Bir zamanlar, büyük ve karanlık bir ormanın hemen kenarında, eski ve küçük bir kulübede yaşayan yoksul bir oduncu vardı. Bu oduncunun Hansel ve Gretel adında iki çocuğu bulunuyordu. Oduncu gün boyunca ormanda çalışır, odun keser ve bunları satarak ailesini geçindirmeye çalışırdı. Ancak kazandıkları çoğu zaman yetmez, ancak karınlarını doyuracak kadar olurdu. Çocukların annesi yıllar önce vefat etmişti ve oduncu zamanla yalnız kalmamak için başka bir kadınla evlenmişti. Ne var ki bu kadın, çocuklara karşı şefkatli davranmıyor, onları bir yük gibi görüyordu.
Bir süre sonra ülkede büyük bir kıtlık baş gösterdi. Ağaçlar eskisi gibi verimli değildi, yiyecek bulmak giderek zorlaşıyordu. Evdeki azıcık erzak da gün geçtikçe tükenmeye başladı. Açlık, kulübenin içine ağır bir gölge gibi çökmüştü. Bir gece, herkes uyumaya çalışırken oduncu yatağında huzursuzca dönüp durdu. İçini çekerek eşine, “Bu şekilde daha ne kadar dayanabiliriz? Çocuklara bile yeterince yemek veremiyorum.” dedi.
Kadın bir süre sessiz kaldı, sonra soğuk bir sesle, “Eğer böyle devam edersek hepimiz zor durumda kalacağız. Çocukları ormana götürüp orada bırakalım. Böylece en azından biz hayatta kalabiliriz.” dedi. Bu sözler oduncunun kalbini derinden yaraladı. “Bunu nasıl yapabilirim? Onlar benim çocuklarım!” diye karşılık verdi. Ancak kadın kararından dönmedi ve onu uzun süre ikna etmeye çalıştı. Sonunda oduncu, çaresizlik içinde bu fikri kabul etmek zorunda kaldı.
Hansel ve Gretel, anne ve babalarının konuşmasını gizlice duymuşlardı. Gretel korkuyla ağlamaya başladı ve, “Bizi gerçekten yalnız bırakacaklar mı?” diye sordu. Hansel ise kardeşinin elini tutarak, “Üzülme Gretel, bir yol bulacağım. Her şey yoluna girecek.” dedi. Gece yarısı herkes uykuya dalınca Hansel sessizce dışarı çıktı. Ay ışığı altında parlayan küçük çakıl taşlarını fark etti ve onları tek tek toplayıp cebine doldurdu.
Ertesi sabah üvey anneleri onları erkenden uyandırdı. “Haydi çocuklar, ormana gidiyoruz.” dedi. Her birine küçük birer parça ekmek vererek yola çıktılar. Hansel yürürken kimseye fark ettirmeden cebindeki çakıl taşlarını yola bırakıyordu. Ormanın içlerine doğru ilerlediklerinde anne ve baba, “Biraz burada bekleyin, biz odun toplamaya gidiyoruz.” dediler ve uzaklaştılar.
Hansel ve Gretel sabırla beklediler. Güneş yavaş yavaş batmaya başladı, gökyüzü karardı. Gretel korkuyla, “Hansel, artık gelmeyecekler mi?” diye sordu. Hansel onu sakinleştirerek, “Biraz daha bekleyelim. Ay çıktığında yolu bulacağız.” dedi. Nitekim ay doğduğunda çakıl taşları parıldamaya başladı. İki kardeş bu ışıldayan taşları takip ederek sonunda evlerine geri döndüler. Babaları onları görünce büyük bir sevinç yaşadı ve sarıldı. Ancak üvey anneleri aynı soğuk tavrını sürdürdü.
Ne yazık ki, evdeki yiyecekler kısa sürede yeniden tükendi. Bir gece üvey anne tekrar aynı planı dile getirdi. Oduncu bu kez karşı koyacak gücü kendinde bulamadı. Hansel ve Gretel yine bu konuşmayı duydular. Gretel üzgün bir sesle, “Bu sefer ne yapacağız?” diye sordu. Hansel onu teselli etmeye çalıştı, ancak bu kez dışarı çıkıp çakıl taşı toplama fırsatı bulamamıştı.
