Bir varmış bir yokmuş, herkesin görünce içinin ısındığı, sevimli mi sevimli küçük bir kız yaşarmış. Gülümsemesiyle herkesi mutlu eden bu tatlı çocuğu herkes severmiş; ama ona en çok düşkün olan kişi büyükannesiymiş. Büyükannesi, sevgili torununu sevindirmek için ona ne armağan etse diye çok düşünürmüş. Sonunda bir gün, yumuşacık kırmızı kadifeden yapılmış çok güzel bir başlık hediye etmiş. Bu başlık küçük kıza öylesine yakışmış, öylesine hoşuna gitmiş ki, artık başka hiçbir başlık takmak istemez olmuş. O günden sonra köyde onu gören herkes, adını söylemek yerine sevgiyle “Kırmızı Başlıklı Kız” dermiş.
Günlerden bir gün, annesi onu yanına çağırmış ve şefkatli bir sesle şöyle demiş: “Haydi güzel kızım, burada taze bir parça çörekle bir şişe süt var. Bunları büyükannene götürmeni istiyorum. Zavallıcık biraz halsizleşti, kendini iyi hissetmiyor. Biraz yiyip içerse belki toparlanır, yüzü güler. Ama yolda dikkatli ol; oyalanmadan, usul usul yürümeyi unutma. Koşup zıplarsan elindekileri düşürebilirsin, o zaman büyükannen sütünü içemez. Evine vardığında da kapıdan içeri girer girmez ona tatlı tatlı selam ver, olur mu?” Kırmızı Başlıklı Kız, annesinin sözlerini dikkatle dinlemiş, başını sallayarak hepsini aklında tutacağını söylemiş. Sonra çöreği ve sütü özenle alıp büyükannesinin ormanın içindeki evine doğru yola koyulmuş.
Büyükannesinin evi, köyden biraz uzakta, ormanın huzurlu bir köşesindeymiş. Yol boyunca ağaçlar rüzgârla hafif hafif sallanıyor, kuşlar dallarda cıvıldıyor, güneş ışıkları yaprakların arasından yere altın sarısı benekler düşürüyormuş. Kırmızı Başlıklı Kız sepetini dikkatle taşıyarak patikada yürürken karşısına bir kurt çıkmış. Küçük kız, kurdun nasıl biri olabileceğini bilmediği için ondan çekinmemiş. Kurt da yumuşak bir sesle yaklaşarak, “Günaydın, Kırmızı Başlıklı Kız. Bu sabah erkenden nereye gidiyorsun?” diye sormuş.
Kırmızı Başlıklı Kız da saf ve içten bir tavırla, “Büyükannemin evine gidiyorum,” demiş. Kurt meraklıymış gibi davranarak, “Sepetinde ne taşıyorsun bakalım?” diye sormuş. Küçük kız, “Çörek ve süt götürüyorum. Dün annemle hazırladık. Büyükannem biraz rahatsız, bunları görünce çok mutlu olur, yiyip içince de belki daha iyi hisseder,” diye cevap vermiş. Kurt bir soru daha sormuş: “Peki büyükannen tam olarak nerede oturuyor?” Kırmızı Başlıklı Kız da hiç kötü bir niyet düşünmeden, “Ormanın içinde, üç kocaman meşe ağacının yakınındaki küçük evde. Hani ceviz ağaçlarının olduğu yer var ya, işte tam orada,” demiş.
Kurt, küçük kızın anlattıklarını duyunca kendi kendine plan yapmaya başlamış. Hem büyükannenin evini öğrenmiş hem de bu işten nasıl fayda sağlayabileceğini düşünmüş. Ama bunu belli etmemiş. Kurnazca gülümseyip etrafı işaret ederek, “Kırmızı Başlıklı Kız, sen yürürken çevrene hiç bakmıyorsun galiba. Şu rengârenk çiçekleri, şu ağaçların arasından gelen kuş seslerini fark etmiyor musun? Orman bugün ne kadar güzel görünüyor. Böyle başını öne eğip yalnızca yolu izlemek yerine biraz etrafına baksan ne hoş olur,” demiş.
Küçük kız o ana kadar annesinin sözünü tutmaya çalıştığı için sadece patikaya dikkat ediyormuş. Ama kurt böyle söyleyince etrafına bakmış ve gerçekten de her yanda açmış çiçekleri, hafif esen rüzgârı, şarkı söyleyen kuşları fark etmiş. Birden aklına çok güzel bir düşünce gelmiş: “Büyükannem için birkaç güzel çiçek toplarsam kim bilir ne kadar sevinir. Hem daha çok erken, biraz vakit var,” diye geçirmiş içinden. Böylece patikadan birkaç adım uzaklaşıp çiçek toplamaya başlamış. Ne var ki her eğildiğinde biraz ileride daha güzel bir çiçek görüyormuş; o çiçeğe uzanırken başka bir renge, başka bir demete rastlıyormuş. Derken farkında olmadan yoldan epeyce uzaklaşmış ve zamanın nasıl geçtiğini anlayamamış.
