmiş. Köyün en sevilen hayvanlarından biri de bir köpekmiş. Herkes onun çalışkanlığını ve yardımseverliğini bilirmiş. Fakat onu asıl farklı kılan şey, verdiği sözleri mutlaka yerine getirmesiymiş.
Bir sabah köpek, dere kenarında dolaşırken ağır bir yük taşımaya çalışan bir tavşan görmüş. Tavşan, topladığı sebzeleri pazara götürmeye çalışıyor ama sepeti çok ağır olduğu için sık sık durup dinleniyormuş. Köpek hemen yanına gitmiş ve “Merak etme, sana yardım edeceğim.” demiş. İkisi birlikte sepeti taşımış, pazara kadar götürmüşler. Tavşan çok mutlu olmuş ve “Sen gerçekten güvenilir bir dostsun.” diyerek teşekkür etmiş.
O sırada pazarda yaşayan bir tilki, bu konuşmayı duymuş. Tilki, köpeğin bu kadar övülmesini kıskanmış. Kendi kendine “Bir söz vermek kolaydır, önemli olan onu tutabilmektir.” diye düşünmüş. Sonra köpeğin yanına gidip kurnaz bir gülümsemeyle “Yarın sabah erkenden bana odun getireceğine söz verir misin?” diye sormuş. Köpek hiç düşünmeden “Söz veriyorum, yarın gün doğmadan odunları getireceğim.” demiş.
Ertesi gece ormanda şiddetli bir fırtına çıkmış. Rüzgâr ağaçları sallamış, yağmur durmadan yağmış. Sabah olduğunda yollar çamur içindeymiş. Pek çok hayvan evinden çıkmaya bile cesaret edememiş. Tavşan köpeği görünce “Bu havada kimse senden sözünü tutmanı beklemez.” demiş. Fakat köpek başını sallayarak “Söz verdim. Zor olsa da sözümü tutmalıyım.” diye cevap vermiş.
Köpek, yağmurlu yollarda dikkatlice ilerlemiş. Çamura saplanmış, birkaç kez düşmüş ama pes etmemiş. Sonunda odunları sırtına yükleyip tilkinin evine ulaşmış. Kapıyı çaldığında tilki şaşkınlık içinde kalmış. Çünkü o, köpeğin gelmeyeceğini düşünüyormuş. Köpek odunları kapının önüne bırakıp “Söz verdiğim için getirdim.” demiş.
Tilki biraz utanmış. Kurnazlık yapmak isterken önemli bir ders almış. Köpeğe dönerek “Doğrusu, geleceğine inanmamıştım. Böyle bir havada kimse bu kadar zahmete katlanmaz sanıyordum.” demiş. Köpek ise sakin bir sesle “Kolay zamanda verilen sözün değeri azdır. Asıl önemli olan, zor zamanda da sözünün arkasında durmaktır.” diye karşılık vermiş.
Bu olay kısa sürede bütün ormana yayılmış. Hayvanlar artık köpeğe daha da büyük bir saygı duyuyormuş. Bir işi ona emanet ettiklerinde içleri rahat oluyormuş. Çünkü biliyorlarmış ki o, ne olursa olsun verdiği sözü tutarmış.
Günler geçtikçe tilki de değişmeye başlamış. Artık başkalarını kandırmaya çalışmak yerine dürüst davranıyor, verdiği sözleri yerine getirmeye özen gösteriyormuş. Köpeğin davranışı yalnızca bir sözü tutmakla kalmamış, başka hayvanların da daha güvenilir olmasına örnek olmuş.
Masalın sonunda ormandaki yaşlı baykuş, genç hayvanlara şöyle demiş: “Dürüstlük insanın ya da hayvanın en değerli hazinesidir. Verilen söz tutulduğunda güven doğar, güven olduğunda dostluk güçlenir.”
O günden sonra ormanda herkes şu sözü sık sık hatırlamış: Söz vermek kolaydır ama gerçek güven, verilen sözü her koşulda tutmakla kazanılır.