Ertesi sabah yine erkenden yola çıktılar. Hansel bu kez elindeki ekmeği küçük parçalara bölerek yere serpmeye başladı. Ormanın daha da derinlerine götürüldüler ve yine yalnız bırakıldılar. Hansel umutla, “Korkma Gretel, ekmek kırıntılarını takip ederek geri döneceğiz.” dedi. Ancak akşam olup geri dönmek istediklerinde kırıntıların hiçbirini bulamadılar. Küçük kuşlar hepsini yemişti.
İki kardeş günler boyunca ormanda dolaştı. Açlık ve yorgunluk onları iyice zorluyordu. Üçüncü günün sonunda beyaz bir kuş gördüler. Kuş sanki onlara yol gösterir gibi önlerinde uçuyordu. Onu takip ettiklerinde karşılarına çok ilginç bir ev çıktı. Bu evin duvarları ekmekten, çatısı tatlı hamurdan, pencereleri ise şekerden yapılmış gibiydi.
Hansel ve Gretel açlıklarına daha fazla dayanamadı ve evden küçük parçalar koparıp yemeye başladılar. Tam o sırada kapı açıldı. Yaşlı bir kadın gülümseyerek dışarı çıktı ve, “Sevgili çocuklar, belli ki çok yorulmuş ve acıkmışsınız. İçeri gelin, size güzel yemekler hazırlayayım.” dedi. Çocuklar tereddüt etmeden içeri girdiler. Önlerine sıcak çorba, taze ekmek, süt ve meyveler kondu. Karnını doyuran kardeşler rahat yataklarda uykuya daldı.
Fakat bu yaşlı kadın aslında iyi niyetli biri değildi. Ertesi sabah Hansel’i küçük bir kafese kapattı. Gretel’e ise, “Kardeşine iyi bak, onun güçlenmesini istiyorum.” dedi. Gretel verilen işleri yapmak zorunda kaldı. Hansel ise aklını kullanarak kadını oyaladı. Kadın her gün onun güçlenip güçlenmediğini anlamaya çalışsa da Hansel onu hep yanıltmayı başardı.
Günler geçtikçe yaşlı kadın sabırsızlanmaya başladı. Sonunda işleri hızlandırmaya karar verdi. Gretel’den bazı hazırlıklar yapmasını istedi. Gretel dikkatli davranarak onun ne yapmak istediğini anladı. Kadın fırını kontrol etmesini söylediğinde Gretel, “Nasıl yapacağımı bilmiyorum, bana gösterebilir misin?” diye sordu. Kadın göstermek için eğildiği anda Gretel hızlıca hareket etti ve onu dışarıda bırakıp kapıyı kapattı. Böylece kardeşiyle birlikte tehlikeden kurtulmuş oldu.
Gretel hemen Hansel’i kafesten çıkardı. İki kardeş evde buldukları değerli taşları ceplerine doldurdu. Ardından ormandan çıkmak için yola koyuldular. Bir süre sonra önlerine bir dere çıktı. Nasıl geçeceklerini düşünürken beyaz bir ördek yanlarına geldi. Ördek onları tek tek sırtına alarak karşıya geçirdi.
Sonunda evlerine ulaştılar. Babaları onları görünce büyük bir mutluluk yaşadı ve gözleri doldu. Üvey anneleri ise artık evde değildi. Hansel ve Gretel’in getirdiği değerli taşlar sayesinde aile artık rahat bir yaşam sürdü. Oduncu çocuklarına daha sıkı sarıldı ve bir daha onları asla bırakmamaya söz verdi. Hansel ve Gretel ise yaşadıkları zorluklara rağmen birbirlerine destek olmanın önemini hiç unutmadılar. Bundan sonra hayatlarını sevgi, güven ve huzur içinde sürdürdüler.
Daha fazla klasik masal okumak için klasik masallar kategorimizi ziyaret edebilirsiniz.
