Sonbaharın altın sarısı yapraklarla kaplandığı bir ormanda, Lila adında küçük bir sincap yaşardı. Lila çok çalışkandı ve gün boyu ormanda kozalak, fındık ve ceviz toplardı. Ancak Lila’nın bir özelliği vardı ki diğer hayvanlar bunu pek sevmezdi. O da hiçbir şeyini kimseyle paylaşmamasıydı. Topladığı tüm yiyecekleri kocaman ağacının kovuğuna saklar ve kimseye vermezdi.
Bir gün minik tavşan Lila’nın yanına gelip “Lila, biraz fındık verir misin? Çok açım.” dedi. Lila başını iki yana salladı ve “Hayır. Bunları kış için biriktiriyorum.” dedi. Tavşan üzgün bir şekilde oradan uzaklaştı. Lila ise hiç üzülmedi, aksine yiyeceklerini saymaya devam etti.
Günler geçtikçe hava soğumaya başladı. Ormandaki diğer hayvanlar da kış hazırlıklarını tamamlamaya çalışıyordu. Ama herkes Lila kadar şanslı değildi. Bazıları yeterince yiyecek bulamamıştı. Bir gün yaşlı kaplumbağa Lila’nın yanına geldi ve “Birlikte yaşadığımız bu ormanda paylaşmak çok önemlidir.” dedi. Lila ise omuz silkti ve “Ben çok çalıştım. Herkes kendi yiyeceğini toplamalı.” dedi.
Sonunda kış geldi. Kar tüm ormanı beyaz bir örtüyle kapladı. Lila sıcacık yuvasında sakladığı yiyecekleri yemeye başladı. Ancak bir süre sonra beklenmedik bir şey oldu. Lila’nın sakladığı yiyeceklerin bir kısmı nemlenmiş ve bozulmuştu. Lila panikledi. “Bu nasıl olur?” diye düşündü. Artık sandığı kadar çok yiyeceği yoktu.
Açlık hissi yavaş yavaş kendini göstermeye başladı. Lila dışarı çıkıp yiyecek aramaya çalıştı ama her yer karla kaplıydı. Tam umutsuzluğa kapılmışken, uzaktan tanıdık sesler duydu. Tavşan, kuş ve kaplumbağa birlikte bir şeyler yapıyordu. Lila yaklaşınca onların yiyeceklerini paylaştığını gördü.
Lila utangaç bir şekilde yanlarına yaklaştı ve “Ben… çok açım. Bana yardım eder misiniz?” dedi. Tavşan gülümsedi ve “Elbette.” dedi. Kuş da “Biz paylaşmayı seviyoruz.” dedi. Kaplumbağa ise “Paylaşmak, dostluğu büyütür.” dedi.
Lila şaşkındı. Daha önce kimseyle paylaşmamıştı ama şimdi diğer hayvanlar ona yardım ediyordu. Hep birlikte yemek yediler. Lila’nın içi sıcacık oldu. O an bir şey fark etti. Paylaşmak sadece karın doyurmak değil, kalbi de mutlu ediyordu.
Kış boyunca Lila diğer hayvanlarla birlikte yaşadı ve her şeyi paylaşmayı öğrendi. Bahar geldiğinde ise artık bambaşka bir sincap olmuştu. Yiyecek toplarken yanına gelen herkese gülümseyerek “Birlikte toplayalım.” diyordu. Ormandaki hayvanlar da Lila’nın bu değişimine çok sevindi.
Lila artık sadece çalışkan değil, aynı zamanda paylaşmayı bilen mutlu bir sincaptı. Ve o günden sonra ormanda hiç kimse kendini yalnız hissetmedi.
Daha fazla hayvan masalı okumak ister misiniz? Öyleyse hayvan masalları kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.