Kırmızı Başlıklı Kız çiçeklerle oyalanırken kurt hızla büyükannenin evine doğru yönelmiş. Çok geçmeden küçük eve ulaşmış ve kapıyı çalmış. İçeriden yaşlı ve yorgun bir ses duyulmuş: “Kim o?” Kurt, sesini inceleştirip nazik göstermeye çalışarak, “Ben geldim, Kırmızı Başlıklı Kız. Sana çörek ve süt getirdim. Kapıyı açar mısın?” demiş. Büyükanne yatağından kalkamayacak kadar güçsüz olduğu için, “Kapı açık sayılır, mandalı kaldırıp içeri girebilirsin yavrum,” diye seslenmiş. Kurt içeri girince işler karışmış; büyükannenin yerine geçmiş, onun kıyafetlerini giymiş, başına örtüsünü takmış ve yatağa uzanarak odanın loş köşesinde sessizce beklemeye başlamış.
Bir süre sonra Kırmızı Başlıklı Kız da evin önüne gelmiş. Kapının biraz aralık durduğunu görünce şaşırmış, çünkü büyükannesinin evi genelde kapalı olurmuş. İçeri girdiğinde evin içinde tuhaf bir sessizlik varmış. Küçük kız, elindeki sepeti dikkatlice tutarak yatağa doğru yaklaşmış. Perdenin ardından görünen büyükannesinde bir farklılık sezmiş ve biraz hayretle, “Büyükanne, kulakların bugün ne kadar büyük görünüyor,” demiş. Yatakta yatan kurt, ince bir ses çıkarmaya çalışarak, “Seni daha iyi duyabilmek için yavrum,” diye cevap vermiş. Kırmızı Başlıklı Kız bir adım daha yaklaşmış: “Gözlerin de ne kadar iri olmuş.” Karşılık yine hemen gelmiş: “Sana daha iyi bakabilmek için, güzel torunum.” Küçük kız şaşkınlıkla sormaya devam etmiş: “Ellerin neden böyle kocaman?” Cevap hazırmış: “Sana daha sıkı sarılabilmek için.” Sonunda kız, “Ağzın neden bu kadar büyük görünüyor?” diye sorunca kurt dayanamayıp yerinden fırlamış ve ortalık bir anda karışmış.
Neyse ki bu masalda işler çok uzun süre kötü gitmemiş. O sırada ormanın yakınından geçen bir avcı, evin içinden gelen alışılmadık sesleri fark etmiş. Bir terslik olduğunu sezerek hemen eve yönelmiş. İçeri girdiğinde, yatağın yanında garip bir durumla karşılaşmış ve dikkatlice etrafı incelemiş. Büyükannenin ve Kırmızı Başlıklı Kız’ın yardıma ihtiyaç duyduğunu anlayınca hızlı ama sakin davranmış. Kurdu etkisiz hâle getirip ortalığın daha fazla karışmasına izin vermemiş. Ardından büyükannesiyle Kırmızı Başlıklı Kız’ı kurtarmayı başarmış. Biraz telaş yaşansa da çok şükür ikisi de kısa sürede kendine gelmiş.
Büyükanne derin bir nefes alarak torununa sarılmış, Kırmızı Başlıklı Kız da korkusunun geçmesiyle büyükannesine sımsıkı sarılmış. Avcı onların iyi olduğunu görünce rahatlamış. Sonra küçük evin içi toparlanmış, pencere açılmış, içeri temiz hava dolmuş. Kırmızı Başlıklı Kız getirdiği çöreği ve sütü hemen çıkarıp büyükannesine vermiş. Büyükanne birkaç lokma yiyip biraz süt içince yüzüne yeniden renk gelmiş, kendini daha iyi hissetmeye başlamış. Evde az önceki gerginliğin yerini sıcaklık ve huzur almış.
O gün Kırmızı Başlıklı Kız çok önemli bir ders öğrenmiş. Annesinin sözlerini neden dikkatle dinlemesi gerektiğini artık çok iyi anlıyormuş. Yolda tanımadığı kişilere her şeyi anlatmaması, patikadan ayrılmaması ve görevini geciktirmemesi gerektiğini düşünmüş. İçinden, “Bir daha annem bana ne söylerse dikkatle dinleyeceğim, yolumu bırakıp oyalanmayacağım,” diye söz vermiş. Büyükannesi de onun bu düşünceli hâline gülümsemiş, annesinin nasihatlerinin boşuna olmadığını söylemiş.
Böylece o gün, küçük bir dikkatsizliğin nasıl büyük bir karışıklığa yol açabileceği anlaşılmış; ama aynı zamanda cesaretin, dikkatli olmanın ve zamanında yardıma koşmanın ne kadar önemli olduğu da görülmüş. Avcı yoluna devam ederken geride güven içinde bir ev bırakmış. Büyükanne dinlenip iyice toparlanmış. Kırmızı Başlıklı Kız ise hem büyükannesini mutlu etmiş hem de o günden sonra daha temkinli, daha dikkatli biri olmuş. Masal da burada, herkesin içini rahatlatan tatlı bir sonla bitmiş.
Daha fazla klasik masal okumak ister misiniz? Hemen tıklayın: Klasik Masallar
